Καταγγελία της Ένωσης Φωτορεπόρτερ για την αστυνομική αυθαιρεσία στην επέτειο Γρηγορόπουλου

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2020

Τους προπηλακισμούς, τα σπρωξίματα και το όργιο αστυνομικής αυθαιρεσίας που δέχτηκαν οι φωτορεπόρτερ ενώ προσπαθούσαν να καλύψουν τα γεγονότα της 6ης Δεκέμβρη κατήγγειλε με ανακοίνωσή της η Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, εκφράζοντας την αγανάκτηση του κλάδου και υπενθυμίζοντας "για άλλη μια φορά ότι η ελευθερία του Τύπου στις δημοκρατίες είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη".





Η καταγγελία της ΕΦΕ:



Συνάδελφοι μέλη της ΕΦΕ που βρέθηκαν σήμερα στην περιοχή των Εξαρχείων, με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αλλά και όσοι παρακολούθησαν τα γεγονότα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έγιναν για άλλη μια φορά μάρτυρες της αστυνομικής αυθαιρεσίας κατά της ελευθερίας του Τύπου.



Συνάδελφοι, όλοι με μάσκες, στην προσπάθειά τους να καταγράψουν ειδήσεις και γεγονότα (να κάνουν δηλαδή απλώς τη δουλειά τους), προπηλακίστηκαν, ωθήθηκαν σε συνωστισμό και δέχτηκαν σπρωξίματα και χτυπήματα με τις ασπίδες των αστυνομικών οι οποίοι επιπροσθέτως, απ’ ό,τι έχει καταγραφεί στα βίντεο που έχουμε στη διάθεσή μας, δεν φορούσαν όλοι τους μάσκα.



Επειδή λοιπόν η λογική δεν έχει μπει ακόμη σε καραντίνα, επειδή παρά την απαγόρευση συναθροίσεων δεν υπάρχει σε ισχύ απαγόρευση εργασίας για τον κλάδο μας, επειδή η πρακτική της αστυνομίας, όπως μαρτυρούν τα βίντεο, θέτει σε κίνδυνο την υγεία και τη σωματική ακεραιότητα συναδέλφων, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να εκφράσουμε για άλλη μια φορά την αγανάκτησή μας, να υπενθυμίσουμε για άλλη μια φορά ότι η ελευθερία του Τύπου στις δημοκρατίες είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη κι ότι αποτελεί βασική ευθύνη της πολιτείας η διασφάλιση τόσο της ελευθερίας του Τύπου όσο και της υγείας των πολιτών.



Για άλλη μια φορά καταγγέλλουμε και για άλλη μια φορά καλούμε την πολιτεία να κάνει το καθήκον της.

Ενάντια στον φόβο και την καταστολή που σκορπούν αφεντικά/κράτος/ΜΜΕ (αφίσα)

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2020


 


Ζούμε στην περίοδο του παραλόγου. Την περίοδο που για κράτος-επιστημονική αυθεντία-ΜΜΕ η χρήση μάσκας είναι περιττή - για να μας διαβεβαιώσουν λίγους μήνες αργότερα οι ίδιοι ακριβώς ταγοί της εξουσίας πως «είναι το μόνο μας όπλο». Την περίοδο που ο ιός επιλέγει που θα παραστεί. Σε διαδηλώσεις/πλατείες κολλάει – στις φιέστες των εξουσιαστών/παππάδων/τουριστικών κολοσσών ντρέπεται να πάει.   


 


Την περίοδο που ο ιός αντιμετωπίζεται με ξύλο στις διαδηλώσεις, προσλήψεις στρατόμπατσων, δημιουργία «πανεπιστημιακής Αστυνομίας», στοχοποίηση στοιβαγμένων στα στρατόπεδα μεταναστών, την πλήρη απομόνωση των έγκλειστων στις ελληνικές φυλακές σε ένα φρικιαστικό καθεστώς εξαίρεσης, εκκένωση καταλήψεων και μοίρασμα χρημάτων στα ΜΜΕ. Όσο για ΜΕΘ, ιατρικό προσωπικό, ανύπαρκτα μέσα προστασίας σε εκπαιδευτικά ή εργασιακά κάτεργα και ΜΜΜ… υπαίτια είναι η «ατομική ευθύνη».


 


Ένας «παραλογισμός» που έχει στόχευση, καθώς κάνοντας την κρίση ευκαιρία και οργανώνοντας το τυχαίο (της πανδημίας), κράτος και αφεντικά υφαρπάζουν μέρα με τη μέρα τα κεκτημένα μας.


 


Έτσι, (απ)αλλοτριώνουν τον προσωπικό μας χρόνο και χώρο και δικαίωμα «ζωής» έχουμε μόνο στο τρίπτυχο σπίτι-εργασία-νοσοκομείο. Έξω από κει καραδοκεί το τεφτέρι με το πρόστιμο και το γκλομπ του μπάτσου.   


 


Ειδικότερα, στον κλάδο μας (ΜΜΕ) κυριαρχεί η τηλεργασία, τρόπος δουλειάς που χαροποιεί ιδιαίτερα τα αφεντικά. Επιτήρησή μας (και) στον προσωπικό μας χώρο, επέκταση του ωραρίου εργασίας, εντατικοποίηση, μετατόπιση του κόστους σε υλικοτεχνική υποδομή-ρεύμα-τηλέφωνο κλπ. σε εμάς, είναι λόγοι για να τρίβουν τα χέρια τους.


 


Επιπλέον, η αδυναμία συνεύρεσης και ζύμωσης με τους/τις συναδέλφους μας και κατά συνέπεια η έλλειψη αντιστάσεων στους χώρους δουλειάς, κάνει ευκολότερη την επιβολή της ιδεολογικής γραμμής των αφεντικών.


 


Επιπρόσθετα, η αναστολή εργασίας, η οποία μόνο τέτοια δεν είναι καθώς κατά πλειοψηφία οι εργαζόμενοι δουλεύουν κρυφά – με την ανοχή των συνδικαλιστικών οργάνων – καλά κρατεί. Ακόμα και έτσι, τα αφεντικά ξετσίπωτα ζητούν να τους παραχωρήσουμε και τα ελάχιστα χρήματα της αναστολής.  


 


Είναι, λοιπόν, ακριβώς το ίδιο το βίωμά μας που μας εξοργίζει και μας καλεί να αντισταθούμε σε αυτό το θέατρο του παραλόγου.  Είναι η κοινή λογική και η ίδια μας η ζωή που πρέπει να ανακτήσουμε.


 


Να λογαριαστούμε συνεπώς στο τώρα και όχι σε κάποιο αόριστο μέλλον – μέλλον που ακριβώς έτσι το επιθυμούν: Σπίτια και χώροι εργασίας γεμάτα παραγωγικά ρομπότ και δρόμοι γεμάτοι μπάτσους και ασφαλίτες.


 


Να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας!


 




Συνέλευση εργαζομένων/ανέργων/φοιτητών στα ΜΜΕ  

17η Νοέμβρη, 4 παρά 10, Στουρνάρη - Καταγγελία για απόπειρα σπασίματος δημοσιογραφικού απορρήτου

 Φωτογραφία: Σπύρος Χαλικιάς


Λάβαμε και αναδημοσιεύουμε την καταγγελία του συναδέλφου Σπύρου Χαλικιά, για την απόπειρα σπασίματος του δημοσιογραφικού απορρήτου από την αστυνομία κατά τις εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου, στις 17 Νοεμβρίου, 2020.

Αναλυτικά:

Περπατάω μόνος μου στη Στουρνάρη, από Πατησίων προς πλατεία Εξαρχείων. Πριν, φωτογράφιζα το έρημο Πολυτεχνείο. Συνεχίζω το δρόμο μου, ενώ μιλώ στο κινητό και δίνω εικόνα... περνώντας με τη φωτογραφική στο χέρι, από τους αναρίθμητους άνδρες των ΜΑΤ και της Δίας, φορώντας μάσκα διπλή και κρατώντας απόσταση από αυτούς.  

Αντιλαμβάνομαι όμως, ότι μου κάνουν κυκλωτική, ενώ ένας μου φωνάζει «Εσείς κύριε σταματήστε και ελάτε εδώ. Κλείστε το τηλέφωνο, ΕΛΕΓΧΟΣ, κλείστε το τηλέφωνο, δεν ακούτε τι λέω;»  συνεχίζει ο κύριος με τα μαύρα. Σταματώ, τον κοιτώ και συνεχίζω να μιλώ με μία συναδέλφισσα συνεργάτη μου. Συνεχίζει. Γυρίζω και του λέω: «Είμαι δημοσιογράφος, δίνω ρεπορτάζ, δεν κλείνω το τηλέφωνο, θα τελειώσω τη δουλειά μου και μετά μιλάμε για το τι θέλετε, εδώ παραμένω, δεν φεύγω, όπως βλέπετε» και συνεχίζω να μιλώ.

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP