Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στα Δημόσια Μέσα κομμένη και ραμμένη στα…δύο

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

Η έγκριση από το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ της νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για τους δημοσιογράφους που εργάζονται στο Δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, μπορεί να λανσάρεται ως επαναρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων στα ΜΜΕ του δημοσίου, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ΣΣΕ που απορρυθμίζει εντελώς τη σύνδεση των εργασιακών και των μισθολογικών ζητημάτων, με τα τελευταία να περνούν αποκλειστικά στην εκάστοτε διυπουργική εποπτεία.

Για πρώτη φορά επιχειρείται η υπογραφή ΣΣΕ στην οποία διαχωρίζεται το μισθολογικό από τα υπόλοιπα θεσμικά ζητήματα. Και αυτό όντως είναι μια ιστορική πρωτιά. Είναι ένα μοντέλο ρύθμισης των εργασιακών σχέσεων το οποίο δεν έχουμε ξανασυναντήσει πουθενά.  Οι εργαζόμενοι (και τα σωματεία τους) απεμπολούν το δικαίωμα να διαπραγματεύονται - και ως εκ τούτου να διεκδικούν - την αύξηση της αμοιβής τους και συζητούν μόνο για τις ημέρες άδειας. Κι όσο κι αν τα μη μισθολογικά ζητήματα και τα εργασιακά δικαιώματα είναι σημαντικά, ο διαχωρισμός του ενιαίου «σώματος» μιας Συλλογικής Σύμβασης κατά την οποία σπάει ο δεσμός μεταξύ αμοιβής και όρων αξιοπρεπούς εργασίας και διαβίωσης του εργαζόμενου, είναι ιδιαζόντως επικίνδυνος, σε ιδιαζόντως επικίνδυνες εποχές. 


Στην πράξη, συνεχίζεται ένα στρεβλό καθεστώς όπου ο μισθός, στην προκειμένη περίπτωση των δημοσιογράφων, αφήνεται έρμαιο στα χέρια της κάθε κυβέρνησης και της όποιας πολιτικής και οικονομικής συγκυρίας. Υπενθυμίζεται ότι η υπαγωγή του μισθολογικού απευθείας στα χέρια των υπουργών είχε πολεμηθεί σκληρά το 2011 με πολύμηνες απεργιακές κινητοποιήσεις από τους συναδέλφους στα δημόσια μέσα ενημέρωσης με την ΕΣΗΕΑ, τότε, να χάνει άλλη μια μεγάλη μάχη για τα εργασιακά του κλάδου. 
Είναι υπαρκτός και προφανής ο κίνδυνος, ο  περιορισμός της ΣΣΕ στα θεσμικά ζητήματα να ανοίξει το δρόμο για την επιβολή ατομικών συμβάσεων εργασίας και στα δημόσια μέσα ενημέρωσης. Ενώ είναι σίγουρο πως θα ανοίξει την όρεξη των πάντοτε «αχόρταγων» αφεντικών να επιβάλουν ως ντε φάκτο καθεστώς τις ατομικές ΜΗ μισθολογικές συμβάσεις στον κλάδο. Γιατί αν το κράτος επιβάλλει πλέον ένα καθεστώς όπου τα σωματεία θα έχουν «δικαίωμα» να συνομιλούν μόνο επί των θεμάτων που δεν έχουν να κάνουν με την αμοιβή των εργαζόμενων, τότε γιατί τα αφεντικά στον ιδιωτικό τομέα να θελήσουν να συζητήσουν κάτι περισσότερο από αυτό; 
Την ώρα που η ΕΣΗΕΑ πανηγυρίζει, το υβρίδιο αυτό που αποκαλούν ΣΣΕ, συν τοις άλλοις, αποτελεί και έναν εμπράγματο συμβολισμό τον οποίο δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Με την υπογραφή αυτής της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας διατηρείται και παγιώνεται ένας από τους πυλώνες αυτού που ονομάζουμε «καθεστώς εκτάκτου ανάγκης» ή αλλιώς «μνημονιακή κατάσταση», το ξήλωμα δηλαδή ενός πλαισίου που περιελάμβανε τα εργασιακά δικαιώματα, την προστασία των εργαζομένων και την ικανότητα των συλλογικοτήτων τους να διεκδικήσουν καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας. 
Έτσι, οι πιο νέοι συνάδελφοι, και όχι μόνο, αν ποτέ βρεθούν στη θέση να υπογράψουν ΣΣΕ, θα πρέπει να αποδεχθούν πως οι Συλλογικές Συμβάσεις δεν σημαίνουν απαραίτητα και καθορισμό αμοιβής μιας και αυτό το προνόμιο θα συνεχίσει να το έχει … αδιαπραγμάτευτα ο εργοδότης με πρώτο διδάξαντα το ίδιο το κράτος. Να υπενθυμίσουμε τέλος πως ο κλάδος των ΜΜΕ έχει λειτουργήσει ως δοκιμαστικός σωλήνας στα μισθολογικά και εργασιακά ζητήματα. Ο κλάδος μας κατέχει πρωτιές όπως η επιβολή της ελαστικής εργασίας, της εκ περιτροπής εργασίας, της επιβολής επιχειρησιακών συμβάσεων και του καταπληκτικού να εργάζεσαι με άλλη ειδικότητα (ως δημοσιογράφος) αλλά να αμείβεσαι και να ασφαλίζεσαι - όποτε θελήσει το αφεντικό - ως άλλη ειδικότητα (ως υπάλληλος γραφείου). Πρακτικές που μεταλαμπάδευσαν οι άριστοι εντεπρενέρ/εργοδότες του κλάδους μας και σε άλλα αφεντικά σε άλλους κλάδους, συμβάλλοντας έτσι να διαχυθεί η «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» για την οποία μιλήσαμε πιο πάνω. 
Συμπερασματικά λοιπόν, κατανοούμε απόλυτα την ικανοποίηση των συναδέλφων που θα δουν κάποια από τα κεκτημένα δικαιώματα που απώλεσαν τα χρόνια του μνημονίου (παραπάνω ημέρες άδειας, άδεια ασθενείας, κύησης, κ.λ.π.) να επανέρχονται, αλλά δεν γίνεται παρά να επισημάνουμε ότι το όποιο κέρδος των μη μισθολογικών δικαιωμάτων επανέρχεται με ένα στρεβλό τρόπο, ο οποίος μπορεί να αποτελέσει ένα επικίνδυνο τίμημα το οποίο θα πληρωθεί βαριά στο εγγύς μέλλον. 
Για ακόμη μια φορά, οι καρεκλοκένταυροι συνδικαλιστές της ΕΣΗΕΑ παίζουν τα δικά τους παιχνίδια στις πλάτες μας, αυτή τη φορά υπογράφοντας μια καινοφανή ΣΣΕ που βάζει ταφόπλακα στην προοπτική της καταβολής μισθολογικών αποδοχών, αντίστοιχων της εργασίας που παρέχουμε στους εργοδότες που κατέχουν τα μέσα ενημέρωσης. Για να σταματήσουμε να αφήνουμε τις τύχες μας στα χέρια του εργοδοτικού συνδικαλισμού, ο μόνος δρόμος παραμένει αυτός της αυτοοργάνωσης, της συλλογικοποίησης και της αλληλεγγύης.

Συνέλευση εργαζομένων στα ΜΜΕ

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP