Άγρια καταστολή στην πορεία στον Βύρωνα

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010


EDIT 18.50

Στις 11 έφθασαν οι συλλήψεις διαδηλωτών, σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας. Οι συλληφθέντες κατηγορούνται για επιθέσεις κατά των αστυνομικών
τη στιγμή που οι πραίτορες ήταν εκείνοι που χτυπούσαν τον κόσμο σαν λυσσασμένοι! Στο ίδιο κείμενο περιγράφονται και άλλα ανύπαρκτα περιστατικά, όπως η ρίψη μολότωφ, ενώ καταγράφονται 11 τραυματισμένοι αστυνομικοί! Καμιά αναφορά δεν γίνεται στους αστυνομικούς της ομάδας Δέλτα που εφορμούσαν και κυνηγούσαν τους διαδηλωτές, αυξάνοντας τον κίνδυνο σοβαρού τραυματισμού, ούτε φυσικά στους τραυματισμένους απο τα κλομπ των Ματατζήδων διαδηλωτές. Τα ψεύδη στην υπηρεσία της "αλήθειας Χρυσοχοΐδη" φανερώνουν ξεκάθαρα την πολιτική σκοπιμότητα των συλλήψεων. Οι δολοφόνοι γύρισαν στον τόπο του εγκλήματος για να ολοκλήρωσουν το έργο τους...

EDIT 18:10

Τις 18 τελικά έχουν φτάσει οι προσαγωγές διαδηλωτών από την σημερινή μαχητική πορεία, ενώ υπάρχει και μια σύλληψη, σύμφωνα με μπάτσο που κατέβηκε και ενημέρωσε τους 40 περίπου αλληλέγγυους/ες που βρίσκονται συγκεντρωμένοι κάτω από το κτίριο της ΓΑΔΑ. 8 από τους προσαχθέντες μόλις αφέθηκαν ελεύθεροι.

EDIT 16:07

Από τις 9 προσαγωγές, η μια μετατρέπεται σε σύλληψη. Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για διαδηλωτή που είναι ήδη τραυματισμένος από επιθέσεις των ΜΑΤ


EDIT 15:55


9 προσαγωγές διαδηλωτών στην ΓΑΔΑ, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, από τις συγκρούσεις κοντά στην πλατεία Μαρτάκη, όπου κατέληξε η πορεία για την δολοφονία του 25χρονου εργάτη. Σε αυτό το σημείο, δελτάδες κι άλλα δίτροχα και δίποδα δολοφονικά ανθρωποειδή επιτέθηκαν στην διαδήλωση, μετά το σπάσιμο της βιτρίνας από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Οι μπάτσοι, εκτελώντας προφανώς άνωθεν εντολές τρομοκράτησης της διαδήλωσης και της γειτονιάς, ήταν εξ' αρχής προκλητικοί και επιθετικοί. Σαν τον δολοφόνο που στον τόπο του εγκλήματος γυρνά.

EDIT 15:18

Ανηλεές ξύλο, συλλήψεις και χημικά απο τη χούντα του Χρυσοχοϊδη στην πορεία για τη δολοφονία του 25χρονου πολίτη από αστυνομικούς την περασμένη βδομάδα στον Βύρωνα.

Τη στιγμή που τελείωνε η πορεία στην πλατεία Δεληολάνη, διμοιρίες των ΜΑΤ επιτέθηκαν με μένος κατά των διαδηλωτών καθιστώντας σαφές πως πρόκειται για πολιτική εντολή διάλυσης της πορείας των 500 και πλέον ατόμων. Αφορμή ήταν το σπάσιμο των γραφείων του ΠΑΣΟΚ, γεγονός που ήταν αρκετό για να ξυλοκοπήσουν διαδηλωτές και να τους κυνηγούν διαρκώς σε όλα τα γύρω στενά. Στο κυνηγητό συμμετείχαν και μηχανές της ομάδας Δέλτα, που αδιαφορώντας για την πρόκληση σοβαρού τραυματισμού εφορμούσαν κατά των αλληλέγγυων. Δεκάδες τραυματισμένοι διαδηλωτές και άγνωστος αριθμός προσαγωγών στη ΓΑΔΑ. Οι γειτονιές του Βύρωνα και Παγκρατίου πνίγηκαν στα χημικά.

Αυτή τη στιγμή 60 περίπου άτομα βρίσκονται στην πλατεία ταπητουργείου, υπο την ασφυκτική πίεση των Δελταίων.

Λουκέτο στα "Αιολικά Νέα"

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Με ένα προκλητικότατο δελτίο τύπου στον τοπικό τύπο οι εκδότες των "Αιολικών Νέων" και "Κυριακάτικων Αιολικών", Γιώργος και Τζούντυ Κονδυλούδη ανακοίνωσαν το κλείσιμο των εφημερίδων τους στους εργαζόμενους που προσήλθαν στη δουλειά τους και βρήκαν τις πόρτες κλειδωμένες με αλλαγμένες κλειδαριές.

Η γελοιωδέστατη αιτιολόγηση της απόφασης είναι πραγματικά πρωτοφανής στα παγκόσμια χρονικά του καπιταλιστικού συστήματος και αποτελεί την πεμπτουσία της εργασιακής αναδιάρθρωσης που θέλουν να μας επιβάλουν για να βγούνε από την κρίση. Αν και η επιχείρηση είναι από οικονομικής άποψης απόλυτα υγιής και βιώσιμη, οι εκδότες ξαφνικά διαπιστώσανε ότι "με το υπάρχον προσωπικό δεν ήταν δυνατόν να συνεχιστεί η έκδοσή τους με την εγκυρότητα και τη γνωστή σε όλους ποιότητα που τις χαρακτηρίζει εδώ και 20 χρόνια."


Κάθε άλλο παρά ευφυής και επιτυχημένη μπορεί να χαρακτηριστεί η προσπάθεια του Κονδυλούδη να αποκρύψει τα πραγματικά αίτια του λουκέτου. Τον τελευταίο καιρό ένα κομμάτι εργαζομένων δεχόταν πιέσεις να υπογράψει παράνομες συμβάσεις που δεν είχαν καμία σχέση με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Ο απροκάλυπτος εκβιασμός της εργοδοσίας ξεπέρασε κάθε όριο όταν την προηγούμενη Δευτέρα ο διευθυντής κάλεσε σε σύσκεψη τους εργαζόμενους και των δυο εφημερίδων και τους ανακοίνωσε πως αν όσοι επιμένουν να υπογράψουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας δεν υποχωρήσουν, θα κλείσει την εφημερίδα. Κάποιοι από τους εργαζόμενους είχαν ήδη προσφύγει στην επιθεώρηση εργασίας η οποία κάλεσε τον Κονδυλούδη σε τριμερή συνάντηση για την υπογραφή των συμβάσεων. Στον ωμό εκβιασμό της εργοδοσίας απάντησαν συλλογικά και ξεκάθαρα όλοι οι εργαζόμενοι στην επιχείρηση με την καθολική συμμετοχή τους στην απεργία της Τετάρτης. Μια μέρα αργότερα πηγαίνοντας στη δουλειά τους βρήκαν τα γραφεία κλειδωμένα, ενώ για το κλείσιμο της επιχείρησης ενημερώθηκαν από τα τοπικά ΜΜΕ αρκετές ώρες αργότερα.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για εκδικητική απόφαση ενός εργοδότη που το θράσος του φτάνει μέχρι το σημείο να ομολογεί ανερυθρίαστα ότι αν και δεν αντιμετωπίζει κανένα οικονομικό πρόβλημα, οι νόμιμες αξιώσεις ορισμένων εργαζόμενων στέκονται εμπόδιο στα υπερκέρδη που θα ήθελε να αποκομίσει και για αυτό έτσι απλά κλείνει τις εφημερίδες του και πετάει στην ανεργία 20 εργαζόμενους.

Ενα τρομοκρατικό λουκέτο, καρμπόν με αυτό της εφημερίδας "Ημέρα" της Πάτρας η οποία έκλεισε ακριβώς μια μέρα μετά τη συμμετοχή των εργαζόμενων σε απεργία και ενώ είχαν προηγηθεί ανάλογες απειλές από την εργοδοσία.

Ως εδώ. Ας δώσουμε στον Κονδυλούδη, και στον κάθε εργοδότη το μάθημα που του αξίζει για να καταλάβει πως δεν μπορεί να παίζει με τις ζωές ανθρώπων σαν να είναι περιουσιακά του στοιχεία.

Σήμερα 26/2 18:00, συγκέντρωση έξω απο τα ενιαία Λύκεια
Σάββατο 27/2 18:00, συνέλευση Απεργιακής επιτροπής στο κτίριο Παπαρίσβα

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΠΕΡΓΩΝ

ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΗΣ DOMINO'S ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ 25/2

Σε αποκλεισμό της Domino's Παγκρατίου προχώρησαν χτες 25/2 από τις 20:00 το βράδυ, περίπου 60 άτομα, μέλη της ΣΒΕΟΔ και αλληλέγγυοι/ες, ζητώντας την επαναπρόσληψη του συναδέλφου που απολύθηκε επειδή απέργησε στις 10/2. Οι αφεντικίνες της Domino's ένιωσαν στην τσέπη τους την αντίστροφη έννοια του εκβιασμού που ασκούν μέσω των απολύσεων και των εισαγγελικών προσφυγών, κι άρχιζαν να καταλαβαίνουν ότι όταν οι εργαζόμενοι δεν αντιμετωπίζουν ατομικά τις συνθήκες εργασίας τους, δεν είναι εύκολο να κάνουν ότι θέλουν. Αν και χτες τις κόπηκε για πρώτη φορά ο τσαμπουκάς, παρ' όλα αυτά επέμεναν ότι ο "εργαζόμενος τις έχει παρεξηγήσει", "δεν απολύθηκε επειδή απέργησε, αλλά επειδή δεν ήταν καλός στην δουλειά του, δεν χαμογελούσε". Όλα τα παραπάνω απαντήθηκαν με συνθήματα όπως: "Η απόλυση να ανακληθεί, αλλιώς καμία πίτσα δεν θα φαγωθεί", "οι απολύσεις είναι τρομοκρατία, καμιά ειρήνη με την εργοδοσία", "η αυτοοργάνωση των εργατών θα γίνει ο τάφος των αφεντικών", "γουστάρω και σε διώχνω, λεν τ' αφεντικά/καμιά ειρήνη με τ' αφεντικά, τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά", "σήμερα η πίτσα δεν έχει πεπερόνι, αφεντικά, γουρούνια, δολοφόνοι". Στην απαίτηση της ΣΒΕΟΔ για άμεση ανάκληση της απόλυσης, οι αφεντικίνες απάντησαν "ότι δεν μπορούμε να αποφασίσουμε κάτω από συνθήκες εκβιασμού" και το σωματείο τις έδωσε προθεσμία να το "ξανασκεφθούν" μέχρι την τριμερή συνάντηση με την επιθεώρηση εργασίας την επόμενη εβδομάδα, αλλιώς το "καθεστώς εκβιασμού", όπως ονομάζουν τα αφεντικά τις κινήσεις συναδελφικής και ταξικής αλληλεγγύης, θα συνεχιστεί...

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΠΕΡΓΩΝ

Σε αντίθεση με τα μεγάλα αγωνιστικά λογύδρια των εργατοπατέρων ή των ιδεολόγων, υπάρχουν πολλές μικρές και «αόρατες» μάχες στους εργασιακούς χώρους που υποδηλώνουν μια κατάσταση «αγωνιστικής ασφυξίας»: Η καπιταλιστική κρίση, έχει αυξήσει την εργασιακή πίεση κι αυτό μεταφράζεται σε εργοδοτική τρομοκρατία απέναντι στις αγωνιστικές μειοψηφίες που επιχειρούν να εκφραστούν μέσα και από την συμμετοχή στην απεργιακή κοροϊδία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ. Τουλάχιστον ας μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας: Στον ιδιωτικό, τριτογενή τομέα, στους απασχολούμενους σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ο κατακερματισμός της εργατικής τάξης είναι απόλυτος, η συμμετοχή σε πρωτοβάθμια σωματεία κι αγωνιστικές πρωτοβουλίες είναι οικτρή κι η έννοια της γενικής ή της οποιαδήποτε απεργίας ακούγεται σαν μια ξένη γλώσσα που δεν μιλά κανείς από το πολυεθνικό προλεταριάτο. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες η συμμετοχή σε μια «γενική» απεργία, αποτελεί συνθήκη διαχωρισμού από την πλειοψηφία των συναδέλφων σου και διευκολύνει τα αφεντικά να απαντήσουν πιο γρήγορα σε σκοτούρες του στυλ «ποιον θα διώξουμε αυτόν τον μήνα;».


Η περίπτωση της απόλυσης του Ντίνου Παλαιστίδη αποτελεί την πιο χαρακτηριστική ένδειξη του τι περιμένει οποιονδήποτε επιχειρεί να ορθώσει συνδικαλιστικό ανάχωμα στ’ αφεντικά. Αν απολύεται με χαρακτηριστική άνεση ένας συνδικαλιστής ενός μαχητικού σωματείου που δούλευε σε «προοδευτικό» αφεντικό, και μετά όλη η «καλή κοινωνία» συσπειρώνεται γύρω από την «εντιμότητα» του αφεντικού, φανταστείτε τι περιμένει οποιονδήποτε εργαζόμενο σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις διανοηθεί να αμφισβητήσει την «οικογενειακή στοργή» του εργοδότη προς τα εργαζόμενα μέλη της επιχείρησης του. Η απεργία στις 10 Φλεβάρη αποτέλεσε μια καλή αφορμή για τα αφεντικά ώστε να προχωρήσουν σε εκκαθαρίσεις εργαζομένων που δήλωσαν απεργιακή παρουσία. Γνωρίζουμε τουλάχιστον δυο τέτοιες περιπτώσεις:
Η μια είναι εργαζόμενου στην «Αίολος Courier», που όταν δήλωσε στο αφεντικό του ότι θα απεργήσει, αυτός του ζήτησε να πάει 2-3 ώρες στην πορεία, αλλά να δουλέψει τις υπόλοιπες. Ο εργαζόμενος αρνήθηκε και μετά από δυο μέρες του ανακοινώθηκε η απόλυση του. Η δεύτερη είναι εργαζόμενου στη «Domino’s Pizza», που απολύθηκε 4 μέρες μετά την απεργία στην οποία συμμετείχε, με την πρόφαση ότι «δεν ταίριαζε στο κλίμα της ομάδας». Κι οι δυο εργαζόμενοι έχουν καταφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας, θεωρώντας εκδικητική την απόλυση τους, ενώ η «Συνέλευση Βάσης Οδηγών Δικύκλου» είναι διατεθειμένη να δώσει τις μικρές της μάχες για να διασφαλίσει τη δυνατότητα της να συμμετέχουν στις απεργίες που καλεί τα μέλη της. Από την άλλη, σήμερα η ιδιοκτήτρια της Domino's Pizza Παγκρατίου κ. Σοφία-Αγάπη Μουγκογιάννη προχώρησε σε εισαγγελική κλήτευση του εργαζόμενου, κατηγορώντας τον ότι την εξύβρισε και την απείλησε κατά την διάρκεια της παρέμβασης διαμαρτυρίας της ΣΒΕΟΔ στο κατάστημα της, την Τρίτη 16/2, γεγονός εντελώς αναληθές, ενώ με αβάσιμες και αστείες απειλές αντιμετωπίζει τις αντίστοιχες παρεμβάσεις του σωματείου και ο ιδιοκτήτης της "Αίολος Courier".
Όλα τα παραπάνω ούτε άσχετα με την κατάσταση που επικρατεί σε πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις ΜΜΕ είναι (π.χ. τοπικά/κλαδικά περιοδικά), ούτε επιζητούν να δικαιολογήσουν τον απεργοσπαστικό ωχαδελφισμού του «και τι νόημα έχει, δεν γίνεται τίποτα». Είναι όμως καταστάσεις που έχουν αξία για ταξική δράση όχι μόνο στις 24 Φλεβάρη, αλλά και στις 25, και στις μέρες που ακολουθούν, γιατί αν για τ’ αφεντικά η απεργία συνεπάγεται απόλυση, για εμάς είναι ένα μέσο ταξικού πολέμου που θα το χρησιμοποιούμε συνεχώς.

Ακολουθεί το κείμενο της ΣΒΕΟΔ για την απόλυση στην Domino’s:


ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΤΗΣ DOMINO’S PIZZA:

«ΑΠΕΡΓΕΙΣ; ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ»

Την Τετάρτη 10/02/2010 συνδικαλιστικές ομοσπονδίες και πρωτοβάθμια σωματεία (ανάμεσα στα οποία το Σωματείο Επισιτισμού και η Συνέλευση Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου, στην οποία και συμμετέχω) είχαν προκηρύξει απεργία ενάντια στα νέα μέτρα που προωθούνται αυτή την περίοδο από το ελληνικό κράτος και την Ε.Ε. Στόχος των νέων μέτρων είναι καταλήστευση του (έτσι κι αλλιώς πενιχρού) εργατικού εισοδήματος, και η περαιτέρω εντατικοποίηση και επισφαλοποίηση της εργασίας, ουσιαστικά η δουλειά μέχρι θανάτου (που στην περίπτωση των οδηγών δικύκλου, όπως κι άλλων κλάδων ισχύει κυριολεκτικά). Λόγω του μεγέθους της επίθεσης που δέχεται αυτή την στιγμή η εργατική τάξη, του μεγέθους της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που επιχειρείται, θεώρησα όχι μόνο αυτονόητη την συμμετοχή μου σε μια τέτοια απεργία, αλλά ταυτόχρονα κι ότι πρόκειται για κάτι «πολύ λίγο» σε σχέση με το μέγεθος της αντίστασης που απαιτούν οι καιροί και οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες προσπαθούν να προλάβουν μέσω 24ώρων απεργιακών εκτονώσεων.

Όμως τα αφεντικά της «Domino’s pizza», στο κατάστημα της οδού Ερατοσθένους 2 στο Παγκράτι, όπου εργαζόμουνα ως ωρομίσθιος αορίστου χρόνου τους τελευταίους 4 μήνες, θεώρησαν τεράστια πρόκληση το ότι δεν δούλεψα εκείνη την Τετάρτη τις 2,5 ώρες που θα όφειλα, αν δεν είχε απεργία. Έτσι, την Κυριακή 14/2 μου ανακοίνωσαν την απόλυση μου. Όταν ρώτησα για τον λόγο αυτής της απόφασης, η προϊστάμενη μου δήλωσε ότι «δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας», «δεν ταιριάζεις στο κλίμα της ομάδας, δεν χαμογελάς». Γνωρίζοντας ότι τα παραπάνω συνιστούν μια πρόφαση, για να μην παραδεχτούν ότι με απέλυσαν επειδή απέργησα, κάτι που ακόμα θεωρείται παράνομο, προσέφυγα στην Επιθεώρηση Εργασίας, καταγγέλλοντας ως εκδικητική για συνδικαλιστικούς λόγους την απόλυση μου, καθώς και στην ΣΒΕΟΔ, για να αντισταθούμε συλλογικά στην τρομοκρατία των αφεντικών απέναντι σε όσους επιμένουν να χρησιμοποιούν το όπλο της απεργίας.

Ταυτόχρονα, αυτή η απόλυση για συνδικαλιστικούς λόγους, αποτελεί το παγόβουνο των συνθηκών εργασίας ενός ακόμα «αόρατου» κομματιού της ελληνικής κοινωνίας. Των ντόπιων και μεταναστών «ντελιβαράδων» σε μεγάλες αλυσίδες πίτσας, που έχουν την «τύχη» να πληρώνονται τα νόμιμα (σε σχέση με την ανασφάλιστη ζούγκλα που επικρατεί στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις) και την ατυχία να βιώνουν τις μεταμοντέρνες συνθήκες επισφάλειας, που διδάσκονται στις «σχολές διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων» και εφαρμόζονται από τέτοιου είδους αλυσίδες.

Σύμφωνα μ’ αυτές, ο εργαζόμενος οφείλει, όχι απλά να κάνει την δουλειά που υπέγραψε, αλλά να ταυτίζεται με τα συμφέροντα της «ομάδας». Οφείλει, δηλαδή, να νοιώθει και να δείχνει ευχαριστημένος που αμείβεται ελαστικά, με την ώρα, και που η εργασία του έχει καταντήσει ένα συνεχές κυνηγητό χαρτζιλικιών για συμπλήρωμα του πενιχρού μισθού. Οφείλει, ως εξάρτημα του υπολογιστή και της ψυχολογικής πίεσης «να φτάσουν όλα στην ώρα τους», να φωνάζει κάθε φορά που πηγαίνει να παραδώσει μια παραγγελία τον χρόνο παρασκευής της πίτσας κι οι εργαζόμενοι στο εσωτερικό να του απαντάνε με μια φωνή «να προσέχεις». Με κάτι τέτοιες ηλίθιες, αλλά επιβαλλόμενες από τους managers «τελετουργίες» τα αφεντικά θεωρούν ότι όλοι είμαστε «μια ομάδα» κι ότι ξορκίζουν τον κίνδυνο του εργατικού ατυχήματος, που παρ’ όλα αυτά δεν μειώνεται στο ελάχιστο όταν δουλεύεις στον δρόμο. Για να μην μιλήσουμε για την συνεχή μας παρακολούθηση μέσω των καμερών, ακόμα και στον χώρο των αποδυτηρίων, για την απουσία κάποιου χώρου στον οποίο να μπορούμε να καθόμαστε οι εργαζόμενοι και να μιλάμε χωρίς το βλέμμα του προϊσταμένου, για την υποχρέωση μας να κάνουμε διάφορες δουλειές άσχετες με το επαγγελματικό μας προσόν για τ’ οποίο μας προσέλαβαν: την οδήγηση δικύκλου.

Τα χαμόγελα σε τέτοιες εργασιακές συνθήκες δεν πρέπει να σπαταλιούνται για την εικόνα των αφεντικών στα μάτια των πελατών, αλλά να κρατιούνται για τις στιγμές αγώνα και συναδελφικής αλληλεγγύης που εξακολουθούν να εκφράζονται υπόγεια, κατά την διάρκεια των μοναχικών μας διαδρομών. Μέχρι την στιγμή που θα (ξανά)καταφέρουμε η απεργία να μην συνιστά στα μάτια των εργαζομένων αιτία απόλυσης, αλλά αυτό που ήταν πάντα: ένα μέσο ταξικού πολέμου.

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΜΟΥ ΚΙ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΑΠΟΛΥΘΗΚΕ ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΕΡΓΗΣΕ

Γ.Λ.

Ελαστικά εργαζόμενος στη «Domino’s Pizza» Παγκρατίου

Συνέλευση Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ)

Μην τους αφήσουμε να λεηλατήσουν τις ζωές μας

Λάβάμε την παρακάτω ανακοίνωση από την "Εργασιακή Επιτροπή ΔΟΛ" και τη δημοσιεύουμε αυτούσια:


ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Στα τέλη Σεπτεμβρίου 2009 αντιμετωπίσαμε αιφνιδιαστικά την απόλυση οκτώ συναδέλφων στο τμήμα πληροφορικής, μελών της ΕΠΗΕΑ. Η αντίδραση των εργαζομένων του Δ.Ο.Λ. ήταν άμεση και καταλυτική των εξελίξεων με την κήρυξη 4ωρης στάσης εργασίας απαιτώντας την άμεση επαναπρόσληψη των συναδέλφων μας.

Η διοίκηση ανακάλεσε άμεσα την απόλυση των πέντε συναδέλφων και δεσμεύτηκε για την επαναπρόσληψη των άλλων τριών από 1-1-2010, αφού πρώτα έδειξε τις διαθέσεις τις καλώντας μονάδες δυνάμεων καταστολής να επιβλέψουν την, κατά τα άλλα νόμιμη και ειρηνική, συνέλευση των εργαζομένων που έλαβε χώρα έξω από την είσοδο των κεντρικών γραφείων.


Ενάμιση μήνα μετά την λήξη της προθεσμίας για την επαναπρόσληψη των απολυμένων η ΕΠΗΕΑ σε συνεργασία με τα αδερφά σωματεία της ΕΣΠΗΤ και της ΕΠΠΗΤ κηρύττει δίωρες επαναλαμβανόμενες στάσεις με αφορμή την αθέτηση των υποσχέσεων από μέρους της διεύθυνσης αλλά και τη νέα επίθεση που δέχονται σε όλα τα μέτωπα οι εργαζόμενοι, με απειλές αποχωρήσεων στον ΒΗΜΑ FM, πρόγραμμα εθελούσιων στο ΒΗΜΑ και τα ΝΕΑ και κλίμα υποχρεωτικής εθελούσιας εξόδου-απόλυσης στο διοικητικό προσωπικό, ταυτόχρονα με μια διογκούμενη φημολογία περικοπής του 20% των υπαλλήλων του οργανισμού.

Με πρωτοβουλία της Εργασιακής Επιτροπής του Δ.Ο.Λ. καλείται έκτακτη συνέλευση με τεράστια συμμετοχή από όλους τους χώρους εργασίας και παρουσία μελών των Δ.Σ. των συνδικαλιστικών ενώσεων του κλάδου. Η συνέλευση καταγράφει το έντονο κλίμα ανησυχίας που επικρατεί και σχεδόν εν χορώ οι εργαζόμενοι απαιτούν από τις ενώσεις τους κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων.

Σε συνάντηση που ακολούθησε με την διοίκηση του Δ.Ο.Λ. δίνεται η διευκρίνηση ότι το 20% αφορά γενικές περικοπές διοικητικών δαπανών και ενδεχόμενη μείωση αποδοχών μεγαλοστελεχών του ομίλου. Όσον αφορά την επαναπρόσληψη των τριών συναδέλφων, δεν υπήρξε καμία δέσμευση. Επιβεβαιώνοντας τη διγλωσσία που χρησιμοποιεί η εργοδοσία, κατά τη διάρκεια της δίωρης στάσης των εργαζομένων στις 19 Φεβρουαρίου 2010 η Οικονομική Διεύθυνση προτρέπει τους διευθυντές των τμημάτων να προχωρήσουν σε μείωση 20% του προσωπικού ανά διεύθυνση.
........................
Μέσα σε ένα πλαίσιο γενικευμένης επίθεσης εναντίον των εργασιακών κεκτημένων που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση και τα επιχειρηματικά κέντρα που τη στηρίζουν, οι εκάστοτε εργοδοσίες στο χώρο της ενημέρωσης –αφού πρώτα απαξίωσαν το αντικείμενο- στη συνέχεια επιχειρούν να απαξιώσουν και τους εργαζόμενους σε αυτήν. Τα Golden Boys που σβήνουν νούμερα στα χαρτιά τους πρέπει να καταλάβουν πως πίσω από κάθε αριθμό κρύβεται και μια ζωή, κι όχι η βενζίνη των AUDI τους.
Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και τις αυθαιρεσίες πρέπει να είναι ο συλλογικός αγώνας, η ενότητα και η αλληλεγγύη σε όλους τους χώρους δουλειάς. Σε ενδεχόμενη σκλήρυνση της εργοδοτικής πλευράς θα απαντήσουμε με αγώνα διαρκείας.

Φεβρουάριος 2010
Εργασιακή Επιτροπή Δ.Ο.Λ.

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ (24/2)

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010


Οι δεκάδες χιλιάδες των απεργών που κατέλαβαν τις κεντρικές αρτηρίες της Αθήνας σήμερα το μεσημέρι, επιβεβαίωσαν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της διάχυτης κοινωνικής αγανάκτησης για τις θυσίες τις οποίες καλεί το ελληνικό κράτος και η διεθνής του κεφαλαίου την εργατική τάξη να αποδεχτεί, στον δρόμο προς την προθανάτια εργασιακή κόλαση του 21ου αιώνα. Από χαμηλά στην Αλεξάνδρας, μέχρι Μουσείο, όλη την Πατησίων μέχρι και την Ομόνοια (όπου βρίσκονταν τα σωματεία του ΠΑΜΕ) και στη συνέχεια στη Σταδίου και στην Πανεπιστημίου, τα απεργιακά μπλοκ συγκροτούσαν ένα μακρύ και πυκνό συλλαλητήριο (όπως αποδεικνύουν και οι σχετικές φωτογραφίες των ξένων πρακτορείων), το μεγαλύτερο σε μαζικότητα για την περίοδο της νέας διακυβέρνησης και συγκρίσιμο με τις πολυπληθείς διαδηλώσεις ενάντια στην μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού επί ΝΔ. (οι πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις αναφέρονται σε περίπου 40.000 διαδηλωτές).


Όμως δεν ήταν μόνο η μαζικότητα, που στην τελική ίσως είναι κατώτερη της εργατικής αντίστασης που απαιτείται σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία. Ήταν κι η διάχυτη κοινωνική αγανάκτηση και ταξική οργή που πλημμύρισε τους δρόμους, κι η οποία δεν άφησε το απεργιακό συλλαλητήριο να εξελιχθεί σε έναν ήρεμο, συμβολικό, ανοιξιάτικο περίπατο στο κέντρο της Αθήνας, όπως θα επιθυμούσαν οι εργατοπατέρες. Αγανάκτηση την οποία την οσφραινόμασταν παντού: από τα συνθήματα που γράφονταν στους τοίχους (π.χ. «φτωχοί στα όπλα», «ας μιλήσει η βία», «υπομονή τέλος») μέχρι τις απαλλοτριώσεις εμπορευμάτων στις οποίες προχώρησαν διαδηλωτές στα Zara’s, στον Παπασωτηρίου και αλλού, προσφέροντας εκπτώσεις 100% στους περαστικούς, πολλοί από τους οποίους (ιδιαίτερα οι μετανάστες) έδειξαν να ενδιαφέρονται για το προλεταριακό shopping therapy που τους προσφέρθηκε.

Ταξική αγανάκτηση που, όσο το συλλαλητήριο προσέγγιζε το Σύνταγμα, μετατράπηκε σε μαζικές συμπλοκές «σώμα με σώμα και πέτρα στην πέτρα» με τις διμοιρίες του Χρυσοχουντίδη. Εκεί οι μπάτσοι (ΜΑΤ και Δέλτα) προσπάθησαν να παρεισφρήσουν στο συλλαλητήριο, για να πάρουν την πιο ξεκάθαρη απάντηση από χιλιάδες νεολαίων και εργατών ότι ο κλάδος τους όχι μόνο δεν αποτελεί κομμάτι της εργατικής τάξης, αλλά η παρουσία τους στις διαδηλώσεις είναι ικανή συνθήκη για να μετατρέψει τις ατομικές σπίθες σε συλλογικές πυρκαγιές. Οι μπάτσοι προσπάθησαν ανεπιτυχώς να διαλύσουν τα αναρχικά μπλοκ της πορείας, ενώ στην συνέχεια, όσες προσπάθειες τους να σπάσουν την διαδήλωση σε κομμάτια, απαντήθηκαν με συγκρούσεις εργαζομένων από διάφορα σωματεία που περιφρούρησαν μαχητικά τα μπλοκ τους απέναντι στην κρατική καταστολή. ΣΒΕΟΔ, Σωματείο Βιβλίο Χάρτου, Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών ήταν κάποια μόνο από τα σωματεία που, όπως μας μεταφέρθηκε, άνοιξαν δρόμο μέσα από τις διμοιρίες, προσφεύγοντας στην «ταξική επιχειρηματολογία» του παλουκιού, της μπουνιάς και της κλωτσιάς.

Από το σημείο που εμείς βρισκόμασταν, στα απεργιακά μπλοκ των εργαζόμενων στα ΜΜΕ, βρεθήκαμε στην ευτυχή συγκυρία να παρακολουθούμε τις διμοιρίες στην διασταύρωση της Μ. Βρετάνιας με την Πανεπιστημίου (στην έξοδο του Μετρό) να μαζεύουν τις πέτρες και τις μολότοφ που τους απέστελλαν νέοι ηλικίας 16 ως 66 χρονών (ο παραγωγικός ιστός της χώρας), ενώ ταυτόχρονα οι εργαζόμενοι των ΜΜΕ στάθηκαν αξιοπρεπώς στον δρόμο περιφρουρώντας με τα πανό, τα σώματα και τα παλούκια μας τις εισβολές των ΜΑΤατζήδων στην διαδήλωση. Οι μπάτσοι ασφαλώς αμήχανοι από την οργή την οποία δέχονταν από διάφορα σημεία του ορίζοντα, αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν κάτω και από την παλλαϊκή απαίτηση «έξω από την πορεία η αστυνομία», ενώ προχώρησαν σε «λελογισμένη χρήση δακρυγόνων» καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής προς τα Προπύλαια, για να αντιμετωπίσουν τα κομμάτια πεζοδρομίου που δέχονταν από διαδηλωτές. Κλείνοντας, και για να παινέψουμε λίγο το σπίτι μας, οφείλουμε να αναφερθούμε πιο συγκεκριμένα στην αξιοπρεπή και μαχητική στάση που κράτησαν στο δρόμο τα μπλοκ των φωτορεπόρτερ, των τεχνικών θεάματος («Διακόπτες») και των τεχνικών τηλεόρασης (ΕΤΙΤΑ) απέναντι στις διμοιρίες των ΜΑΤ. Στάση που αν μη τι άλλο μας γεμίζει με κουράγιο σε σχέση με τις επερχόμενες συγκρούσεις των εργαζόμενων των ΜΜΕ απέναντι στα αφεντικά τους, ως κομμάτι ενός συγκρουσιακού εργατικού κινήματος που απαιτούν οι δύσκολοι καιροί που διανύουμε.

Τι έγιναν οι απεργίες που έβλεπαν τα νέα μέτρα να περνούν;

Φανταστείτε το εξής: Περπατάτε στον δρόμο και πετάγεται ξαφνικά κάποιος αμερικανοθρεμμένος γιάπης μπροστά σας, κι υπόσχεται ότι θα σας σώσει από την άσχημη οικονομική σας κατάσταση, με τα άφθονα «λεφτά που υπάρχουν».
Έστω ότι κι εσείς θέλετε να νοιώθετε λίγο αμερικανοθρέμμενοι γιάπηδες, (όπως τότε που παίζατε στο χρηματιστήριο, όχι σαν τώρα που ζείτε με 800 ευρώ, τα δανεικά από τις τράπεζες και τον τρόμο της απόλυσης) και τον πιστεύετε και τον ψηφίζετε. Τις 100 πρώτες μέρες σας πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες και μετά σας ανακοινώνει ότι τα μόνα λεφτά που πραγματικά υπάρχουν είναι τα 800 ευρώ που παράγετε ξυπνώντας κάθε μέρα για να δουλέψετε, κι από αυτά θα πρέπει να κάνουμε οικονομίες «όλοι μας» (εννοεί εσείς κι αυτός), ενώ σας διατάζει να δουλεύετε παραπάνω χρόνια γιατί δεν αντέχει να «σας» ταΐζει στα γεράματα. Τι θα κάνατε σε μια τέτοια περίπτωση; Εμείς, το λιγότερο που θα κάναμε θα ήταν να διαολοστείλουμε τον γιάπη, να τον ρεζιλεύαμε αυτόν και την φάρα του ως απατεώνες, λωποδύτες και κλέφτες, να τον χτυπούσαμε αν προσπαθούσε ν’ αγγίξει τις τσέπες μας, και να κηρύτταμε απεργία διαρκείας ενάντια στην πρόθεση του να μας βάλει να δουλέψουμε μέχρι θανάτου.


Στον πραγματικό κόσμο τώρα. Το τελευταίο διάστημα έχει κατασκευαστεί από το σύνολο των θεσμών της ελληνικής αστικής τάξης μια ατμόσφαιρα οικονομικού τρόμου και εθνικής συστράτευσης απέναντι στους «κακούς ξένους», που κερδοσκοπούν εις βάρος της «Ελλαδίτσας» και του υπέρογκου χρέους της. Μέσα σ’ αυτό το κατασκευασμένο θεαματικά πλαίσιο εθνικής ομοψυχίας ζητείται από μια εργατική τάξη που ήδη έχει πτωχεύσει (χαμηλότεροι μισθοί στην Ε.Ε., υπερδιόγκωση των απολύσεων και της «μαύρης», επισφαλούς εργασίας) να αποδεχτεί μειώσεις μισθών, αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και νέες φορολογικές επιδρομές στο εισόδημα της.

Στην προπαγάνδα που εξαπολύεται εναντίον των εργαζομένων, έτσι ώστε να μην σκεφτούν καν να αντισταθούν στα νέα μέτρα, πρωτοστατούν τα ΜΜΕ. Η εργοδοτική μαφία που τα ελέγχει είναι η ίδια που απολύει εκατοντάδες εργαζόμενους κατά το δοκούν, η ίδια που στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων απασχολεί απλήρωτους και ανασφάλιστους εργαζόμενους, η ίδια που έχει αναγορεύσει την ρουφιανιά στο μόνο νόμιμο δικαίωμα και υποχρέωση του εργαζομένου. Κι όπως σε κάθε εργασιακό χώρο, δεν είναι λίγοι στο «δημοσιογραφικό σινάφι» αυτοί που ξεπουλιούνται και ταυτίζονται με τα συμφέροντα των αφεντικών, αναμεταδίδοντας τα ψέματα τους:

Ψέμα νο1: Η (επερχόμενη) πτώχευση: Δεν κινδυνεύουμε όλοι με πτώχευση, οι περισσότεροι είμαστε ήδη φτωχοί, ενώ τα αφεντικά μας έχουν ήδη μεταφέρει σε ασφαλή μέρη τα κεφάλαια τους.
Ψέμα νο2: Φταίνε οι «ξένοι κερδοσκόποι»: Για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας φταίνε αυτοί που την διαχειρίζονται έτσι ώστε να κερδοσκοπούν σε βάρος της μισθωτής εργασίας ακολουθώντας τις επιταγές του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος κι αυτοί δεν είναι άλλοι από την ντόπια και διεθνή αστική τάξη.
Ψέμα νο3 και μεγαλύτερο: Χρειάζεται εθνική συσπείρωση και ομοψυχία. Αφεντικά και δούλοι σκατά γίναμε ούλοι και γι’ αυτό τα αφεντικά των ΜΜΕ αποφασίζουν και διατάσσουν τέρμα οι απεργίες, τα μπλόκα, οι καταλήψεις, οι αγωνιστικές διεκδικήσεις, πάνω απ’ όλα τοεθνικό συμφέρον τους. Κι αν δεν παίρνουμε με το καλό, υπάρχουν πάντα οι σφαίρες, οι χειροβομβίδες και οι καμικάζι της ΕΛ.ΑΣ. ή τα ξυρισμένα παλικάρια δίπλα τους για να μας συνετίσουν.

Πριν φτάσουμε όμως σ’ αυτές τις ακρότητες, υπάρχουν ευτυχώς και τα στάδια της διαβούλευσης και του διαλόγου, για να μην αισθάνονται θεσμικά άχρηστοι κι οι φίλτατοι εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Οι οποίοι φοβούνται(!), όπως και τ’ αφεντικά τους, όξυνση των απεργιακών κινητοποιήσεων και γι’ αυτό τρέχουν να τις προλάβουν με μονοήμερα απεργιακά πυροτεχνήματα, ενώ οι αριστεροί συνάδελφοι τους διαβλέπουν «τα χειρότερα που έρχονται» ως ευκαιρία πρόσκαιρης ψηφολογικής τόνωσης της ιστορικής τους χρεοκοπίας.
Μέσα όμως σ΄ αυτό το τεράστιο ψέμα, υπάρχει και μια μεγάλη αλήθεια. Ο φόβος των ντόπιων και ξένων κυρίαρχων για «νέα Δεκεμβριανά», για την επιστροφή της πολιτικής στο μέρος όπου γεννήθηκε: στους δρόμους, στις απεργίες, στις καταλήψεις, στις ανεξέλεγκτες, αδιαμεσολάβητες, αυτοοργανωμένες και ρηξιακές κοινωνικές συγκρούσεις.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΟΥΤΕ ΘΥΣΙΕΣ, ΟΥΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ, ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

συγκέντρωση 24/2 11:00 Μάρνη και Πατησίων

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μαύρων», «μπλοκάκηδων», άνεργων και φοιτητών στα ΜΜΕ


Εκλεκτικές συγγένειες

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

(ένα ακόμα υλοϊδεαλιστικό μελόδραμα σε εργατικό setting με σκοπό την ηθική συγκρότηση του φιλοθεάμονος κοινού)

Σε προηγούμενη ανάρτηση σε αυτό το blog είχαμε ενημερώσει εν συντομία για την απόλυση του Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις «Άγρα» στις 13/1/2010 με αιτιολογία, εκ μέρους της εργοδοσίας, ότι επεδείκνυε «αντισυμβατική» συμπεριφορά. Χωρίς να παραλείψουμε να αναφέρουμε την άμεση κινητοποίηση των συναδέλφων του στην «Άγρα» αλλά και τις δράσεις αλληλεγγύης που οργανώθηκαν από τον «Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου –Χάρτου Αττικής» τις επόμενες μέρες.


Ωστόσο, στο όνομα της αντικειμενικότητας, θα ήταν, αν μη τι άλλο, κατάφωρη αδικία να μην ερευνήσουμε, έστω και φευγαλέα, και την άλλη πλευρά…την πλευρά της εργοδοσίας. Ποιοι στέκονται δηλαδή «αλληλέγγυοι» στον δύστηνο εκδότη Σταύρο Πετσόπουλο που βάλλεται αλύπητα από τις σκοτεινές δυνάμεις που επιχειρούν να αμαυρώσουν την φήμη του; Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι από μηχανής θεοί που σπεύδουν να προτάξουν τα στήθη τους προς αποκατάσταση της διασαλεμένης τάξης στον ζοφερό κόσμο των εκδόσεων;
Η ουρανόθεν παρέμβαση εμφανίστηκε γραπτά, κομψά και, κυρίως, στοιχειοθετημένα, στη μορφή μιας λίστας διανοουμένων, συγγραφέων, μεταφραστών και λοιπών πνευματικών ταγών, κατά βάση της περήφανης και ασυμβίβαστης Αριστεράς, που υπέγραψαν σε υποστήριξη των εκδόσεων «Άγρα», έτσι ώστε αυτές οι τελευταίες να προστατευτούν «από την συκοφάντηση και τον διασυρμό». Ονόματα που φιγουράρουν στην λίστα εμφανίζονται κατά καιρούς και σε άλλες παρόμοιες, με τη γκάμα να καλύπτει ένα φάσμα από το πανεπιστημιακό έως το ευρέως καλλιτεχνικό στερέωμα. Κυρίως άνθρωποι που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους κάθε φορά που έρχονται αντιμέτωποι με το σκληρό πρόσωπο των κοινωνικών και ταξικών ανισοτήτων. Και στους οποίους, αναπαράγοντας την είδηση της «κίνησης αλληλεγγύης» τους προς την «Άγρα», αναφέρονται τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. ως «ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών».

Βεβαίως, διερωτάται κανείς, οι «άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων» που προφανώς λόγω της ολύμπιας ιδιότητάς τους δεν σχετίζονται με τον τομέα της υλικής παραγωγής στο χώρο των βιβλίων, εν τέλει από πού αντλούν την γνώση και την τόσο ασφαλή πεποίθηση σχετικά με «τις εργασιακές συνθήκες απόλυτου σεβασμού του προσώπου των εργαζομένων και των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων τους που από την ίδρυση του εκδοτικού οίκου επικρατούν σ' αυτόν». Μύρισαν τα νύχια τους ή τους αρκεί απλώς ο λόγος του κυρίου Πετσόπουλου;

Εδώ μάλλον αναδύεται αυτονόητα και εντελώς λογικά η φριχτή υποψία ότι είναι κάτι παραπάνω. Ίσως, ας πούμε, μια κάποιου είδους «συγγένεια». «Προοδευτικοί» διανοούμενοι που διατηρούν άμεσες ή έμμεσες σχέσεις με τον χώρο της Αριστεράς δηλώνουν τα σέβη τους -και την δουλική τους υποταγή-σε έναν από τους μαικήνες τους, τον κύριο Πετσόπουλο. Χαρακτηριστική και η στάση των Μέσων που επιβραβεύουν αυτή την κίνηση, μεταξύ αυτών και η «Αυγή», που, με τον ίδιο εξόφθαλμο τρόπο που γράφουν τα υπόλοιπα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε., διακηρύττει θριαμβευτικά: «Όχι στο διασυρμό της Άγρας»… προσπαθώντας να ισορροπήσει άτεχνα ανάμεσα στο «δίκιο του εργάτη» και την διάσωση του εκδοτικού οίκου που είναι κρίμα και «ενοχλητικό, αντιπνευματικό και αντιαισθητικό να τσαλακώνεται χωρίς περίσκεψη, με αφίσες και προτροπές...».

Θα μπορούσαν να λεχθούν πολλά για αυτή την σύζευξη «πνευματικότητας» και υποκρισίας. Είναι μια συγγένεια γνωστή και ιδιαίτερα χρήσιμη σε απολαβές για τα τέκνα που την επικαλούνται. Πώς αλλιώς θα κρατήσουν ζωντανή την δημόσια τους δραστηριότητα οι αριστεροί διανοούμενοι αν δεν εκ-δώσουν κι αυτοί κάτι; Δηλαδή γη και ύδωρ στους εκδότες τους... Διότι, αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει...
Ταξικά λοιπόν, είναι σαφές τίνος οι εκδόσεις «Άγρα» είναι σαν το σπίτι του... Φυσικά οι αγώνες του Ντίνου Παλαιστίδη και των αλληλέγγυων σε αυτόν φαντάζουν απωθητικοί εφόσον κινδυνεύουν να καταστρέψουν την πρόσοψη...Και από την άλλη, κάνοντας την αρχική υπόθεση ότι κανείς μπορεί να βρει το δίκιο του στα αστικά δικαστήρια, όταν οι διανοούμενοι της λίστας επικαλούνται το Νόμο για να φωτιστούν οι συνθήκες απόλυσής του, είναι απορίας άξιο αν γνωρίζουν καν το γεγονός ότι μέχρι τέλους ο Παλαιστίδης δια της «νομίμου οδού» προσέφευγε στην Επιθεώρηση Εργασίας κι αυτή έκρινε πράγματι στη γνωμοδότησή της ότι «η εταιρεία θα μπορούσε να επανεξετάσει το αίτημα του εργαζομένου με προοπτική επίλυσης»...Λίγες μέρες μετά απολύθηκε.

Αυτό, λειτουργώντας πιθανώς αποτρεπτικά σαν εργατικό προηγούμενο, μπορεί να είναι θέμα που θα απασχολήσει στο μέλλον πολλούς εργαζόμενους, αλλά για εμάς δεν αλλάζει πολλά. Ακόμα κι αν η απόλυση είναι «εκδικητική» ή όχι, το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε το δίκιο σε μια προσωπική βεντέτα ούτε να δούμε ως ποιο βαθμό μας επιτρέπεται να κινούμαστε διεκδικώντας μόνο στα πλαίσια του Νόμου. Το ζητούμενο είναι να στεκόμαστε αλληλέγγυοι απέναντι στις απολύσεις και τις αυθαιρεσίες της κάθε εργοδοσίας, γιατί πολύ απλά αυτό συνιστά την ταξική μας αντίληψη (κάτι που τονίζεται και σ' αυτό το άρθρο στην «Εποχή» με τίτλο «Προς Άγρα Παλαιστίδη»). Προφανώς, κάπως πρέπει να σωθεί η (από καιρό) χαμένη αξιοπρέπεια του αριστερού διανοουμενίστικου-πνευματικού και πολιτικού συρφετού...

Οι κινητοποιήσεις για τον Ντίνο Παλαιστίδη απέναντι στις εκδόσεις «Άγρα» συνεχίζονται από τον ««Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου –Χάρτου Αττικής» και άλλους αλληλέγγυους. Στεκόμαστε κοντά τους γιατί, εκ των πραγμάτων, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Όταν οι συγγένειες είναι κοντινές και αναγνωρισμένες, τα νόμιμα παιδιά θα κολακεύουν μονίμως τον πατέρα για να έχουν μερίδιο στην οικογενειακή κληρονομιά. Τα νόθα, όμως, πρέπει πρώτα απ’ όλα να καταφέρουν να επιβιώσουν...

Όταν η εικόνα προδίδει τις σκέψεις...

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010



Λεζάντα φωτό 1: Ποιος έβαλε την διαφήμιση ιδιωτικού ΙΕΚ (χαμογελαστά πρόσωπα) στην πάνω γωνία αφίσας, με θέμα απεργία εργαζομένων;

Λεζάντα φωτό 2: Από το ροζιασμένο χέρι του εργάτη, στο διακριτικό και αδύναμο “ωτοστόπ”.
(Προτείνουμε για επόμενη αφίσα την υπερεαλιστική ματιά του πανούση που συνοδεύει την ροζιασμένη γροθιά του εργάτη, με τον γιο του εργάτη στο βάθος να αυνανίζεται, είμαστε βέβαιοι ότι θα είναι ριζοσπαστικότερη.)

Όλοι ξέρουν την αγωνιστικότητα της ΓΣΕΕ, κανείς δεν εκπλήσσεται...

Όσο οι απεργίες θυμίζουν τσάι και συμπάθεια, ούτε οι εργαζόμενοι θα τις αγκαλιάζουν ούτε τα αφεντικά θα έχουν κάτι να φοβηθούν. Eμπρός για άγριες απεργίες.

Η δημοκρατία δολοφονεί

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010





«Σικάγο η Αθήνα»
«Φονική μάχη με αλβανούς ληστές»
«Άγρια Δύση»
«Αστοχία της ΕΛ.ΑΣ»
«Δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για αστυνομική επιτυχία όταν χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή, ο θάνατος του 25χρονου οφείλεται στην ατυχία και όχι στον κακό επιχειρησιακό σχεδιασμό», δήλωση του Υπουργού «Προστασίας του Πολίτη
«Δεν πήγε τίποτα λάθος. Εκφράζουμε τη λύπη μας, αλλά ο συγκεκριμένος συμπολίτης μας βρέθηκε παρά τη θέλησή του σε διασταυρούμενα πυρά» δήλωσε ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ, Ελευθέριος Οικονόμου.
«Η επιχείρηση ήταν επιτυχημένη, αφού συνελήφθησαν οι δύο αδίσταχτοι και επικίνδυνοι κακοποιοί», δήλωση του διευθυντή της Ασφάλειας Αττικής Ταξίαρχου Γιάννη Δικόπουλου.

Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι οι αστυνομικοί ενώ καταδίωκαν 2 υπόπτους εκτέλεσαν εν ψυχρώ με 9 σφαίρες πισώπλατα τον 25χρονο διερχόμενο περαστικό Nikollas Todi.

Η δημοκρατία δολοφονεί. Κάθε μέρα. Στα σύνορα, στα τμήματα, στις πλατείες και τις γειτονιές.
Στην κοινωνία του απόλυτου ελέγχου και της καταστολής, ο μόνος που προκαλεί φόβο, ο μόνος τρομο-κράτης είναι το κράτος και τα ένοπλα σκυλιά του.

Για τη Συνέλευση Εργαζομένων στον ΔΟΛ (17/02), με φόντο τις απειλές του ομίλου για απολύσεις έως και 20% των εργαζομένων







Οι εργαζόμενοι από το ραδιοφωνικό σταθμό "Βήμα fm" (πρώην "City fm") κάλεσαν όλους τους εργαζόμενους του ΔΟΛ σήμερα σε γενική συνέλευση, με αφορμή τις απολύσεις που ανακοίνωσε η εργοδοσία του σταθμού. Για την ιστορία, ο σταθμός αγοράστηκε (μετά τα γεγονότα με την πρώην ιδιοκτήτρια Γιάννα Αγγελοπούλου) από τον οργανισμό κοψοχρονιά (1.000.000 ευρώ), με την προϋπόθεση να μην απολυθεί κανένας από τους εργαζόμενους.


Αφού οι εργαζόμενοι έστησαν το σταθμό, το σχέδιο άλλαξε. Στόχος ήταν να απολυθούν οι εσωτερικοί εργαζόμενοι (παρά τη διαβεβαίωση που είχαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να χάσει κανείς δουλειά του) και τη δουλειά να βγάζουν άτομα μέσα από τον οργανισμό με πενιχρούς μισθούς, οι οποίοι εκπαιδεύονταν τον τελευταίο καιρό από... τα ίδια άτομα που προορίζονται σήμερα για απόλυση. Σε αντίθεση με παλιότερη συνέλευση που είχε πραγματοποιηθεί, αυτή τη φορά φάνηκε να υπάρχει κλίμα αλληλεγγύης από τους εργαζόμενους.

Πέρα από το ζήτημα των απολυμένων του “Βήμα fm”, συζητήθηκε και το θέμα που κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες στους διαδρόμους του οργανισμού, ότι ο ΔΟΛ ζητάει την απόλυση εργαζομένων της τάξης του 20% (δεν έχει προσδιοριστεί αν πρόκειται για ποσοστό που αναφέρεται στο σύνολο του εργατικού δυναμικού ή για κάθε τμήμα ξεχωριστά). Ακούστηκε από πολλούς ότι υπάρχουν αρκετές κατ' ιδίαν συνομιλίες για εθελούσιες εξόδους (σε ανθρώπους κοντά στη σύνταξη και όχι μόνο), ενώ έχει δηλωθεί ξεκάθαρα ότι “όποιος έχει βαρεθεί να εργάζεται εδώ, μπορεί να φύγει”.

Εκπρόσωποι της ΕΠΗΕΑ μίλησαν για τις δίωρες στάσεις εργασίας που κήρυξαν για αύριο και μεθαύριο (18 &19/2) και ζήτησαν τη στήριξη των παρευρισκόμενων. Οι εργαζόμενοι, όμως, έδειξαν μπουχτισμένοι με τέτοιες αποφάσεις που δεν έχουν ουσιαστικά κανένα αντίκτυπο στα αφεντικά. Τέθηκε επίσης από τους εργαζόμενους το θέμα της κλιμάκωσης του αγώνα και η ανάγκη κήρυξης απεργίας διαρκείας, με τα σωματεία να θεωρούν τις στάσεις εργασίας αρκετές για να πιεστεί η εργοδοσία (!) και την κλιμάκωση του αγώνα αναγκαία στο... μέλλον! Πότε ακριβώς δεν προσδιόρισαν, ακόμα και όταν πιέστηκαν από τους εργαζόμενους, που ζητούσαν από τους εκπροσώπους των σωματείων να πάρουν συγκεκριμένη θέση στο ζήτημα και να προσδιορίσουν τη μετέπειτα στάση τους σε περίπτωση που δεν σταματήσουν οι απολύσεις. Στο τέλος της συνέλευσης όταν έπρεπε να αποφασιστεί το περιεχόμενο του ψηφίσματος και να παραδοθεί στον Ψυχάρη, ο Σόμπολος δήλωσε ξεφυσώντας ότι “τέτοιες αποφάσεις δεν παίρνονται εν θερμώ” και συνέστησε στους παρευρισκόμενους να “μην ενθουσιάζονται τόσο εύκολα”.

Αρκετά ρε μαλάκες με την κονόμα και τις μαλακίες σας, αρκετά…

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Αφιερωμένο εξαιρετικά…

Στην οικονομική κρίση. Στα μέτρα που λαμβάνονται για τη σωτηρία της «εθνικής» οικονομίας. Στη χρεωκοπία τους, που την χρεώνουν ως δική μας. Στους τεχνοκράτες που προετοιμάζουν το νέο μακελειό. Στους πλουτοκράτες που ελέγχουν τα διεθνή και εγχώρια «νομισματικά ταμεία». Σε οποιαδήποτε λέξη που συγγενεύει με την οικονομία και σε οποιαδήποτε καθάρματα την μετατρέπουν σε έννοια συνυφασμένη με τη ζωή.
Σε αυτούς που επικαλούνται τις έννοιες της «απειλής της εθνικής κυριαρχίας» και την «ανάγκη της εθνικής ενότητας» για να μας κοπαδοποιήσουν πιότερο. Που, επειδή, έχουν τον απόλυτο έλεγχο των μέσων μαζικής ενημέρωσης θεωρούν ότι μας έχουν, όλους, μαντροποιήσει. Σε ότι κι αν ακολουθήσει.

Κινητοποιήσεις για την ανάκληση της απόλυσης του συναδέλφου Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις "Άγρα"

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Στις 13/1 η εταιρεία "Άγρα" προχωρά στην απόλυση του συναδέλφου Ντίνου Παλαιστίδη για «αντισυμβατική συμπεριφορά». Οι συνάδελφοι στις εκδόσεις ΑΓΡΑ αντέδρασαν από την πρώτη στιγμή στην απόφαση του εργοδότη Πετσόπουλου, ζητώντας την ανάκληση της απόλυσης. Έκτοτε ο αγώνας για την επαναπρόσληψη του συνδέλφου κλιμακώνεται. Αναδημοσιεύουμε από τον "Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου - Αττικής" την ανακοίνωση των επόμενων δράσεων αλληλεγγύης.

- ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12/2: νέα 24ωρη ΑΠΕΡΓΙΑ των εργαζομένων στις εκδόσεις ΑΓΡΑ με αίτημα την ανάκληση της απόλυσης του συναδέλφου.
Απεργιακή συγκέντρωση στις 9.00 π.μ. έξω από την "ΑΓΡΑ" (Ζωοδόχου Πηγής 99 Εξάρχεια)

- ΣΑΒΒΑΤΟ 13/2: ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ έξω από το βιβλιοπωλείο ALBATROS (χονδρική πώληση των βιβλίων των εκδόσεων ΑΓΡΑ), στις 11.00 π..μ., Σόλωνος 111

- ΤΡΙΤΗ 16/2: Συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Εργασίας (Πειραιώς 40) στις 12 το μεσημέρι. Θα γίνει 3μερής συνάντηση με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου για την αντι-συνδικαλιστική και εκδικητική απόλυση του συναδέλφου.
*(Σύμφωνα με νεότερη ανακοίνωση του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου, αυτή η συγκέντρωση δεν θα πραγματοποιηθεί. "Την Τρίτη 16/2 επρόκειτο να γίνει 3μερής συνάντηση με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου για την αντι-συνδικαλιστική και εκδικητική απόλυση του συναδέλφου. Όμως, η εργοδοσία των εκδόσεων ΑΓΡΑ προέβαλε κόλλημα. Ως εκ τούτου, δε θα γίνει η προγραμματισμένη συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Εργασίας. Η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων επιδιώκει να γίνει η εν λόγω συνάντηση το συντομότερο δυνατό, πιθανότατα και εντός της ίδιας εβδομάδας" αναφέρουν).

- ΤΡΙΤΗ 16/2: Ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου Αττικής οργανώνει στα γραφεία του (Λόντου 6 Εξάρχεια) ανοιχτή σύσκεψη για να συζητήσουμε την παραπέρα δράση μας. Στη σύσκεψη καλούνται εργατικά σωματεία, εργατικές συλλογικότητες και εργαζόμενοι. Στις 7.00 μ.μ.
Από την πρώτη σύσκεψη που έγινε στις 9/2 αποφασίστηκε να μαζευόμαστε κάθε Τρίτη στις 7.00 μ.μ.

- ΠΕΜΠΤΗ 18/2: Συγκέντρωση στην Επιθεώρηση Εργασίας (Σταδίου 29, 2ος όροφος) στις 10.30 π.μ. Θα γίνει 3μερής συνάντηση (εργατική διαφορά), μετά από προσφυγή του απολυμένου όπου ζητά να χαρακτηριστεί η απόλυση άδικη, καταχρηστική και εκδικητική.

Συνεχής ενημέρωση για τις διαμαρτυρίες στο apolysiagra.wordpress.com και στο http://www.bookworker.gr/

Για περισσότερες λεπτομέρειες για την απόλυση εδώ

Οταν ο σκύλος κυνηγάει την ουρά του...

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Τα στάσιμα νερά βαλτώνουν και τα νερά από τα ποτάμια συχνά σε θάλασσες απέραντες χάνονται.

Αναγνωρίζοντας τη θέση της ρευστότητας στην πολιτική σκέψη, είναι λογικό να αρνείσαι ό,τι στέκεται στάσιμο, αδιάβροχα ανεπηρέαστο από τον καιρό, ό,τι ιδεολογικοποιείται με το χρόνο ή ήταν εξαρχής ιδεολογία. Από την άλλη το ρευστό διατηρεί τη ροή του χάρη στη συνάφεια και τη συνοχή των στοιχείων του. Είναι το μέτρο και η λογική συνέχεια που εξελίσσει την πολιτική μας σκέψη ομαλά, ενόσω τα περιβάλλοντα και μη (ιστορικά ή εξιστορήσεις τρίτων) βιώματα δίνουν το χρώμα. Παίρνουμε θέση, πράττουμε, ερχόμαστε κοντά με εκείνους που επιθυμούν τα ίδια, ανασχεδιάζουμε, πολιορκούμε ποικιλόμορφα την πλευρά των αντιπάλων όσο αδιάκριτη και αν είναι αυτή, κάνουμε λάθη, κάνουμε και σωστά, σκεφτόμαστε ξανά, αλλάζουμε, συνεχίζουμε.


Όμως την εποχή της σύγχυσης τι πιο φυσικό από την τρικυμία εν κρανίω. Έτσι σήμερα δεν θα δυσκολευόταν κανείς να εντοπίσει μια κατηγορία υβριδίων*-μεταλλαγμένων διανοουμένων, που δεν ακολουθεί τη λογική ροή ή ακριβέστερα διακατέχεται από τη χειροτέρα- ως αφελέστερη- μηδενιστική φιλοσοφική εκδοχή του όλα είναι ατμός, παράγει αερολογίες, πάσχει από πολιτική ακράτεια και εύκολα αυτο-υποβιβάζεται σε δεκανίκι της δεξιάς πτέρυγας, έτοιμο πάντα να λοιδορήσει την αριστερά και τους κοινωνικούς αγώνες, παραγνωρίζοντας πολλές φορές το αριστερό του παρελθόν. Ενώ το παιχνίδι του μοιάζει με του σκύλο που κυνηγάει την ουρά του, και μαλώνει με τον δικό του εαυτό, δεν είναι αθώο, είναι περισσότερο ένα κουρνιαχτό υποταγής στο οικονομικό του αφεντικό, μια δήλωση ωφέλιμη και έτοιμη να συνδράμει στην χειραγώγηση και στη διασπορά ψεύδους, με στόχο να λειτουργήσει προστατευτικά προς το σύστημα.

Ένα τέτοιο παράδειγμα υβριδίου είναι και ο αρθρογράφος του κειμένου με τίτλο «Τίνος η πολιτική είναι αντιλαϊκή;» εφ. Καθημερινή 10/2/10, βλ. φωτό (ο ίδιος μας έχει προσφέρει και άλλα διαμάντια πρόσφατα). Το άρθρο τυπικό παράδειγμα του υβριδίου, υβρίζει την αριστερά (πραγματικά αδιάφορο αν έμενε σε αποφάσεις πολιτικής ηγεσίας), ξεφεύγει με ασυναρτησίες αποδίδοντας έμμεσα ευθύνες για την κατάσταση της χώρας σε όσους διαδήλωναν, έκαιγαν ενάντια στα ασφαλιστικά του Γιαννίτση και άλλων αντεργατικών νόμων, κάνει σωστή εκτίμηση κυβερνητικής στρατηγικής προς το τέλος όσο αφορά την αποτελεσματικότητα δυναμικών ενεργειών (γνώστης μιας και μη πασιφιστής ο ίδιος), και με άλμα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι βλάπτονται τα συμφέροντα των αδυνάτων από εκείνους που αντιδρούν στα μέτρα των ισχυρών. Σε αυτό το σημείο αναζητεί μωρούς, ή ξεμωραμένους που δεν έχουν μνήμη και άρα δεν αναγνωρίζουν την δίκαιη ιστορική προκατάληψη απέναντι στα σχέδια των ισχυρών. Αλλά τα σπάει ακόμα πιο πολύ στο τέλος, όταν τρομοκρατεί με τη χρήση της αυθεντίας του Καρόλου, τον οποίο ανασταίνει μεταφορικά, προφανώς πείθει και τον κάνει να συμφωνεί με τον ίδιο και μετατρέπει σε δήμιο που φραγγελώνει**. Αφού λοιπόν τον γοητεύουν άστοχες (απραγματοποίητες) απειλές θα του αφιερωθεί μια εξίσου αστεία και θρησκευτική: “με όσα λέτε θα πέσει φωτιά να σας κάψει”.


*και ουχί αφασικών μαλάκιων’ έτσι για να μην ξεχνούμε υβρίδια και άλλων εφημερίδων

**Αυτόν που επρόκειτο να υποστεί το φραγγέλιο τον έδεναν σε μια κολόνα και ο ειδικός δήμιος που εκτελούσε την φραγγέλωση έπαιρνε ένα μαστίγιο βαρύ το οποίο είχε πολλές λουρίδες στην άκρη του, πάνω στις λουρίδες ήταν δεμένες σφαίρες από μολύβι ή μικρά οστάρια, κότσια από αρνί και τις έφερνε με όση δύναμη είχε πάνω στην ράχη δεμένου ανθρώπου. Πολύ σύντομα, απ’ τα πρώτα κτυπήματα εξεσχίζετο το δέρμα τού ανθρώπου που εδέχετο την φραγγέλωση και ύστερα από μερικά κτυπήματα ακόμη έφευγαν και κατεξεσχίζοντο τελείως οι σάρκες του και απεγυμνώνοντο τα κόκαλα τής ράχης. Αναφέρονται στην ιστορία αρκετές περιπτώσεις από ανθρώπους, που απέθαναν την ώρα τής φραγγελώσεως.


φωτό 1. deviantart.com
φωτό 2. δημοσίευμα Καθημερινής
φωτό 3.
Η Φραγγέλωση του Χριστού, π. 1420, Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου

Για τους αλιεργάτες στη Μηχανιώνα 2

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010

Αναδημοσιεύουμε ανακοίνωση της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους αλιεργάτες, των οποίων ο αγώνας συνεχίζεται, ύστερα και από την απόρριψη του αιτήματος των πλοιοκτητών να κηρυχτεί η απεργία παράνομη. Η Συνέλευση συστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και παλεύει δίπλα στους απεργούς με πορείες, συναυλίες, αντιπληροφόρηση και φυσική παρουσία στο πλευρό τους. Στον αγώνα των Αιγύπτιων αλιεργατών για αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη μας πέρα από δεδομένη, πρέπει να είναι και έμπρακτη.


"Στην απεργία των αιγύπτιων ψαράδων της Μηχανιώνας μπορεί ο καθένας να δει διαφορετικά πράματα: κάποιος ένα ταξικό αγώνα, άλλος ένα αγώνα μεταναστών έστω και μετακλητών, ένας τρίτος την τοπική κοινωνία του χωριού και κάποιος άλλος μερικά απ' τα παρελκόμενα του αγώνα, δηλαδή τη ρατσιστική αντιμετώπιση και τη δράση των ντόπιων φασιστών. Όμως πέρα απ' την αφετηρία που ξεκινά ο καθένας μας κληθήκαμε ν' απαντήσουμε, έστω και καθυστερημένα, στο αν θα σταθούμε δίπλα τους κι αν η απάντηση ήταν ναι με ποιους τρόπους θα μπορούσε να πάρει υλική υπόσταση η αλληλεγγύη μας.

Επίσης στο αν η εμπλοκή κι η στήριξη του ΠΑΜΕ στον αγώνα θα μας άφηνε χώρο να επικοινωνήσουμε με τους απεργούς ψαράδες (μια που υπήρχε πάντα η πιθανότητα αυτοί να μας απέρριπταν εξ' αρχής) όπως και σε ποιο βαθμό "ελέγχονταν" η απεργία ή πολύ περισσότερο αποτελούσε μαριονέτα του συνδικαλιστικού μηχανισμού του ΚΚΕ. Σύντομα αντιληφθήκαμε πως το κίνητρο της απεργίας είχε όνομα κι αυτό δεν αποτελούνταν από κάποια αρχικά αλλά εμφανίζονταν ολοκάθαρα μπροστά μας: ήταν η ανάγκη. Αντιληφθήκαμε επίσης πως οι αγράμματοι ως επί το πλείστον -σύμφωνα με τα δικά τους λόγια- ψαράδες απ' τη Νταμιάτα και τα περίχωρά της αποτελούν μια κλειστή μεν κοινωνία λόγω της φύσης της δουλειάς τους που σε καμιά όμως περίπτωση δεν αποτελεί κανενός είδους γκέτο.

Αν η δράση μας μέχρι στιγμής διακρίνεται από ένα και μόνο θετικό και σοβαρό στοιχείο αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι ξεκινήσαμε την ιστορία στη βάση της άμεσης επαφής με τους ψαράδες, κάτι που όπως έχει αποδειχτεί δεν αποτέλεσε και τόσο αυτονόητο στοιχείο για τέτοιου είδους παρεμβάσεις στο παρελθόν. Το ίδιο λοιπόν βράδυ που καλέστηκε η πρώτη ενημερωτική κουβέντα φύγαμε για το χωριό κι αρχίσαμε τις πρώτες συζητήσεις με τους ψαράδες στην πλατεία προσπαθώντας να πάρουμε μια πρώτη "μυρωδιά" απ' την όλη ιστορία. Αυτή η διαδικασία όμως είχε να σπάσει ένα σωρό υπαρκτά εμπόδια και να ξεπεράσει εκατό σκοπέλους. Και κυρίως έπρεπε να γίνει τόσο γρήγορα ώστε να προλάβουμε το χρόνο και τόσο αργά ώστε να δημιουργεί μια ελάχιστη βάση συνεννόησης. Πρόβλημα στη γλώσσα (γιατί το να τη μιλά κάποιος λειψά προκαλεί μερικές φορές χειρότερη σύγχυση απ' το να μη τη γνωρίζει καθόλου), καχυποψία που καλλιεργήθηκε στη συνέχεια από "εργολάβους", τηλεφωνικές επικοινωνίες που και πάλι λόγω γλώσσας ενέτειναν το μπέρδεμα, έλλειψη εμπιστοσύνης αρχικά που είναι κάτι απόλυτα φυσικό, η απόσταση που χωρίζει την πόλη απ' το χωριό καθώς και τ' ότι ούτε κανείς από μας δε μένει στη Μηχανιώνα και πολύ περισσότερο δεν έχει καμιά επαγγελματική σχέση με την ιχθυόσκαλα… Όλ' αυτά έπρεπε να λυθούν άμεσα ώστε να μας επιτρέψουν το μίνιμουμ της συνεννόησης και του συντονισμού και τώρα πια πάνω σ' αυτό μπορεί να ειπωθεί ότι περπατήσαμε μισό βήμα. Μισό μεν αλλά αρκετά στέρεο για να μπορούμε να πιάνουμε τα μηνύματα, να "σπάμε" τους κώδικες και να χτίσουμε μια επικοινωνία που βασίζεται σ' ένα βαθμό στο σεβασμό και στη στοιχειώδη έστω εκτίμηση της μιας πλευράς προς την άλλη. Καταθέτοντας ο καθένας μας ότι είχε, έγινε εφικτό το να συναντηθούν δυο κόσμοι που ως τώρα ήταν τελείως "ξένοι". Ας μη βιαστεί οποιοσδήποτε να κάνει κριτική από μακριά αν προηγουμένως δεν έχει εμπλακεί σε μια τόσο επίπονη διαδικασία και δε διαθέτει εμπειρία από προηγούμενη επαφή μ' ανθρώπους σαν κι αυτούς που βιώνουν την παρούσα κατάσταση.

Οι ψαράδες κουβαλάνε ότι κι εμείς: την αξιοπρέπειά τους και τα κουσούρια τους. Όσον αφορά τα δεύτερα, άλλα αποτελούν κοινό γνώρισμα κι άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καθένα. Αναφερόμαστε σ' ανθρώπους που δεν έχουν ανάλογες εμπειρίες αγώνα στο παρελθόν παρά μόνο σπρώχνονται σ' αυτόν απ΄ την γνώση της δικιάς τους πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας που τους οδήγησε στο να στήσουν σωματεία κι απεργίες εν μέσω τεράστιων πιέσεων κι αξεπέραστων δυσκολιών. Στο λίγο χρόνο που τους περίσσευε απ' τη δύσκολη δουλειά κατάφεραν να κινήσουν ομαδικές διαδικασίες και να πιαστούν απ' το χέρι που τους προτάθηκε πρώτο -και καλά έκαναν! Έχουν τις ταχτικές τους για να αποσπάσουν έστω μέρος των διεκδικήσεών τους που πολλές φορές μπορεί και να φανούν αναποτελεσματικές. Μπορεί να επέδειξαν και να το ξανακάνουν, αφέλεια, φόβο και μεγαλοστομία. Μπορεί ν' αποδυναμώθηκαν κι αριθμητικά αφού κάποιοι προτίμησαν -κι είναι κατανοητό- να φύγουν για την πατρίδα τους περιμένοντας τις εξελίξεις. Μπορεί να έδωσαν υπερβολική πίστη σε θεσμούς για τους οποίους δεν έχουν πιθανώς ξεκάθαρη αντίληψη ή να ένοιωσαν το φόβο που προκαλείται από πλήθος απειλών, εκβιασμών και πιέσεων από υπουργεία, δικαστήρια, πρεσβείες αλλά και τη μη γνώση της ελληνικής πραγματικότητας. Μπορεί τέλος πολλές φορές ο ενθουσιασμός να διαδέχεται την απελπισία ή και το αντίστροφο. Μιλάμε όμως για ανθρώπους και μάλιστα για ανθρώπους που μάχονται μέσα σ' ένα εχθρικό περιβάλλον, δίνοντας μάχες, πηγαίνοντας μπροστά και πίσω και κυρίως για ανθρώπους που μας έχουν δείξει πως είναι ανοιχτοί -έστω και με τον τρόπο τους- στο να μας ακούσουν. Και το κυριότερο μιλάμε για ανθρώπους που τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, συνεχίζουν τον αγώνα μ' όλα τα προβλήματα και τις αντιφάσεις που αυτός εμπεριέχει (αναθαρρημένοι μάλιστα από την απόρριψη της αγωγής των αφεντικών για να κηρυχτεί παράνομη η τέταρτη απεργία) κι είναι μπροστά στη λήψη αποφάσεων για τη συνέχιση και τη μορφή της πάλης τους αναλαμβάνοντας και τις αντίστοιχες ευθύνες γι' αυτό.

Είμαστε υποχρεωμένοι σαν συνέλευση αλληλεγγύης να δώσουμε το παρόν κείμενο στη δημοσιότητα τώρα που η απεργία βρίσκεται σ' εξέλιξη και μάλιστα σ' ένα κρίσιμο σημείο για το πώς θα συνεχίσει. Παράλληλα με το στοίχημα του απεργιακού αγώνα υπάρχει κι ένα ακόμα που μας αφορά εξίσου: η διαχείρισης της ενημέρωσης σαν όπλο και το χρέος που αισθανόμαστε στον κόσμο που στέκεται αλληλέγγυος μακριά απ' το επίκεντρο του αγώνα. Οι αναβολές κάποιων δράσεων κι οι τυχόν αλλαγές που προέκυψαν ή θα προκύψουν πάνω στον προσανατολισμό των κινήσεων αλληλεγγύης δεν οφείλονται σε τίποτα άλλο παρά μόνο στην ίδια τη διαμόρφωση της πραγματικότητας, μ' άλλα λόγια στις διαθέσεις των ίδιων των απεργών και στις δικές μας εκτιμήσεις για την πραγματικότητα αυτή . Ούτε στείρα πολιτική πρόκειται να κάνουμε , ούτε θα διαχειριστούμε εν κρυπτώ πληροφορίες στο όνομα οποιουδήποτε ταχτικισμού. Είναι ξεκάθαρο πως τον πρώτο και τελευταίο λόγο στην υπόθεση τον έχουν οι ίδιοι οι ψαράδες κι αυτοί είναι που θ' αποφασίσουν τη μοίρα τους. Σ΄ ότι όμως αφορά εμάς κάνουμε ξεκάθαρο πως όσο ο αγώνας συνεχίζεται απ' αυτούς -όποια μορφή κι αν πάρει- στη βάση της αξιοπρέπειας και της αποφασιστικότητας θα είμαστε δίπλα ή κι ανάμεσά τους κι αν για οποιοδήποτε λόγο αντιληφθούμε πως αυτός εκφυλίζεται χάριν μικροκομματικών παιχνιδιών ή στερείται της κοινωνικής του βάσης καταντώντας άθυρμα στα χέρια οποιουδήποτε θα είμαστε οι πρώτοι που κινηθούμε πάνω στη βάση της ζωντανής πραγματικότητας και της αλήθειας. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν πρόκειται να μείνουμε απλοί παρατηρητές πετώντας τις σχέσεις που μέχρι τώρα χτίσαμε με τους απεργούς κι είμαστε αποφασισμένοι ως το τέλος να πατήσουμε σ' αυτές για να τους ακούσουμε πραγματικά και να μας ακούσουν κι αυτοί. Να τους υποκαταστήσουμε ούτε θέλουμε, ούτε μπορούμε κι επειδή έτσι έχουν τα πράματα, Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΤΟΥΣ. Τέλος, για άλλη μια φορά είμαστε υποχρεωμένοι να τονίσουμε την άμεση ανάγκη για την οικονομική στήριξη των απεργών ως ελάχιστο όρο για την προοπτική του συνεχιζόμενου αγώνα.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ ΨΑΡΑΔΩΝ

Συνέλευση Αλληλεγγύης"

Ενημέρωση από αντιφασιστική συγκέντρωση στα Προπύλαια


Τα βρήκε σκούρα, σήμερα 6/2, ο ακροδεξιός (παρα)κρατικός πόλος στην προσπάθεια του να διαχύσει κοινωνικά το ρατσιστικό δηλητήριο του, με αφορμή το νομοσχέδιο για την παροχή ιθαγένειας στους μετανάστες.

Η προσπάθεια των φασιστών να προχωρήσουν σε δυο πορείες στο κέντρο της Αθήνας σε διάστημα μια εβδομάδας (η πρώτη ήταν στην πορεία "για τα Ίμια" στις 30/1) σκόνταψε στην κινητοποίηση του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού/αντιφασιστικού χώρου, που από χθές βρίσκεται μαζικά και περιφρουρημένα στην ανοιχτή Πρυτανεία, διασφαλίζοντας την μη παρουσία φασιστών στο χώρο του ασύλου των Προπυλαίων.

Έτσι το αρχικό κάλεσμα των εθνοχριστιανοταλιμπάν της Μονής Εσφιγμένου για συγκέντρωση "ενάντια στην ισλαμοποίηση της Ελλάδας", μεταφέρθηκε από την Πρυτανεία στην πλ. Κολοκοτρώνη, όπου έχουν μαζευτεί 200 από αυτούς (50 με ξυρισμένα κεφάλια) προστατευόμενοι από τις διμοιρίες του Υπουργείου ΠΡΟ.ΠΟ. Από την άλλη πάνω από 1000 αντιφασίστες βρίκονται αυτή την στιγμή στα Προπύλαια, όπου κατέληξε και η πορεία αριστερών οργανώσεων ενάντια στο Σύμφωνο Σταθερότητας, περιφρουρώντας τον ιστορικό κινηματικό χώρο από τον παρακρατικό συρφετό.

άμεση ενημέρωση από:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1129225

http://www.radio98fm.org

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP