Για τη σημερινή (28/5) άνευρη απεργία στα ΜΜΕ

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Πριν από λίγες μέρες διαβάσαμε την πομπώδη ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ η οποία μας ενημέρωνε ότι, μετά από ενδοπαραταξιακές διαμάχες στο εσωτερικό του Διοικητικού Συμβουλίου, κηρύχθηκε 24ωρη απεργία στα ΜΜΕ, για σήμερα Δευτέρα 28 Μαΐου. Αυτή η συγκλονιστική «νίκη» πλαισιώθηκε από τη ρητορική της προειδοποίησης (προς τα αφεντικά;) και της κλιμάκωσης των απεργιακών κινητοποιήσεων.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που με τους χειρισμούς τους έβαλαν στον πάγο οποιαδήποτε αγωνιστική διάθεση είχε διαμορφωθεί τους προηγούμενους μήνες και στην ουσία άφησαν το πεδίο ελεύθερο στα αφεντικά των ΜΜΕ να προελαύνουν στις πλάτες των εργαζομένων. Με ποιο τρόπο ακριβώς διεκδικούμε την περίφημη υπογραφή της νέας συλλογικής σύμβασης στο χώρο του Τύπου, για την οποία υποτίθεται ότι το αριστερό προεδρείο της ΕΣΗΕΑ δίνει τον υπέρτατο αγώνα; Για άλλη μία φορά, στη λογική του ελάχιστου δυνατού, με 24ωρες δηλαδή απεργίες σε εντελώς ανέξοδες μέρες για τους εκδότες. Και μάλιστα με το καρότο ότι αν η συγκεκριμένη απεργία στεφθεί με επιτυχία, θα σημάνει το εφαλτήριο για την πολυπόθητη κλιμάκωση...


Ας παραθέσουμε δύο γεγονότα. Στις 5-6 Ιουνίου θα στηθούν κάλπες ώστε να αποφασίσουν τα μέλη της Ένωσης για το οικονομικό πρόγραμμά της αλλά και για τις επόμενες κινητοποιήσεις. Αν δεν βγει κάποιο αποτέλεσμα, τότε μία εβδομάδα μετά, στις 12-13 Ιουνίου, θα επαναληφθεί η ψηφοφορία. Στις 17 Ιουνίου είναι η Κυριακή των βουλευτικών εκλογών. Άρα, εκ προοιμίου, οποιαδήποτε απεργιακή κινητοποίηση είναι εκτός πραγματικότητας.

Ως τότε θα πρέπει, άραγε, να ανεχόμαστε τους εργοδοτικούς ρουφιάνους των αφεντικών, εντός και εκτός Δ.Σ., να παρελαύνουν σε γενικές και μη συνελεύσεις και να μας λένε ότι «όλοι μαζί φταίμε»; Θα πρέπει να βλέπουμε τους λαϊκιστές κονδυλοφόρους της τρόικας και των ντόπιων υποτακτικών της να μας κάνουν μαθήματα περί «αυτόνομου» συνδικαλισμού με περισσό θράσος; Θράσος που απέκτησαν, εκτός των άλλων, και από την ικανότητά τους να φοβερίζουν τους πάντες με την ανοχή των σωματείων μας.

Βρυχώνται τα εργοδοτικά ποντίκια και μαζεύονται οι ξενυχιασμένες γάτες της «αριστερής» ΕΣΗΕΑ, ανήμπορες να αντισταθούν στην πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι εναπομείναντες εργαζόμενοι στα παραδοσιακά ΜΜΕ, αλλά και όσοι εργάζονται σε καθεστώς σκλαβιάς στα ηλεκτρονικά μέσα του clopy-paste.

Μια πραγματικότητα όμως που πλέον έχει ξεπεράσει τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ της χώρας. Ο καιρός της κλιμάκωσης του αγώνα έχει ήδη φτάσει (για να μην πούμε ότι έχει παρέλθει). «Ακίνδυνες» συγκεντρώσεις έξω από τα γραφεία της Ένωσης μόνο εκτονωτικά μπορούν να λειτουργήσουν. Πάγια θέση μας είναι ότι η απεργία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα όπλα των εργατών. Αντιλαμβανόμαστε ότι η φυσική μας θέση είναι πλάι στους εργαζομένους και στους απολυμένους στους εργασιακούς χώρους που πλήττονται (όπως στη συγκέντρωση και πορεία προς το συγκρότημα του Μπόμπολα), στηρίζοντας σοβαρές απεργιακές κινητοποιήσεις και περιφρουρήσεις.

Στη συνθήκη που βιώνουμε καθημερινά, με την υποτίμηση της ίδιας της εργατικής μας δύναμης, με καταστάσεις σκλαβοπάζαρου και γαλέρας στην πλειονότητα των μαγαζιών, δεν υπάρχει χρόνος για αυταπάτες. Η ανάγκη για σκληρό απεργιακό αγώνα διαρκείας είναι πιο ισχυρή και επιτακτική από ποτέ.

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP