Ενημέρωση από την απεργιακή συγκέντρωση στον "Πανελλήνιο" (17/03)

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Περίπου 800 απεργοί από όλους τους κλάδους των ΜΜΕ ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Συντονιστικής Επιτροπής των Συνεργαζομένων Ενώσεων στο χώρο των ΜΜΕ  και συγκεντρώθηκαν στο γήπεδο του Πανελληνίου, έχοντας την ελπίδα ότι αυτή τη φορά δεν θα ξαναπαιχτεί το ίδιο χιλιοπαιγμένο παιχνίδι στις πλάτες τους και θα καταφέρουν να φύγουν με μια συγκεκριμένη απόφαση που συμπυκνώνεται σε 2 λέξεις: ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ.

Δεν ήταν λίγοι οι ομιλητές από διάφορους εργασιακούς χώρους που έχουν πληγεί το τελευταίο διάστημα από την ολομέτωπη επίθεση των αφεντικών που επισήμαναν ότι δεν υπάρχει άλλο μέσο πάλης για να αποτρέψουμε την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, τη θεσμοθέτηση της εκ περιτροπής εργασίας και την εξάπλωση της χαμηλόμισθης – ελαστικής ή και ανασφάλιστης εργασίας, από μια απεργιακή κινητοποίηση διαρκείας με ταυτόχρονη οργάνωση της περιφρούρησης μέσω μιας ανοιχτής απεργιακής επιτροπής.



Το προεδρείο των εργατοπατέρων προτιμούσε να «πετάει την μπάλα στην κερκίδα» με τις γνωστές αερολογίες και αοριστίες επενδυμένες με μπόλικη αγωνιστική σάλτσα. Ο βασικός στόχος των εργατοπατέρων άλλωστε για τη σημερινή εκδήλωση ήταν να διαφυλάξει τον αριθμό των ομιλητών και να αποτρέψει να εκφραστεί η οργή της βάσης των απεργών. Τουλάχιστον αυτό δεν τους πέρασε. Στη σημερινή συγκέντρωση ακούστηκαν παρά τη θέληση των εργατοπατέρων και οι φωνές των απεργών του ALTER που μάταια περιμένουν -πέρα από την πληρωμή των μισθών τους- τη στήριξη της ΕΣΗΕΑ στην απόφαση τους για απεργία διαρκείας και οι φωνές των απολυμένων του ΔΟΛ που ξεπούλησε η ΕΣΗΕΑ και οι φωνές των ανασφάλιστων εργαζόμενων σε sites που παραμένουν αόρατοι για την ΕΣΗΕΑ.
Όμως για άλλη μια φορά οι εργατοπατέρες κατάφεραν να παίξουν την παράστασή τους και να αποχωρήσουν χωρίς την έκδοση μιας συγκεκριμένης απόφασης. Παρά την πίεση κάποιων προέδρων και μελών Δ.Σ. σωματείων και σύσσωμου του κόσμου να δοθούν συγκεκριμένες δεσμεύσεις και συγκεκριμένες ημερομηνίες για την οργάνωση ενός απεργιακού αγώνα διαρκείας -έστω και με την μορφή αρχικά της 4ήμερης απεργίας- στο τέλος προτίμησαν να αποχωρήσουν κάτω από το σύνθημα «Αλήτες, λέρες εργατοπατέρες». Ελέγχεται επίσης η πληροφορία ότι μηχανοκίνητοι μπάτσοι, που είχαν σπεύσει έξω από το στάδιο στο τέλος της συγκέντρωσης, είχαν καλεστεί για να προστατεύσουν τους εργατοπατέρες από την οργή των απεργών. [Update: Ανακριβής τελικά η πληροφορία. Οι εργατοπατέρες το έσκασαν από την πίσω πόρτα...]

Η αλήθεια είναι ότι οι ενώσεις των γραφειοκρατών βρίσκονται μπροστά σε ένα υπαρξιακό δίλημμα: από τη μια η επίθεση των αφεντικών που καταργεί τον πρότερο θεσμικό ρόλο τους, από την άλλη η πίεση των απεργών να κηρυχθούν κινητοποιήσεις διαρκείας που μπορεί να οδηγήσουν στο ξεπέρασμα της χρόνιας συνδικαλιστικής ξεφτίλας και στην από τα κάτω οργάνωση μιας αγωνιστικής ταξικής δομής που θα ενοποιεί όλους τους εργαζόμενους στην βιομηχανία των ΜΜΕ. Και στις δυο περιπτώσεις ο θεσμικός θάνατος των εργατοπατέρων είναι βέβαιος (εμείς προτιμάμε τη δεύτερη εκδοχή) και γι’ αυτό αυτοί προτιμούν να παίρνουν ανάσες ζωής, αναβάλλοντας την τελική αναμέτρηση (σήμερα μας παρέπεμψαν στην συνέλευση του Διασωματειακού τη Δευτέρα και σε γενικές και αόριστες συνελεύσεις στα μαγαζιά, που χωρίς συγκεκριμένη αγωνιστική πρόταση όλοι ξέρουμε ότι αποτελούν το γήπεδο των εργοδοτικών ρουφιάνων).

Όμως επειδή η συνέχιση της μίζερης συνδικαλιστικής τους ύπαρξης συνεπάγεται το βέβαιο εργασιακό μας θάνατο, κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο επιτακτική η ανάγκη του ξεπεράσματός τους και της αυτοοργάνωσης ενός απεργιακού αγώνα διαρκείας. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι λίγες εκατοντάδες απεργοί θα δώσουν μια εύκολη μάχη απέναντι στον ταξικό πόλεμο των αφεντικών και των μισθοφόρων τους, αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όσο ο αγώνας παραμένει στα χέρια των γραφειοκρατών αυτοί θα φροντίζουν να μας στέλνουν στον αγώνα με «κατεβασμένα παντελόνια».

Ακολουθεί η προκήρυξη που μοίρασε η συνέλευσή μας στη σημερινή συγκέντρωση:

Απεργία διαρκείας στα ΜΜΕ τώρα

Σήμερα βιώνουμε ίσως μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές και συστημικές κρίσεις, με τα συμφέροντα και τα κεκτημένα των εργαζομένων και ολόκληρης της κοινωνίας να λεηλατούνται. Δεν θα μπορούσε να ισχύει κάτι διαφορετικό και στο χώρο των ΜΜΕ. Δεκάδες «μαγαζιά» κλείνουν, εκατοντάδες συνάδελφοι/-ισσες απολύονται, οι μισθοί μας μειώνονται και το λόγο παίρνει η εκ περιτροπής εργασία και τελικά η πλήρης εργασιακή ανασφάλεια και η τρομοκρατία των εργαζομένων.

Σε όλα αυτά, οι συνδικαλιστές όχι μόνο αποδεικνύονται ανίκανοι να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, αλλά συχνά στην προσπάθειά τους να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των αφεντικών, αποτελούν οι ίδιοι εμπόδιο στους αγώνες μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η 48ωρη απεργία στα ΜΜΕ στις 17-18 Δεκεμβρίου. Για πρώτη φορά, οι εργαζόμενοι οργάνωσαν την πίεσή τους από τα κάτω, απαιτώντας αγωνιστικές αποφάσεις από τα Σωματεία και πέτυχαν την κήρυξη της 48ωρης. Τα σωματεία, όμως, είχαν ήδη συμφωνήσει κάτω από το τραπέζι με τους εκδότες την κυκλοφορία του κυριακάτικου φύλλου. Στην προσπάθειά τους να εκτονώσουν την οργή που φαινόταν να αναπτύσσεται στους αγώνες των εργαζομένων, οι εργατοπατέρες κατάφεραν να μετατρέψουν την απεργία, ένα από τα σημαντικότερα όπλα αντίστασης στα χέρια μας, σε απεργία-παρωδία. Η στάση τους ήταν πάντα -και έγινε ακόμα περισσότερο- ξεκάθαρη: οι «αγώνες» πρέπει να μένουν αποσπασματικοί και να μην έρχονται σε ρήξη με τα πραγματικά συμφέροντα των αφεντικών.

Και ο τελευταίος πλέον καλόπιστος έχει πειστεί ότι οι συνδικαλιστικές ενώσεις των ΜΜΕ δεν αποτελούν φορέα αγωνιστικότητας, αλλά παραμάγαζο της εργοδοσίας. Ο αγώνας είναι στα χέρια μας. Η μόνη απάντηση στις επιθέσεις των αφεντικών είναι η απεργία διαρκείας, με τη μορφή ουσιαστικού μπλοκαρίσματος της παραγωγικής διαδικασίας. Το ζητούμενο είναι να μην σταματήσουμε στην κήρυξή της, αλλά να διασφαλίσουμε ότι θα πέσει μαύρο στις οθόνες, δεν θα κυκλοφορήσουν τα κυριακάτικα φύλλα, δεν θα λειτουργήσουν τα sites, δημιουργώντας ανοιχτή απεργιακή επιτροπή που θα συντονίζει το αγώνα και θα οργανώνει ισχυρές περιφρουρήσεις στα μαγαζιά.
  • Καμία επιχειρησιακή/ ατομική σύμβαση.
  • Καμία απόλυση να μη μείνει αναπάντητη.
  • Κανένας «μαύρος», κανένας με μπλοκάκι. Πληρωμένη πρακτική άσκηση.
  • Άνοιγμα των σωματείων στους επισφαλώς εργαζόμενους.
  • Συλλογική σύμβαση συντακτών για τους εργαζόμενους στα sites.
ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΧΑΜΕΝΕΣ ΜΑΧΕΣ
ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ
Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μαύρων», «μπλοκάκηδων»,
ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ
katalipsiesiea.blogspot.com

Υ.Γ. Μετά το τέλος της συνέλευσης ομάδα απεργών παρενέβη στο site dealnews.gr που λειτουργούσε κανονικά χάρη στην εργασία μαύρων εργαζόμενων, αμειβόμενων με 450-500 ευρώ το μήνα. Περισσότερη ενημέρωση γι’ αυτή την παρέμβαση σε λίγο.

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP