Για την 24ωρη απεργία στις Αττικές Εκδόσεις
Αφού κατάλαβαν ότι η στάση τους αποδοκιμάστηκε ανοιχτά από το σύνολο των εργαζομένων κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης, παρ’ όλες τις προσπάθειές τους να μην πραγματοποιηθεί απεργία, επειδή (άκουσον, άκουσον!) κάτι τέτοιο θα συνιστούσε εκτόνωση…
Αφού άφησαν στα κρύα του λουτρού 200 εργαζόμενους να τους λένε ότι «χωρίς απεργία, από αύριο η διοίκηση θα μπορεί να μας καλεί και, υπό την απειλή της απόλυσης, να μας εκβιάζει να υπογράψουμε μείωση μισθών κάτω από τα όρια των συμβάσεων που εσείς υπογράψατε και, ουσιαστικά, εκ περιτροπής απασχόληση»…
Αφού ήταν πια φανερό ότι η πρακτική τους, στο διά ταύτα, αποσκοπούσε στο να δοθεί πολύτιμος χρόνος στον Θ. Φιλιππόπουλο να συγκεντρώσει έναν κρίσιμο αριθμό υπογραφών, και στη συνέχεια οι ίδιοι να πουν «εμείς σας το λέγαμε να μην υπογράψετε, κι εσείς υποκύψατε», ερχόμενοι κατόπιν να διαπραγματευτούν με την εργοδοσία τις λεπτομέρειες τις εργασιακής ταπείνωσης εκατοντάδων χαμηλόμισθων εργαζόμενων…
Αφού αντιλήφθηκαν ότι δεν απέχουν παρά ελάχιστα από τη γενικευμένη κατακραυγή εναντίον τους, που στο εξής μπορεί να θέσει τις προϋποθέσεις υπέρβασής τους από τις διαθέσεις και την ανάγκη του κόσμου, ο οποίος αντιμετωπίζει έντονα το φάσμα της ατομικής σύμβασης, της δραματικής επιδείνωσης της εργασιακής του θέσης και της απόλυσης…
Αφού φλέρταραν ανοιχτά με τις πιο αποκρουστικές μορφές εργοδοτικού συνδικαλισμού και προδοτικής στάσης απέναντι στα μέλη τους, αφήνοντας τον κόσμο απροστάτευτο απέναντι στις μεθοδεύσεις της εργοδοσίας…