Απολύσεις - ανεργία συνώνυμα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009


* Με αμείωτους ρυθμούς συνεχίζονται οι απολύσεις στα μέσα ενημέρωσης, με πλήρη την αδυναμία (και την απροθυμία) των συνδικαλιστικών οργάνων να παρέμβουν, με ότι αυτό συνεπάγεται: εργασιακή ανασφάλεια, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων για τους εναπομείναντες συναδέλφους και πολλαπλασιασμός εκείνων που δουλεύουν με μπλοκάκια ή ως «μαύροι».

* Ζούμε στην εποχή της ανθοφορίας των «εθελούσιων» εξόδων. Η αρχή έγινε στον Alpha, είτε με τη μορφή της εθελουσίας εξόδου είτε με απολύσεις. Από τον πρώτο κύκλο απωθήθηκαν 60 δημοσιογράφοι και τεχνικοί και από τον δεύτερο γύρο άλλοι 58, κυρίως νεαρής ηλικίας. Σύνολο απολυμένων 118.

* Στον ΑΝΤ1, η εθελούσια του οποίου είχε ανακοινωθεί καλοκαιριάτικα, στις αρχές Αυγούστου, και τυπικά έληγε στις 4 Σεπτεμβρίου βρίσκεται σε εξέλιξη. Μέχρι στιγμής, αποχωρούν πάνω από 40 εργαζόμενοι ανάμεσα στους οποίους και σημαντικά στελέχη του αποψιλωμένου ενημερωτικού τομέα.


* Mεγάλο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου ετοιμάζεται στον όμιλο Μπόμπολα και ειδικά στην εφημερίδα Έθνος που αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή αμέσως μετά τις εκλογές. Παλαιότερα ο Φ. Μπόμπολας είχε κάνει λόγο για απομακρύνσεις τουλάχιστον 70 δημοσιογράφων, άρα κάπου εκεί παραμένει και ο στόχος. Πάντως, τα μεγαλοστελέχη του εκδοτικού ομίλου πήραν διαβεβαιώσεις ότι η εθελούσια δεν αφορά αυτούς…

* Τη συντηρητική κατάσχεση κάθε ακίνητης περιουσίας του ομίλου Καλοφωλιά, η όποια βρίσκεται στα χέρια του ή σε τρίτων, καθώς και του εμπορικού σήματος και διακριτικού τίτλου της εφημερίδας ΕΞΠΡΕΣ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η απαίτηση των εργαζομένων δημοσιογράφων, αποφάσισε το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Η απόφαση κάνει δεκτή την αίτηση των συναδέλφων, που παραμένουν απλήρωτοι εδώ και 9 μήνες, για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων. Το ωραίο (αλλά διόλου τυχαίο) είναι ότι ο ταυτιζόμενος με την εργοδοτική αυθαιρεσία Δημήτρης Καλοφωλιάς (εφημερίδα Εξπρές, express.gr, περιοδικό Τουρισμός & Οικονομία, Ειδικές Εκδόσεις κ.λπ.) είναι και πρόεδρος της Ενωσης Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΙΗΕΑ).

* Σε ποινή φυλάκισης 4 μηνών, εξαγοράσιμη, και χρηματική ποινή 5.000 ευρώ για μη καταβολή δεδουλευμένων αποδοχών καταδικάστηκε ο πρώην εκδότης της εφημερίδας « SPORTIME » Κωνσταντίνος Κυριακόπουλος από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, ύστερα από μήνυση, που είχαν υποβάλει οι εργαζόμενοι συνάδελφοι στην εφημερίδα. Κατά του ίδιου εκδότη έχει υποβληθεί, για τον ίδιο λόγο, της μη καταβολής δεδουλευμένων, μήνυση και εκ μέρους των συναδέλφων της «ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ».

* Απλήρωτοι εδώ και πέντε μήνες εξακολουθούν να παραμένουν οι εργαζόμενοι στη Δημοτική Ραδιοφωνία Άνω Λιοσίων ΞΕΝΙΟΣ 94,3 FM,
ενώ δεν τους έχει καταβληθεί ούτε καν το επίδομα αδείας, το οποίο ο κάθε εργοδότης οφείλει, εκ του νόμου, να καταβάλλει στους εργαζόμενους της επιχείρησής του. Οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας, από τις 15 Ιουνίου. Η Διοίκηση του Δήμου εδώ και δυο χρόνια ασκεί αφόρητες πιέσεις να τους μετατρέψει σε δημοτικούς υπαλλήλους.

* Στο χώρο του Περιοδικού Τύπου τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Περικοπές και απολύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη στη «Γυναίκα» της «Καθημερινής».

* Σε συνέχεια του προγράμματος περικοπών προσανατολίζεται ο όμιλος των Τεχνικών Εκδόσεων (4 Τροχοί, Auto Bild, Ήχος, Πτήση και 2 Τροχοί) επικαλούμενος μείωση των διαφημιστικών εσόδων λόγω της κρίσης στον κλάδο αυτοκινήτου. Στο κλείσιμο του πρώτου εξαμήνου το απασχολούμενο προσωπικό στον όμιλο ήταν 78 άτομα και στη μητρική εταιρεία 67, έναντι 107 και 89 αντίστοιχα πέρυσι. Σύνολο απολυμένων 51.

* Υπαγόμενες στο άρθρο 99, ή «καθεστώς συνδιαλλαγής» του νέου Πτωχευτικού Κώδικα, οι επιχειρήσεις κερδίζουν συνήθως χρόνο για να τακτοποιήσουν την επόμενη επιχειρηματική τους κίνηση και ταυτόχρονα κρατούν σε ομηρία τους εργαζόμενούς τους με το επιχείρημα της διασφάλισης των θέσεων εργασίας, υπαγόμενες σε αυτό το καθεστώς προστασίας από τους πιστωτές.

* Η Mototech ΑΕ (ΜΟΤΟ, DRIVE, AUTOCAR, SUPER AUTOCAR, BURN OUT) αξιοποίησε την προστασία του άρθρου 99 για να περισώσει δήθεν τους τίτλους που εκδίδει και τις θέσεις εργασίας. 25 εργαζόμενοι βρέθηκαν απολυμένοι τον Απρίλη που μας πέρασε κρατώντας στα χέρια τους την εκχώρηση απαιτήσεων της εταιρείας από πελάτες, έναντι αμοιβών 6 μηνών και των αποζημιώσεών τους. Αποτέλεσμα, ακόμη και σήμερα να μην έχουν πληρωθεί δεδουλευμένα αρκετών μηνών, ενώ η εταιρεία απασχολεί μόνο 50 εργαζόμενους έναντι 150 που απασχολούσε πριν ένα χρόνο.

* Η Περιοδικός Τύπος ΑΕ (e-Girl.gr, Αφισόραμα, Κατερίνα, Σούπερ, Young, Γρίφοι, Looney Tunes, Μπλεκ, Περιπέτεια, Energy Point,
Remove Before Flight, Remove Before Flight Military, Science Illustrated κ.λ.π.), ερήμην των απλήρωτων εργαζομένων της προσέφυγε στην ίδια διαδικασία τον Ιούνιο. Παρά την παρέμβαση των εργαζομένων το δικαστήριο αρνήθηκε να εξαιρέσει τις αμοιβές τους από την προσωρινή διαταγή, την προστασία δηλαδή που πέτυχε η επιχείρηση, με το επιχείρημα ότι και αυτοί είναι …πιστωτές! Τους επόμενους μήνες η προστασία αποδείχτηκε όπλο μόνο κατά των εργαζομένων, οι οποίοι διανύουν τον τέταρτο μήνα απλήρωτων αποδοχών, μη έχοντας δυνατότητα να διεκδικήσουν δικαστικά αμοιβές και αποζημιώσεις.

* Οι απολύσεις δημοσιογράφων και τεχνικών συνεχίζονται στο γραφείο του Star στη Θεσσαλονίκη. Δύο απολύσεις και στην εφημερίδα της Λέσβου «ΕΜΠΡΟΣ», με πρόσχημα την οικονομική κρίση, ενώ δρομολογούνται ακόμα τέσσερις.

* Όμως, το τοπίο παραμένει θολό στις μεμονωμένες απολύσεις. Μόνο τον Αύγουστο οι αιτήσεις για το ταμείο ανεργίας στο Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Προσωπικού - Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΕΤΑΠ-ΜΜΕ) ξεπέρασαν τις 120!

Νέα απόλυση στο ΔΟΛ - 23/09

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Οι απολύσεις συνεχίζονται στο ΔΟΛ. Ένας ακόμα συνάδελφος από το περιοδικό Vita -ο πέμπτος στη σειρά- μπαίνει στη λίστα των απολυμένων.
Ως είθισται, τα αφεντικά έριξαν λάσπη στο πρόσωπο του συναδέλφου, αλαλάζοντας για "ανεπαρκή εργασία" και για "έλλειψη φιλότιμου".

Ανεπαρκής και αφιλότιμος είναι ο καπιταλισμός... Καμία απόλυση να μη μείνει αναπάντητη!

Κάλεσμα της "Πρωτοβουλίας Μεταφραστών - Επιμελητών"

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009

Η Πρωτοβουλία Μεταφραστών - Επιμελητών καλεί όλους τους συναδέλφους την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009 και ώρα 19:00 στην επόμενη ανοιχτή συνάντηση που θα φιλοξενηθεί στο Αυτόνομο Στέκι, Ζωοδόχου Πηγής 95-97 και Ισαύρων, Εξάρχεια.

Για να συζητήσουμε τις εξελίξεις στο χώρο μας και να συνεχίσουμε τις δράσεις μας εν όψει της ίδρυσης του Συλλόγου Μεταφραστών-Επιμελητών-Διορθωτών.

Το blog της Πρωτοβουλίας: http://prwtobouliametafrastwnepimelitwn.blogspot.com/

Απολύσεις στην εφημερίδα "Εμπρός" στη Λέσβο με πρόσχημα την κρίση

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009


Αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Λέσβου

"Το Σωματείο Εργαζομένων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Λέσβου καταγγέλλει την προσπάθεια της διοίκησης της ημερήσιας εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ να μειώσει το προσωπικό με απολύσεις, με πρόσχημα την οικονομική κρίση.

Ήδη προέβησαν στην απόλυση δύο εργαζομένων, μίας εργαζομένης στο τεχνικό τμήμα που εργαζόταν επί 6 χρόνια και ενός εργαζόμενου από το λογιστήριο.

Το ανάλγητο πρόσωπο της ασύδοτης εργοδοσίας της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ σκοπεύει, σύμφωνα με πληροφορίες, να στείλει στην ανεργία ακόμα τέσσερεις εργαζόμενους.


Είναι σαφές ότι οι εργοδότες στο όνομα της κρίσης, έχουν επιλέξει ξεκάθαρα: μείωση του προσωπικού. Άλλοτε με μαζικές απολύσεις, άλλοτε με βίαιο πέταγμα στην ανεργία μέσω πτωχεύσεων, άλλοτε με συγχωνεύσεις ή αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος, άλλοτε με «οικιοθελείς» αποχωρήσεις.

Ταυτόχρονα με διλήμματα του τύπου «δουλειά χωρίς δικαιώματα ή απόλυση», εκβιάζουν τους εργαζόμενους, να αποδεχτούν την περιστολή των δικαιωμάτων τους, τη μη πληρωμή υπερωριών, τη διεύρυνση της ελαστικής εργασίας, την ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση.
Παρόλο που το θησαύρισμα τόσων χρόνων, από τη δουλειά μας και τις τεράστιες επιχορηγήσεις που έχουν εισπράξει, φτάνει και περισσεύει για να μη γίνει απόλυση και για να δοθούν μεγάλες αυξήσεις, στις συνθήκες κρίσης, η διατήρηση των κερδών τους παρουσιάζεται ως «ανάγκη όλης της κοινωνίας» και ο εργαζόμενος ως «εμπόρευμα μικρότερης αξίας».

Με κλίμα ανασφάλειας και τρομοκρατίας προσπαθούν να μας σταματήσουν.

Να μην τους αφήσουμε! Κάθε απόλυση να γίνει μάχη όλων μας!

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση κανένας συνάδελφος δεν πρέπει να ακολουθήσει τη λογική της ατομικής διαπραγμάτευσης. Ο καθένας από εμάς μπορεί να είναι «ο επόμενος» απολυμένος, αλλά όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση.

Γι’ αυτό δεν θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια. Δεν θα συναινέσουμε στο να πληρώσουμε εμείς την κρίση τους. Με όπλο την ενότητα, με εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις, μπορούμε να αποκρούσουμε την επίθεση, να υπερασπίσουμε και να διευρύνουμε τα δικαιώματά μας.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΤΟΧΟΙ ΣΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ - ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ!

Η απάντηση σε τέτοιου είδους πρακτικές πρέπει να είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων στα Μ.Μ.Ε. Το Σ.Ε.Μ.Μ.Ε.Λ. προτείνει κοινό απεργιακό μέτωπο ΟΛΩΝ των σωματείων στο χώρο του Τύπου ενάντια στο «δικαίωμα» των εργοδοτών να ανοιγοκλείνουν όποτε θέλουν έντυπα, να πετούν σαν αναλώσιμα αντικείμενα τους εργαζόμενους.
-Για να απαγορευτούν οι απολύσεις και να διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας των εργαζόμενων.
-Για να αποσπαστούν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και να σπάσει η αλυσίδα της λιτότητας και των μισθολογικών περικοπών. -
-Για το δικαίωμα στη σταθερή, πλήρη και ανθρώπινη εργασία για όλους τους εργαζόμενους στο χώρο των ΜΜΕ.

Το Σ.Ε.Μ.Μ.Ε.Λ. καλεί όλους τους εργαζόμενους στα Μ.Μ.Ε της Λέσβου να βρίσκονται σε αγωνιστική ετοιμότητα, να μην αποδεχτούν καμία απόλυση, και να ενημερώσουν άμεσα το Σωματείο.

Επίσης καλούμε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων στο χώρο του Τύπου να πάρουν θέση και να σταθούν αλληλέγγυοι.

Προειδοποιούμε ότι θα περιφρουρήσουμε με όλα τα μέσα που διαθέτουμε το δικαίωμα στην εργασία και την προστασία των συμφερόντων των συναδέλφων μας."

Για τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας από τους Ισραηλινούς



Αναδημοσίευση από Closed Zone

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009


Ως "Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ" συμμετέχουμε και στηρίζουμε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία "Ανοιχτής Εργατικής Συνέλευσης", όπως προέκυψε από τις συνελεύσεις, σωματείων, εργατικών ομάδων, συλλογικοτήτων και ατόμων πριν και μετά την Πρωτομαγιά του 2009.
Ακολουθεί το κείμενο- κάλεσμα για την συνέλευση που θα γίνει την Κυριακή 20 Σεπτέμβρη στο Πολυτεχνείο (Πατησίων).


Συνάδελφοι-συναδέλφισσες

Η Εργατική Συνέλευση Για Την Πρωτομαγιά 2009 ξεκίνησε τις συζητήσεις της περίπου πριν από τρείς μήνες θέτοντας έναν αρχικό στόχο: την διοργάνωση μιας εκδήλωσης και μιας πορείας που θα αναδείκνυαν το ζήτημα της επέκτασης της επισφάλειας, που θα μιλούσαν για αυτά που βιώνουμε όλοι στους χώρους δουλειάς και τους τρόπους με τους οποίους επιλέγουμε να αντισταθούμε. Αρχικά επιλέξαμε συνειδητά οι κινήσεις μας να μην ετεροκαθορίζονται από την αυτονόητη αντίθεση στους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και του ΕΚΑ και να έχουν έναν αυτόνομο χαρακτήρα. Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την Πρωτομαγιά προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με πολλούς συναδέλφους είτε συζητώντας είτε μοιράζοντας το κείμενο-κάλεσμα, όχι μόνο στους χώρους εργασίας που δουλεύουμε αλλά και σε άλλους χώρους, όπως τα μεγάλα εμπορικά καταστήματα του κέντρου και τα τηλεφωνικά κέντρα. Στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε, παρά την μικρή συμμετοχή, κατατέθηκαν εμπειρίες, που αφορούσαν την πραγματικότητα της εκμετάλλευσης αλλά και τις συλλογικές προσπάθειες εναντίον της, από ένα ευρύ φάσμα χώρων εργασίας. Έτσι μετά την πραγματοποίηση της πρωτομαγιάτικης πορείας, όπου η συμμετοχή ξεπέρασε και την πιο αισιόδοξη από τις προβλέψεις μας, τέθηκε το ερώτημα του αν η συνέλευση θα συνεχίσει την δράση της και με ποιό τρόπο. Η απάντηση μας είναι καταφατική: θέλουμε αυτή η συνέλευση να διευρυνθεί και να πάρει τον χαρακτήρα μιας μόνιμης ανοιχτής εργατικής συνέλευσης! Όμως ο λόγος δεν βρίσκεται σ’έναν εφήμερο ενθουσιασμό από την πετυχημένη έκβαση της πρωτομαγιάτικης πορείας. Υποστηρίζουμε ότι, ειδικά σ’αυτή την συγκυρία, έχουμε ανάγκη μια μόνιμη εργατική συνέλευση. Και εξηγούμαστε.

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τους οποίους θεωρούμε ένα τέτοιο εγχείρημα αναγκαίο, θα σταθούμε όμως στους πιο σημαντικούς. Καταρχάς αναγνωρίσαμε, μεταξύ άλλων, ότι μέσα στο περιβάλλον της καπιταλιστικής κρίσης η συνθήκη της επισφάλειας επεκτείνεται σε ολοένα και περισσότερους κλάδους. Αυτό συνεπάγεται ότι αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα μιας συλλογικής απάντησης στην επίθεση που δεχόμαστε πλέον όλοι η οποία θα προσπαθεί να ξεπερνά τα κλαδικά όρια. Με άλλα λόγια: είναι αδύνατο να απαντήσουμε αποτελεσματικά στις απολύσεις, στις περικοπές μισθών και ωραρίων ή στην καταπάτηση στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων «εξαιτίας της κρίσης», αν ο καθένας από εμάς παραμείνει εγκλωβισμένος στον κλάδο ή τον χώρο εργασίας του. Η ύπαρξη μιας ανοιχτής εργατικής συνέλευσης θα μπορούσε να συμβάλλει στο να αρχίσουν να ξεπερνιούνται στην πράξη αυτοί οι διαχωρισμοί – μια αναγκαιότητα που σίγουρα υπήρχε και παλιότερα αλλά στη σημερινή συγκυρία επανέρχεται πιο επιτακτικά. Επίσης αναγνωρίσαμε δύο συνθήκες που αποτελούν κοινό μυστικό μέσα στους χώρους εργασίας. Ότι από την συνδικαλιστική ηγεσία δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα πέρα από την συνδιαχείριση της κρίσης εις βάρος μας. Επιπλέον ότι, παρά τις πολύ σημαντικές προσπάθειες πολλών συναδέλφων να υπάρξουν μαχητικά πρωτοβάθμια σωματεία, οι υπάρχουσες συνδικαλιστικές δομές συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν σοβαρό δομικό πρόβλημα. Να το πούμε απλά: η κατάσταση που συναντούν οι περισσότεροι εργαζόμενοι μέσα στους χώρους δουλειάς, ειδικά αν είναι νέοι και επισφαλείς, συνοψίζεται στο ότι ή δεν υπάρχει καμμία μορφή συλλογικής οργάνωσης, ή εκεί όπου υπάρχουν σωματεία συνήθως λειτουργούν με τέτοιο τρόπο ώστε αυτοί να αισθάνονται ότι δεν χωρούν σ’αυτά και δεν εκφράζονται απ’αυτά. Αυτό συνεπάγεται ότι αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα μιας συλλογικής διαδικασίας που θα δίνει χώρο έκφρασης και δράσης και σε μεμονωμένους εργαζόμενους ή άτυπες συλλογικότητες εργαζομένων που, για μια ποικιλία λόγων, μπορεί να βρίσκονται εκτός των σωματείων αλλά δίνουν τις μικρές καθημερινές τους μάχες στη δουλειά. Κρίνουμε ότι μια ανοιχτή εργατική συνέλευση μπορεί να συμβάλλει στην εξυπηρέτηση ειδικά αυτής της αναγκαιότητας πιο αποτελεσματικά από ένα «συντονιστικό σωματείων». Μπορεί επίσης να αποτελέσει το πρώτο βήμα ώστε αυτές οι μικρές συλλογικότητες συναδέλφων να δημιουργήσουν στο μέλλον σταθερότερες μορφές οργάνωσης στους χώρους τους.

Κατά την διάρκεια των συζητήσεων για την προετοιμασία της πρωτομαγιάτικης πορείας προέκυψαν, μέσα από την σύνθεση των διαφορετικών απόψεων, ορισμένα βασικά σημεία συμφωνίας μεταξύ μας. Το πρώτο αφορά ορισμένες πρώτες εκτιμήσεις για την επέκταση της επισφάλειας: ότι η επέκταση της επισφάλειας και η ένταση της εργοδοτικής και κρατικής τρομοκρατίας συνδέονται με συγκεκριμένο τρόπο με την καπιταλιστική κρίση. Ότι η συνθήκη της επισφάλειας αφορά πλέον και κομμάτια εργαζομένων που παλιότερα εργάζονταν σε πιο «ασφαλείς» συνθήκες και ότι δημιουργεί νέα εργασιακά δεδομένα ακόμη και στο νομικό επίπεδο διεκδίκησης. Επίσης ότι η επέκταση της επισφάλειας πλήττει σοβαρά και τους μετανάστες εργάτες, οι οποίοι αυτή την περίοδο αντιμετωπίζουν την (κυριολεκτικά) τρομοκρατική επίθεση κράτους και αφεντικών μέσω των εκτεταμένων επιχειρήσεων-σκούπα. Ακόμη ότι, όπως ανέδειξε η δολοφονική επίθεση ενάντια στην Κ. Κούνεβα, η επισφάλεια δεν είναι καθόλου άσχετη με τις «ακραίες» πρακτικές των αφεντικών στους χώρους δουλειάς, όπως η ύπαρξη δουλεμπορικών εταιριών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Το δεύτερο σημείο αφορά τις μορφές οργάνωσης στους χώρους δουλειάς: κρίνουμε ότι είναι πολύ σημαντικό, τόσο για την πρακτική έκβαση ενός επιμέρους αγώνα όσο και για την ποιότητα των σχέσεων που δημιουργούνται ανάμεσα στους αγωνιζόμενους, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να αυτοοργανώνονται και να παίρνουν την υπόθεση του αγώνα στα χέρια τους. Και αντλούμε δύναμη και ελπίδα από τα παραδείγματα αγώνων ή «μικρών» προσπαθειών διεκδίκησης όπου αυτό πραγματικά συμβαίνει. Έτσι υποστηρίζουμε ότι πρέπει να ξεπεράσουμε την επιλεκτική μυθοποίηση των επιμέρους μορφών οργάνωσης (πρωτοβάθμιο σωματείο,εργατική ομάδα, επιτροπή βάσης), αφού η καθεμιά έχει τα όριά της, και να επιμείνουμε στην ουσία: η κάθε μορφή να ανταποκρίνεται στις αναγκαιότητες του αγώνα και να δημιουργεί μια συλλογική διαδικασία ζωντανή και αμεσοδημοκρατική, χωρίς «συνδικαλιστές ειδικούς». Το τρίτο σημείο αφορά τις διεκδικήσεις στους χώρους δουλειάς: κρίνουμε ότι είναι πολύ σημαντικό σε κάθε επιμέρους χώρο ή κλάδο να τίθενται και να κερδίζονται από-τα-κάτω συγκεκριμένα αιτήματα που θα βάζουν την συλλογική ικανοποίηση των δικών μας αναγκών και επιθυμιών πάνω από τις «ανάγκες» των αφεντικών. Υποστηρίζουμε δηλαδή ότι το να κερδίζουμε σήμερα επιμέρους υλικές νίκες είναι ένα αναγκαίο βήμα ώστε η τάξη μας να ανακτήσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της και τις δυνάμεις της, προκειμένου να διεκδικήσει τα πάντα αύριο. Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε σαν συνέλευση μια κοινή άποψη για το ποιά θα μπορούσαν να είναι εκείνα τα αιτήματα-διεκδικήσεις που θα δρούσαν ενοποιητικά για τον πολύμορφο «κόσμο της επισφάλειας». Καταλαβαίνουμε όμως ότι πρόκειται για ένα ανοιχτό ζήτημα που η απάντησή του πρέπει να αναζητηθεί μέσα από την επικοινωνία των επιμέρους αγώνων και μέσα από ευρύτερες συλλογικές εργατικές διαδικασίες... Αυτά τα σημεία που αναφέραμε παραπάνω θέλουμε να αποτελέσουν και τους αρχικούς συνδετικούς κρίκους της ανοιχτής εργατικής συνέλευσης που προτείνουμε. Θεωρούμε ακόμη ότι αυτοί οι συνδετικοί κρίκοι μπορούν και πρέπει να εμπλουτιστούν από την γνώμη που θα καταθέτει στη συνέλευση ο κάθε συνάδελφος.

Προτείνουμε λοιπόν την δημιουργία μιας μόνιμης ανοιχτής εργατικής συνέλευσης που θα συνεδριάζει σε δεκαπενθήμερη βάση και θα λειτουργεί στην βάση της αυτοοργάνωσης. Θέλουμε στη συνέλευση αυτή να συμμετάσχουν ισότιμα πρωτοβάθμια σωματεία, εργατικές ομάδες, επιτροπές βάσης αλλά και μεμονωμένοι συνάδελφοι είτε συμμετέχουν σε κάποιο πρωτοβάθμιο σωματείο είτε όχι. Δεν θέλουμε η συνέλευση αυτή να γίνει ένα γραφειοκρατικό «κέντρο», που θα υποκαθιστά ή θα κατευθύνει την δράση των επιμέρους μορφών οργάνωσης, αλλά αντίθετα να γίνει μια λειτουργική δικτύωση που θα σέβεται τις ιδιαιτερότητες του κάθε εργασιακού χώρου και του τρόπου παρέμβασης που επιλέγει η κάθε συλλογικότητα. Προκειμένου να ξεκινήσει η συζήτηση από μια συγκεκριμένη βάση προτείνουμε τέσσερις πιθανούς άξονες δράσης της συνέλευσης:

Ανταλλαγή εμπειριών και συζήτηση πάνω στην εργασιακή πραγματικότητα. Πιο συγκεκριμένα: συζήτηση πάνω στο ποιές συνθήκες επικρατούν σε κάθε εργασιακό χώρο, ποιές είναι οι καθημερινές μορφές αντίστασης και ποιές οι επιμέρους συλλογικές διεκδικήσεις, ποιά είναι τα προβλήματα που συναντάμε στις σχέσεις μας με τους συναδέλφους. Και φυσικά περαιτέρω «ψάξιμο» για το πώς ακριβώς επεκτείνεται η συνθήκη της επισφάλειας σήμερα.

Κυκλοφορία των αγώνων και ταξική αλληλεγγύη. Πιο συγκεκριμένα: με ποιό τρόπο κάθε επιμέρους αγώνας, αλλά και οι μικρές καθημερινές μας αντιστάσεις, θα κυκλοφορούν και στους εργαζόμενους που δεν εμπλέκονται άμεσα. Επιπλέον, με ποιό τρόπο κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι εργαζόμενων θα έχει την έμπρακτη στήριξη των υπόλοιπων κομματιών, στήριξη που θα μπορεί να δίνει σε κάθε αγώνα μια ευρύτερη δυναμική.

Κεντρικές παρεμβάσεις. Πιο συγκεκριμένα: με ποιό τρόπο αναδεικνυούμε στο δημόσιο χώρο ευρύτερα εργασιακά ζητήματα που ξεπερνούν τα κλαδικά όρια. Οι απολύσεις και η επέκταση των επισφαλών σχέσεων εργασίας αποτελούν παραδείγματα τέτοιων ζητημάτων που απασχολούν ήδη όλο και περισσότερους εργαζόμενους. Αποτελούν πεδία παρέμβασης στα οποία μπορούμε να κινηθούμε από κοινού.

Δημιουργία υποδομών. Πιο συγκεκριμένα: με ποιό τρόπο μπορούμε να δημιουργήσουμε υποδομές αλληλοϋποστήριξης που θα έχουν συγκεκριμένη αξία χρήσης κυρίως για τους εργαζόμενους που δεν είναι οργανωμένοι συνδικαλιστικα ή πολιτικά.

Οι παραπάνω άξονες είναι βέβαια ανοιχτοί σε συζήτηση και συνδιαμόρφωση, σε κατάθεση διαφωνιών και συγκεκριμένων προτάσεων. Και αυτό είναι και το περιεχόμενο της συζήτησης στην οποία καλούμε. Σε κάθε περίπτωση η πρότασή μας διακατέχεται από μια και μοναδική «αγωνία»: το πώς, μέσα σε μια δύσκολη αλλά ταυτόχρονα και ευνοϊκή κοινωνική συγκυρία, θα προχωρήσουμε ενωμένοι ένα βήμα μπροστά, διευρύνοντας και ενδυναμώνοντας ένα δίκτυο σχέσεων μέσα στους χώρους εργασίας.

Κλείνοντας θέλουμε να επισημάνουμε ότι η εμπειρία ανάλογων συναντήσεων και κοινών προσπαθειών στο παρελθόν μας έχει διδάξει το εξής: μια ανοιχτή εργατική συνέλευση δεν πρόκειται να κάνει πολλά βήματα αν δεν κατανοήσουμε όλοι ότι μέσα σε μια τέτοια διαδικασία η ταξική ταυτότητα θα πρέπει να είναι πάνω από την πολιτική ταυτότητα ή τις γενικές πολιτικές μας αναφορές. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι απόψεις που κατατίθενται θα πρέπει να έχουν «απολίτικο» χαρακτήρα ούτε ότι ξαφνικά ανακαλύψαμε τον «καθαρό» συνδικαλισμό. Σημαίνει ότι η έμφαση βρίσκεται στα κοινά ταξικά μας συμφέροντα και στο πώς αυτά μπορούν να δημιουργήσουν μια ενότητα που χτίζεται και δοκιμάζεται στην πράξη. Σημαίνει ακόμη ότι η συζήτηση πάνω στα ανοιχτά ζητήματα της μορφής και του περιεχομένου των εργατικών αγώνων γίνεται χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες αλλά με αφετηρία την ζωντανή ταξική εμπειρία. Η πρόταση για την δημιουργία ανοιχτής εργατικής συνέλευσης έχει και αυτό το νόημα: πως αν αντικρύσουμε τον κόσμο με το βλέμμα των συναδέλφων μας στη δουλειά θα ανακαλύψουμε ότι αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ πιο σημαντικά από αυτά που μας χωρίζουν, πως απέναντι στις έτοιμες «απαντήσεις» και τις χιλιοδοκιμασμένες «λύσεις» όλων των ιδεολογιών αξίζει να επιλέξουμε τα ανοιχτά ερωτηματικά...

Εργατική Συνέλευση Για Την Πρωτομαγιά 2009

Μεσιτείες όπλων, δια χειρός Χούμπαυλη, πίσω από την εξαγορά του Ελ. Τύπου;

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

Ένα νέο, δύσμορφο και περαιτέρω αγοραίο τοπίο διαμορφώνεται στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των Μέσων Ενημέρωσης έπειτα από την εξαγορά του τίτλου της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος».

Η εφημερίδα πουλήθηκε σε όμιλο που εκπροσωπούν οι Αλέξης Σκαναβής (οικονομικός διευθυντής του Πήγασου του Ομίλου Μπόμπολα έως το 2007 και πρώην στέλεχος του επιτελείου του Mega Channel) και Δημήτρης Μπενέκος (δημοσιογράφος, άλλοτε διευθυντής της εφημερίδας Εθνος και έως πρόσφατα συνιδιοκτήτης, μαζί με τον Α. Δελατόλλα, της εφημερίδας Ποντίκι).

Tο σύνολο των μετοχών της εταιρείας που απέκτησε τον τίτλο ανήκει στο Δ. Μπενέκο, που, όμως, δανειοδότησε με δικαίωμα αγοράς των μετοχών ο Αλ. Σκαναβής που λέγεται ότι έχει σχέσεις με τον 54χρονο μεσίτη όπλων Χρήστο Χούμπαυλη - που δραστηριοποιείται στην προμήθεια και τον εκσυγχρονισμό οπλικών συστημάτων τόσο για το ελληνικό κράτος όσο και για άλλες χώρες - ο οποίος και βρίσκεται πίσω από την εξαγορά του Ελ. Τύπου.


Ο Χρήστος Χούμπαυλης και ο αδελφός του Κωνσταντίνος θεωρούνται ανερχόμενοι επιχειρηματίες στο χώρο των εξοπλισμών, παρόλο που παλαιότερα δραστηριοποιούνταν στην εκμετάλλευση ακινήτων.

Σύστησαν είτε ο ένας, είτε και οι δύο μαζί, τρεις εταιρείες με σκοπό, μεταξύ άλλων, την εισαγωγή και προμήθεια αμυντικού υλικού, αλλά και γενικότερα την εκμετάλλευση δημοσίων έργων και προμηθειών. Το 2002 την C&C Engineering Α.Ε., το 2005 την Engineering Partners & Cοnsultants και την Διεθνή Αμυντικά Συστήματα (IDS Αμυντικά Συστήματα Α.Ε.). Κατά παράδοξο (αλλά όχι πρωτόγνωρο και διόλου τυχαίο τρόπο), στα διοικητικά συμβούλια αυτών των εταιρειών συμμετέχουν άνθρωποι που φαινομενικά δεν έχουν σχέση με το συγκεκριμένο χώρο, καθώς παλαιότερα είχαν περάσει από τον χρηματιστηριακό κλάδο.

Το 2006 ο Χρ. Χούμπαυλης αύξησε τη συμμετοχή του στο 60% στην εταιρεία Miltech που κατασκευάζει τμήματα ηλεκτρονικών συστημάτων ελικοπτέρων, μαχητικών, αρμάτων, πυραύλων και λοιπών μηχανών των πολέμων έχοντας αναλάβει δουλειές κυρίως για τις γαλλικές εταιρείες Dassault, Thales, Thοmsοn και Eurοcοpter.

Τα γραφεία των επιχειρήσεών του στεγάζονται σε κτίριο όπου έχει τα γραφεία της και η γαλλική Dassault που επισήμως εκπροσωπείται στην Ελλάδα από τον Γάλλο Ανρί Λερουά με τον οποίο ο Χρ. Χούμπαυλης έχει άριστη επαγγελματική συνεργασία σε ότι αφορά την προώθηση των συμφερόντων στην Ελλάδα της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας. Άλλωστε, ο Χρ. Χούμπαυλης είναι παλιός γνώριμος των Γάλλων, καθώς από το 1982 έως και το 1998 συνεργαζόταν με την κρατική αμυντική βιομηχανία τους, προωθώντας τα συμφέροντά της στη Σαουδική Αραβία και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ο Ανρί Λερουά, πρώην αξιωματικός και πιλότος της Γαλλικής Αεροπορίας έως το 1984, είχε αναλάβει πέρσι να προωθήσει τα μαχητικά αεροσκάφη 4ης γενιάς Ραφάλ εκ μέρους της Ντασό. Ο Λερουά είχε εμπλακεί και το 2000 στη σύμβαση για τα Μιράζ 2000-5 που είχε υπογράψει τότε το υπουργείο Εθνικής Αμυνας με τη Γαλλία.

Προκειμένου να γίνει κατανοητός ο ρόλος το Χρ. Χούμπαυλη στο χώρο των εξοπλισμών, που ως γνωστό συνοδεύεται από χορό δισεκατομμυρίων μέσα από νόμιμες προμήθειες και παράνομες μίζες (για τις οποίες όλοι ξέρουν μα σωπαίνουν), αξίζει να αναφερθεί ότι η εταιρεία του, Miltech Hellas, μαζί με την Ντασό μνημονεύτηκε στην «Κοινή Διακήρυξη για την Αμυνα και την Ασφάλεια» που υπέγραψαν ο Καραμανλής με τον Σαρκοζί τον Ιούνιο του 2008.

Φυσικά, όπως συμβαίνει πάντα με τα οικονομικά συμφέροντα που διαπλέκονται με τις ξεπουλημένες πολιτικές ηγεσίες (αυτούς που ο Καραμανλής αποκάλεσε για λόγους εντυπωσιασμού «νταβατζήδες της διαπλοκής»), όλα έχουν την εξήγησή τους.

Η σχέση του Σαρκοζί με τη Ντασό είναι απόλυτα συνυφασμένη: Ο Σερζ Ντασό, πρόεδρος του ομίλου «Dassault Aviation», είναι γερουσιαστής του UMP (του κόμματος Σαρκοζί), ενώ ο γιος του, Ολιβιέ Ντασό, βουλευτής και προσωπικός φίλος του Σαρκοζί συνδέονται σε τέτοιο βαθμό ώστε στο δικηγορικό γραφείο στο οποίο ήταν συνέταιρος ο Σαρκοζί ανατέθηκε η επίπονη υπόθεση του ξεκαθαρίσματος της κληρονομιάς των Ντασό. Σε αυτή την επιφανή οικογένεια ανήκει και η μεγαλύτερη συντηρητική εφημερίδα της Γαλλίας, η Figaro, η οποία πολύ πριν από τις προεδρικές εκλογές στρατεύθηκε εναντίον μιας νέας υποψηφιότητας του Σιράκ, προκειμένου να μείνει ανοιχτός ο δρόμος για τον Νικολά. (Να, λοιπόν, οι «επιρροές» του Χρ. Χούμπαυλη οι οποίες τον έφεραν στη θέση του αφανή χρηματοδότη του Ελ. Τύπου).

Από την άλλη, το 2006, όταν οι Γάλλοι είχαν αρχίσει, μέσω των ανθρώπων τους, το πρεσάρισμα προς την ελληνική κυβέρνηση για τα Ραφάλ, ο Έλληνας υπουργός Άμυνας Ευάγγελος Μεϊμαράκης είχε συναντηθεί με την γαλλίδα ομόλογό του, Αλιό Μαρί, συνοδεία του βουλευτή της ΝΔ Χρήστου Ζώη. Η εφημερίδα «Φιγκαρό» ήταν εκείνη που έσπευσε τότε να γράψει ότι θέμα της συνάντησής τους ήταν η ενδεχόμενη αγορά των γαλλικών μαχητικών.

Ο Χρ. Ζώης ήταν τότε μέλος της επιτροπής της Βουλής για τα εξοπλιστικά προγράμματα. Εντελώς… συμπτωματικά ήταν και Πρόεδρος της «Ελληνογαλλικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Φιλίας» και (κυρίως) μέλος του «Σωματείου Ελλήνων Φίλων του Σαρκοζί». Στο ίδιο κλαμπ των Φίλων του Σαρκοζί («Club des amis grecs du candidat a la présidentielle française Nicolas Sarkozy») εκτός από τον κ. Ζώη μέλη του είναι (εντελώς συμπτωματικά πάντα) ο προαναφερόμενος αντιπρόσωπος των γαλλικών μαχητικών στην Ελλάδα και διευθυντής της Ντασό, Ανρί Λερουά, ο υφυπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Πάνος Καμμένος (και πρόεδρος τότε της κοινοβουλευτικής επιτροπής Άμυνας και Εξωτερικών) και ο αντιπρόσωπος οπλικών συστημάτων Χρήστος Χούμπαυλης!

Εξάλλου, μέχρι σήμερα, ο Χρ. Χούμπαυλης διατηρούσε εξαιρετικές σχέσεις με τους στενούς συνεργάτες του υπουργού Άμυνας Ευάγγ. Μεϊμαράκη, Σωτήρη Κορομάντζο και Πελοπίδα Καλύρη , ώστε να υπάρχει «κανάλι» συνεννόησης για τα εξοπλιστικά προγράμματα που ενδιέφεραν προσωπικά τον πρόεδρο Σαρκοζί.

Κατά τα λοιπά, η εταιρεία του Χούμπαυλη διατηρεί εξαιρετική συνεργασία με την «Διεύθυνση Αμυντικών Προγραμμάτων» της Ιντρακόμ του Κόκκαλη, ενώ ήταν ανάμεσα στις 4 εταιρείες που ανέμεναν να επωφεληθούν με το ποσό των 400 εκ. ευρώ από τη συμφωνία Πούτιν - Καραμανλή για τη συμπαραγωγή 450 τεθωρακισμένων.

Για την επίτευξη των στόχων του, ο εκπρόσωπος των γαλλικών εξοπλιστικών συμφερόντων στην Ελλάδα εξέδωσε το αμυντικό περιοδικό «ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΗ» το οποίο δεν περπάτησε κυκλοφοριακά. Έτσι, πέρσι, από μηνιαίο το έκανε διμηνιαίο ασκώντας παράλληλα ψυχολογικό πόλεμο στους εργαζόμενους αποσκοπώντας να πετύχει μείωση μισθών.

Σε ότι αφορά τις υπόλοιπες (διαπλεκόμενες) δραστηριότητές του, ο Χρ. Χούμπαυλης συμμετέχει και στην Επενδυτική Τράπεζα, της Marfin του Ανδρέα Βγενόπουλου. Είναι σύζυγος της Ελένης Αρβανίτη, αδελφής της Ιωάννας Αρβανίτη, πρώην ιδιοκτήτριας του νοσοκομείου «Υγεία», το οποίο πουλήθηκε στην Marfin, ύστερα από σκληρή μάχη με τον Θωμά Λιακουνάκο (σημ: κρατείστε το όνομα).

Μια από τις πρώτες του δραστηριότητες ήταν η σύσταση της ΑΤΕΣΕ Α.Ε (Ανώνυμη Τεχνική Εμπορική Συμβουλευτική Τουριστική Ναυτιλιακή Ξενοδοχειακή Εταιρεία), η οποία συστάθηκε τον Μάιο του 1998 και δραστηριοποιείται στον τομέα των ιδιωτικών και δημοσίων έργων, καθώς και στην παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών, ενώ συνεργάζεται στενά με τη Δομική Κρήτης από το 2003 στον τομέα των ακινήτων, των δημοσίων έργων, καθώς και στον ενεργειακό χώρο στην οποία κατέχει από το 2007 το 10,27%. Τον περασμένο Αύγουστο συμφωνήθηκε η ανάπτυξη πέντε αιολικών πάρκων από την εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών, Δομική Κρήτης και τη Γαλλική εταιρεία Eolfi.

Και, κάτι τελευταίο: το όνομα του Χρήστου Χούμπαυλη ήταν αναμεμιγμένο ανάμεσα στα τέσσερα ονόματα των επιχειρηματιών που ερευνήθηκαν για το εάν σχετίζονται με την off shore εταιρεία από την οποία προήλθε η επιταγή των 5,5 εκατ. ευρώ που βρέθηκε στα χέρια του εκδότη - δημοσιογράφου Θέμου Αναστασιάδη (τότε που έγινε μαλλιά - κουβάρια με τον συνεργάτη του Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, κάτω από τη σκιά ενός ακόμη σκανδάλου που ηλιθιοποίησε πάλι το πανελλήνιο), μια υπόθεση που έχει μείνει στα γραφεία του ανακριτή όπως συνέβη επανηλλειμένως στο μακρινό και πρόσφατο παρελθόν με όλα τα ανάλογα περιστατικά .

Θα ήταν παράλειψη η μη αναφορά ενός ακόμη «οπλαρχηγού» στο χώρο των εξοπλισμών (και) μόνο για τη σχέση του με τα Μέσα Ενημέρωσης. Του Θωμά Λιακουνάκου, από τους πιο παλιούς στο χώρο, που, μέσω της εταιρείας ΑΧΟΝ, διαθέτει μια αυτοκρατορία εταιρειών που έχουν κερδίσει προγράμματα υπερδιπλάσιας αξίας δύο «αγορών του αιώνα», άνω των 7 δις εκ. ευρώ. Λέγεται ότι έβαλε στο παιχνίδι των στρατιωτικών εξοπλισμών τον Σ. Κόκκαλη με τον οποίο εμφανίζονται μαζί σε εξοπλιστικά προγράμματα. Υπήρξε ιδιοκτήτης της εφημερίδας Κέρδος και ελέγχει στο χώρο της Υγείας τον όμιλο Euromedica.

Επειδή, είναι κάτι παραπάνω από γνωστό ότι στο όνομα της «εθνικής άμυνας» αυτοί που βαφτίζονται βιομήχανοι, εμπορικοί αντιπρόσωποι και μεσάζοντες τα παίρνουν χοντρά («νομίμως») μέσα από τις κρατικές δαπάνες και ότι η διασύνδεσή τους με την εξουσία κρύβεται πίσω από το απροσπέλαστο δίχτυ των υπεράκτιων εταιρειών («παρανόμως») η είσοδος του κυρίου Χούμπαυλη στο χώρο της ενημέρωσης θολώνει ακόμη περισσότερο το τοπίο της (κατά τα λοιπά) «τέταρτης εξουσίας».

Ισως, περισσότερο από ποτέ (για εκείνη την περιβόητη "διαφάνεια"), επιβάλλεται η διεκδίκηση της συμμετοχής των εργαζομένων στα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο χώρο των Μέσων Ενημέρωσης.


Σημείωση: Δεδομένου ότι από την πλευρά Χούμπαυλη δεν έγινε ουδεμία διάψευση για τον ρόλο του στην εξαγορά το Ελ. Τύπου θεωρείται ως αυτονόητη η συμμετοχή του σε αυτή.

Σε ότι αφορά τα προαναφερόμενα στοιχεία, συλλέχθηκαν από διάφορες (το δυνατόν αξιόπιστες) πηγές του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου και - θεωρώντας ότι πλέον αποτελούν δημόσιες πληροφορίες - δεν προβαίνουμε στην αναλυτική αναφορά των πηγών.

Ανακοίνωση εργαζομένων ΕΤ για την πώληση του τίτλου

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Πουλήθηκε ο τίτλος του Ελεύθερου Τύπου και πέρα από τα παιχνίδια των μεγαλοεπιχειρηματιών με τις πωλήσεις, μεταβιβάσεις, συμφωνίες και απάτες, οι εργαζόμενοι είναι αποφασισμένοι να διεκδικήσουν ότι τους αναλογεί.

Από το blog των εργαζομένων στον Ελεύθερο Τύπο:

"Επιβεβαιώνεται από όλες τις πλευρές πλέον η εξαγορά των τίτλων του Ελεύθερου Τύπου από τους Αλέξη Σκαναβή και Δημήτρη Μπενέκο. Το ποσό της μεταβίβασης σύμφωνα με δηλώσεις που έγιναν σε μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ από τον εκκαθαριστή κ. Μπιλίνη ανέρχεται στο ποσό του 1.095.000 ευρώ.
Στη γενική συνέλευση των εργαζομένων- απολυμένων που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης στην Ένωση Συντακτών τέθηκαν τα ανοιχτά θέματα για τους απολυμένους-ανέργους. Η διαφάνεια στους όρους μεταβίβασης σε ότι αφορά τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων παραμένει η κύρια απαίτηση, πολύ περισσότερο που το αναφερθέν τίμημα εκτιμάται ως πολύ χαμηλό – ουσιαστικά συμβολικό- και ως εκ τούτου θα ζητηθεί συνάντηση με τον εκκαθαριστή προκειμένου να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις για τους όρους της μεταβίβασης.

Επίσης, θα ζητηθούν διευκρινίσεις για το αν υπήρξαν άλλες προσφορές, αν ελήφθησαν υπόψη κριτήρια φερεγγυότητας και βιωσιμότητας και αν τέθηκε όρος για την εξασφάλιση θέσεων εργασίας για το προσωπικό του Ε.Τ
Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, υπάρχει «ευχή» και «υπόσχεση» -όχι όμως δέσμευση- ότι οι νέοι ιδιοκτήτες θα προσλάβουν 50 άτομα από τους απολυμένους του Ελεύθερου Τύπου..."

Όλη η ανακοίνωση εδώ

Ζήτω που καήκαμε!

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2009

(αντί-έρευνα/ανάλυση απολογισμού των φετινών πυρκαγιών)

Για άλλη μια χρονιά ο Σεπτέμβρης είναι
μήνας απολογισμού. Δεν εννοούμε τον απολογισμό της τσέπης μας μετά τις καλοκαιρινές διακοπές ούτε και τον «απολογισμό της κυβερνητικής δράσης» του Καραμανλή στη ΔΕΘ. Εννοούμε κάτι πιο διαχρονικό και σταθερό στην συνείδησή μας: τον απολογισμό των καμμένων δασών, βουνών και καλλιεργειών σε ολόκληρη την Ελλάδα και των οδυνηρών συνεπειών που συνεπάγονται. Φέτος, όπως και κάθε χρόνο, ήρθε η σειρά μιας γωνιάς -μικρής ή μεγαλύτερης- της ελληνικής επικράτειας ν’αναβαπτιστεί μέσα στις φλόγες. Ήταν η σειρά της βορειο-ανατολικής Αττικής.

Κατά διαολεμένη σύμπτωση η εν λόγω περιοχή έχει ξαναβιώσει τις καταστροφικές συνέπειες των πυρκαγιών (1981 - Κοκκιναράς Κηφισιάς,1982 - Διόνυσος ,1986 - Βαρυμπόμπη ,1992 - Αυλώνας ,1993 - Αγιος Στέφανος ,1995 - Πεντέλη ,1998 - Πεντέλη πάλι ,2000 - και πάλι Πεντέλη ,2005 - Ραφήνα, Καλλιτεχνούπολη, Ν. Βουτζάς). Ίσως μάλιστα πολλοί και πολλές από εμάς (επαρχιώτες γαρ..) να γνωρίσαμε τις περιοχές της Πεντέλης, του Γραμματικού, της Παλλήνης, του Πικερμίου, του Διονύσου, του Μαραθώνα, του Καπανδριτίου, του Αγ.Στεφάνου, του Ν.Βουτζά μέσα από τα αυγουστιάτικα έκτακτα δελτία ειδήσεων περασμένων ετών που μετέδιδαν εικόνες παρόμοιες μ’αυτές που μας βομβάρδισαν και πριν λίγες μέρες: ανεξέλεγκτες πυρκαγιές, κατεστραμμένα δάση, άναρθρες κραυγές αγωνίας και πανικού, καμμένα σπίτια, πυροσβέστες, ελικόπτερα, αναστατωμένοι πολιτικοί, αλαλάζοντες δημάρχοι και κάτοικοι που πιάνουν σαστισμένοι το κεφάλι τους. Ίσως και να τις ταυτίσαμε και με τις φωτιές...

Η ροή είναι γνωστή: κραυγές απόγνωσης για βοήθεια, αδυναμία της κρατικής μηχανής, κατάρες στους Άγνωστους Εμπρηστές (Α.Ε), ατέρμονη πολυλογία για την αναζήτηση ευθυνών, «γενναιόδωρες αποζημιώσεις», τηλεπαράθυρα γεμάτα ειδικούς και...cut. Επόμενο θέμα...Μετά απ’όλα αυτά η γεύση που μένει είναι στυφή. Απότομο hang-over μετά από μια πολυήμερη δόση αδρεναλίνης. Μια χλιαρή υποψία ότι γενικά υπάρχουν κάποιοι αδυσώπητοι εμπρηστές. Μια βεβαιότητα ότι η Ελλάδα βρίθει καταπατητών που μπαζώνουν ρέματα και τσιμεντώνουν δάση. Και όλα αυτά μέσα σε μια τεράστια θολούρα όπου τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ προσπαθούν εναγωνίως ν’αναπαράγουν την οργή μας (άγνωστο προς που...) αλλά και την άγνοια μας. Τι γίνεται όμως όταν οι κάμερες αποσύρονται απ’τον τόπο του εγκλήματος; Όταν ξέρεις ότι τα πλάνα των ρεπορτάζ είναι κονσέρβα; Όταν η εκπεμπόμενη αδρεναλίνη μειώνεται και τα καταγγελτικά λογύδρια των ρεπόρτερς κατεβάζουν volume; Όταν η οργή του τηλεθεατή έχει μείνει ανέκφραστη αφού «οι εμπρηστές δεν βρέθηκαν», «οι ιθύνοντες δεν τιμωρήθηκαν» και «οι επιτήδειοι θα συνεχίσουν την δουλειά τους»;

Η φυσιογνωμία της βορειο-ανατολικής Αττικής

Ας πάρουμε τα πράγματα απ’την αρχή. Η περιοχή της ΒΑ Αττικής οριοθετείται βόρεια από το νομό Βοιωτίας (περιοχή Οινοφύτων), δυτικά από την Πάρνηθα και από την εθνική οδό Αθηνών –Θεσσαλονίκης, νότια από το βουνό του Υμηττού και τα Μεσόγεια και ανατολικά από θάλασσα. Στο κέντρο αυτών των εκτάσεων υπάρχει το όρος της Πεντέλης όπου γύρω του εκτείνονται οι διάφοροι δήμοι της ΒΑ Αττικής (πχ.ξεκινώντας από βόρεια οι δήμοι Γραμματικού, Μαραθωνα, Αγίου Στεφάνου, Σταμάτας, Διονύσου, Πεντέλης, Νέας Μάκρης κ.α). Σίγουρα πλέον τα βορειο-ανατολικά προάστια δεν κατοικούνται από ολιγάριθμες ομάδες Βλάχων και Σαρακατσάνων που χρησιμοποιούσαν τις απέραντες εκτάσεις πρασίνου για βοσκοτόπια και την γειτνίαση με την θάλασσα ως εμπορική πύλη αντίστοιχα.1. Όλα αυτά είναι μακρινές μνήμες. Έκτοτε πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι, πολλές φωτιές έχουν μπει, πολλά κεφάλαια έχουν επενδυθεί και η εικόνα των βορειο-ανατολικών προαστίων της χαβούζας μας έχει αλλάξει άρδην. Ο τεράστιος φυσικός πλούτος της περιοχής έχει πληγεί διαχρονικά από καταστροφικές πυρκαγιές καθώς και από τον οργασμό ανοικοδόμησης που παρουσιάζεται στην ευρύτερη περιοχή.

Την εικοσαετία 1960-1980 λίγοι είναι αυτοί που έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν την ΒΑ Αττική ως τόπο δεύτερης κατοικίας. Οι περιοχές γύρω από την Πεντέλη κατοικούνται μέσα από συνοικισμούς με περιορισμένη έκταση και μικρό πληθυσμό. Σιγά-σιγά, οι ευκαιρίες ανοίγουν για πολλούς και οι ορέξεις το ίδιο. Η μόδα πάντα ακολουθείται κατά ρεύματα και άλλοτε επιβάλλει τη βίλα στον Διόνυσο και στον Αγ.Στέφανο και άλλοτε στον Μαραθώνα και τη Νέα Μάκρη. Τα real estate κεφάλαια κάνουν χρυσές δουλειές αφού η ζήτηση όλο και ανεβαίνει. Ειδικά μετά και από τις πρώτες καταστροφικές πυρκαγιές της δεκαετίας του 1980, το τεμάχισμα ολόκληρων δασικών και γεωργικών περιοχών εντείνεται και πλέον οι τιμές οικοπέδων γίνονται πιο προσιτές. Περιοχές όπως αυτές του Διονύσου, της Εκάλης και της Πεντέλης ανοικοδομήθηκαν ως επί των πλείστων στα τέλη του 80’ μετά από εξίσου καταστροφικές πυρκαγιές στην περιοχή... Είναι η εποχή που η κατοικία αναψυχής γίνεται «λαϊκό δικαίωμα» (ή μικροαστικό όνειρο, πιο εύστοχα). Αστάθμητος παράγοντας για τον καθορισμό της τιμής δεν είναι ούτε η θέα ούτε από τι είδους δέντρα περιβάλλεται. Αλλά αν το «προς πώλησιν» φιλέτο γης βρίσκεται εντός ή εκτός σχεδίου πόλης (προφανώς τα εκτός σχεδίου «κοστίζουν κάτι παραπάνω» και προορίζονται για μεγάλα βαλάντια). Έτσι, οι δήμοι της ΒΑ Αττικής ούτε φτωχογειτονιές είναι αλλά ούτε και «θύλακες αποκλειστικά πλουσίων εισοδημάτων» όπως πολλοί θα’θελαν εύκολα δουν ώστε ν’αγιοποιήσουν τον «απλό λαό». Για την ακρίβεια, οι συνοικισμοί και οι κοινότητες της ΒΑ Αττικής έχουν μετατραπεί πλέον σε ολόκληρους Δήμους με αυτόνομα διοικητικά και εμπορικά κέντρα. Επιπλέον, πολλοί από τους Δήμους είναι πλήρως αστικοποιημένοι ενώ παρουσιάζουν και πολεοδομικό κορεσμό.

Η πληθυσμιακή αύξηση της Αθηναϊκής μητρόπολης αλλά και η συγκέντρωση της πλειοψηφίας των παραγωγικών, εμπορικών και διοικητικών λειτουργιών του ελληνικού κράτους στο εσωτερικό και στην περιφέρειά της, οδήγησε στην ολοένα και αυξανόμενη αστική διάχυση προς τα μέχρι τότε αναξιοποίητα εδάφη της ΒΑ Αττικής. Έτσι κι αλλιώς, είναι από τις λίγες περιοχές της Αττικής όπου κυριαρχούν οι δασικές εκτάσεις: δηλαδή, αναξιοποίητη και φτηνή (ή και τσάμπα) γη για εκμετάλλευση. Σιγά-σιγά, οι πρώτες τσιμεντουπόλεις έκαναν την εμφανισή τους στην καλλιεργήσιμη πεδιάδα των Μεσογείων (Ανθούσα, Παλλήνη, Γέρακας κ.α) και προοδευτικά ανέβηκαν και πιο βόρεια (Πεντέλη,Διόνυσος, Αγ.Στέφανος κ.α). Καθοριστικοί παράγοντες σ’αυτήν την εξέλιξη είναι επίσης η δημιουργία του διεθνούς αερολιμένα στα Σπάτα (Ελ.Βενιζέλος), η τουριστική ανάπτυξη της παράκτιας γραμμής της ανατολικής Αττικής (Ραφήνα, Ν.Μάκρη, Μαραθώνας κ.α) και η συγκέντρωση οικονομικών δραστηριοτήτων (εμπόριο, βιομηχανία) κατά μήκος την εθνικής οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης (πχ.Καπανδρίτι). Έτσι, η ΒΑ είτε ως τόπος κατοικίας είτε ως προορισμός αναψυχής υποδέχεται έναν τεράστιο όγκο πληθυσμού που αναπόφευκτα αλλάζει την φυσιογνωμία του κοινωνικού ιστού της.

Τα ευεργετήματα της φωτιάς

Η λαϊκή θυμοσοφία προ πολλού έχει αποφανθεί ότι το αίμα νερό δεν γίνεται. Εδώ και δεκαετίες, όμως, η κοινωνική εμπειρία έχει αποφανθεί ,επίσης, ότι η στάχτη εύκολα μετατρέπεται σε τσιμέντο και με λίγη προσπάθεια και σε...χρυσό! Πολύ μελάνι έχει πέσει για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των πυρκαγιών και για τις καταστροφές των περιουσιών των πληγέντων. Μόνο αυτή είναι η πραγματικότητα που δημιουργούν οι καταστροφικές πυρκαγιές; Κι όμως οι πυρκαγιές έχουν και ιδιαίτερα «δημιουργική» πτυχή! Η βασική συνέπεια που επέρχεται μιας πυρκαγιάς είναι η υποτίμηση της γης που καταστρέφεται. Ακόμα και μια δασική έκταση που καίγεται (δεν αναφέρουμε καν εκτάσεις που χαρακτηρίζονται ως χορτολιβαδικές ή αγροτικές) εύκολα μπορεί να αλλάξει το καθεστώς προστασίας της, να αποχαρακτηριστεί καθώς και ν’αλλάξει η νομοθεσία γύρω από τις «επιτρεπόμενες χρήσεις» πάνω σ’αυτήν. Οι κορώνες για άμεση κήρυξη των καμμένων εκτάσεων ως αναδασωτέων σκοντάφτει σε μια «μικρή παράλειψη» που χαρακτηρίζει την πολιτική του ελληνικού κράτους γύρω από το φυσικό περιβάλλον: την απουσία δασικών χαρτών αλλά και Κτηματολογίου. Η απουσία των δασικών χαρτών σχετικοποιεί τον χαρακτήρα μιας έκτασης μετά την καταστροφή της ενώ η απουσία κτηματολογίου αδυνατίζει τον τελεσίδικο καθορισμό της ιδιοκτησίας γης (εμπράγματο δικαίωμα). Έτσι, δημιουργούνται κάποιες πονηρές παρεξηγήσεις. Τι βεβαιώνει ότι η έκταση που κάηκε ήταν δασική άρα πρέπει να χαρακτηριστεί άμεσα αναδασωτέα; Τί βεβαιώνει ότι ο δημόσιος δασικός πλούτος ανήκει τελεσίδικα στο ελληνικό κράτος και όχι σε οικοδομικούς συνεταιρισμούς ή ιδιώτες που θα σπεύσουν να τον περιφράξουν μετά από μια καταστροφή; Έτσι, η έλλειψη «πολιτικής βούλησης» ή τα «αδηφάγα συμφέροντα» που συνήθως ανασύρονται ώστε ν’αποδοθούν ευθύνες απλώς σκιαγραφούν τα συμπτώματα μιας νοσηρής κατάστασης. Αυτό θα μπορούσε να ξεπεραστεί σε μια κοινωνία αγγελικά πλασμένη. Τί γίνεται όμως όταν ο αποχαρακτηρισμός δασικών εκτάσεων είναι μια τεράστια επιχείρηση στην Ελλάδα;

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι οι στάχτες των καμμένων δασών είναι ένα τεράστιο πεδίο επένδυσης και κερδοφορίας για κάθε λογής κεφάλαιο: κατασκευαστικό, βιομηχανικό, real estate, τουριστικό κτλ. Εν ολίγοις, μια καταστοφική πυρκαγιά μπορεί ν’ανοίξει αγορές που δεν μπορεί ν’ανοίξει η διάνοια του κάθε τεχνοκράτη καπιταλιστή. Η καμμένη γη είναι κατεξοχήν φτηνή γη, άρα και ανοιχτή προς αξιοποίηση, ανάπτυξη κτλ. Βέβαια, η επένδυση στην στάχτη δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Μια βόλτα στην πρόσφατα καμμένη Πάρνηθα θα μας πείσει για το πόσο εύκολα αύξησε την ακίνητη περιουσία του το Mont Parnes. «Ασυνείδητοι μεμονωμένοι καπιταλιστές» θα πουν κάποιοι. Ίσως μια βόλτα στο νομό Ηλείας που πλήγηκε από τις πυρκαγιές του 2007 να πείσει και τους πλέον κοντόφθαλμους ότι η «αξιοποίηση» των καμμένων δασών είναι και κρατική δουλειά! Εκεί οι καμμένες εκτάσεις βαπτίστηκαν μέσα στο τσιμέντο της Ιονίας Οδού. Γενικότερα, η «αξιοποίηση» πρώην δασικών εκτάσεων δεν αφορούν αποκλειστικά τους οικοπεδοφάγους και τους καταπατητές αλλά και το σύνολο του κρατικού οικοδομήματος που είτε σχεδιάζει δημόσια έργα πάνω σε δάση (πχ.Αττική Οδός) είτε αποτελεί το απαραίτητο δεκανίκι για χρυσές δουλειές διαφόρων αφεντικών (πχ.ΠΟΤΑ Μεσσηνίας). Η δυσαρμονία φυσικού περιβάλλοντος και καπιταλιστικής ανάπτυξης αντικατοπτρίζεται μέσα από την αρμονική συνεργασία κράτους και κεφαλαίου με σκοπό την αξιοποίησή του: πχ. η δημιουργία οικισμών μέσα σε δασικές εκτάσεις προοδευτικά γεννά την ανάγκη και για μια σειρά από «αναπτυξιακά έργα» και «κοινωνικές υποδομές». Αυτοκινητόδρομοι, αποχετευτικά έργα, ΧΥΤΑ και κοινωφελείς εγκαταστάσεις (σχολεία, νοσοκομεία, γήπεδα κ.α) εκ μέρους της κρατικού μηχανισμού έρχονται να συμπληρώσουν το έγκλημα παγιώνοντας την αστικοποίηση ολόκληρων περιοχών που μέχρι πρότινος βασίλευε η ζωή και το οξυγόνο.

Μετά απ’όλα αυτά, ποιός αναρωτιέται ακόμα για τα κίνητρα και την ταυτότητα του εμπρηστή; Αποχαρακτηρισμός και αναδιανομή εκτάσεων, νέες χρήσεις γης, οικοδομικός οργασμός, νέα αναπτυξιακά σχέδια, κοινοτικά προγράμματα στήριξης, τραπεζικά δάνεια, και ασφαλιστικές καλύψεις είναι κάποιους από τους άξονες που αναζωογονούν την κυκλοφορία των κεφαλαίων μετά από μια καταστροφική πυρκαγιά. Κι όλα αυτά εν μέσω Οικονομικής Κρίσης (ή του Κεφαλαίου, αν προτιμάτε), έρχονται ως μάννα εξ ουρανού.

Και τώρα;

Η ΒΑ Αττική έχει πληγεί επανανειλλημένως από καταστροφικές πυρκαγιές τις προηγούμενες δεκαετίες. Άμεσο αποτέλεσμα είναι από την μια η καταστροφή χιλιάδων στρεμμάτων δασικού και ευρύτερα φυσικού πλούτου αλλά και η ταυτόχρονη ένταξη 100.000 στρεμμάτων εντός σχεδίου πόλης την τελευταία 15ετία. Παράλληλα, τους τελευταίους μήνες υπάρχει μια ζωηρή κινητικότητα στους Δήμους της ΒΑ Αττικής όσον αφορά την εκπόνιση, την μελέτη και την έγκριση των Γενικών Πολεοδομικών Σχεδίων (ΓΠΣ). Τα ΓΠΣ οργανώνουν την ανάπτυξη των λειτoυργιών και των δραστηριοτήτων στα πλαίσια μιας πόλης, ενός δήμου. Συγκεκριμένα, αφορούν το σύνολο ενός Δήμου είτε αφορά την δομημένη/αστική έκταση είτε την δασική/αγροτική έκτασή του και δίνουν κατευθύνσεις για την οργάνωση των οικισμών και του «κενού χώρου» στα όρια ενός Δήμου (πχ.επέκταση οικισμών, πόση γη για καλλιέργεια, πόση για βιομηχανία, πόσα σχολεία κτλ). Σε άλλους τα ΓΠΣ έχουν εγκριθεί (Ανθούσα) ενώ σ’άλλους είναι υπό μελέτη (Διόνυσος, Γραμματικό, Πικέρμι,Ροδόπολη). Μάλιστα στο site www.aftodioikisi.gr μαθαίνουμε ότι στον Δήμο Αγ.Στεφάνου η πολεοδομία εξέδωσε κατά λάθος άδειες σε 500 σπίτια που κτίστηκαν σε περιοχή που έχει κριθεί αναδασωτέα από το 1982 ενώ συνολικά στην Ανατολική Αττική τα αυθαίρετα κτίσματα ανέρχονται σε 250.000! Παράδοξα της ψωροκώσταινας; Όχι! Είναι αυτονόητο ότι όλη αυτή η κινητικότητα τράβηξε το ενδιαφέρον διαφόρων καλοθελητών ενώ μετά την καταστροφή 300.000 στρεμμάτων γης στην ευρύτερη περιοχή είναι δεδομένη η αυξημένη ζήτηση στην επιχείρηση αποχαρακτηρισμών εκτάσεων και ένταξής τους στο σχέδιο πόλης. Στο κάτω-κάτω, οι προϋποθέσεις υπάρχουν και το «know how» είναι εύκολο να εφαρμοστεί. Για παράδειγμα, ο οικοδομικός συνεταιρισμός ΑΟΟΑ (Αυτόνομος Οικοδομικός Συνεταιρισμός Αξιωματικών)2 το 1998 κατάφερε να εντάξει στο σχέδιο πόλης της Νέας Μάκρης έκταση 800 στρεμμάτων ενώ ο συνεταιρισμός «Νέα Αιολίδα» στην περιοχή του Διονύσου και της Ροδόπολης το 1950 κατείχε 2.713 στρέμματα και σήμερα εμφανίζεται να κατέχει 4.000 (πολλά από τα οποία έχουν ήδη οικοδομηθεί). Επιπλέον, ο τρόπος να κτίσεις ένα αυθαίρετο είναι γνωστός. Περιφράσσεις μια καμμένη έκταση, φυτεύεις ελαιόδεντρα ή οπωροφόρα, παρουσιάζεις χαρτιά που «αποδεικνύουν» ότι είσαι ο νόμιμος κληρονόμος του συγκεκριμένου «αγροτεμαχίου» και παρουσιάζεις μάρτυρες που βεβαιώνουν ότι καλλιεργείς την συγκεκριμένη έκταση πολύ πριν την καταστροφή της από την πυρκαγιά. Παράλληλα, χτίζεις «νύχτα» το φτωχικό σου και με τ’απαραίτητα πάρε-δώσε με τους τοπικούς άρχοντες σου παρέχουν τ’απαραίτητα έγγραφα που βεβαιώνουν την ιδιοκτησία σου. Αυτή η αναγνώριση σου λύνει την δυνατότητα παροχής φωτός-νερού-τηλέφωνου εκ μέρους των δημοσίων υπηρεσιών. Έτσι όλοι είναι ευχαριστημένοι: εσύ έχεις ένα σπιτάκι να βάλεις από κάτω το κεφάλι σου, έχεις συσφίξει την σχέση σου με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και δεν νιώθεις απομονωμένος στην καινούργια σου γειτονιά, έμαθες επιτέλους να μην πουλάς όσο-όσο το εκλογικό σου δικαίωμα, κάποιοι υπάλληλοι της Πολεοδομίας έγιναν λίγο πλουσιότεροι και ούτω κάθεξής... Για του λόγου το αληθές, δείτε την γκρίνια που αναμασούν οι δήμαρχοι των πληγεισών περιοχών επειδή ο Χοντρούλης «τόλμησε» να εξαίρεσει από την οικονομική βοήθεια τους κατόχους αυθαιρέτων! Όπως και να’χει, και εμείς μαζί μ’αυτούς «πιστεύουμε ακράδαντα ότι σύντομα θα βρεθεί κάποια λύση»...

Επιχείρηση: «Επέκταση προς Βορράν και Ανατολήν»

Όμως, θα’μασταν αφελείς αν πιστεύαμε ότι υπεύθυνοι για τον δεύτερο γύρο καταστροφής στην ΒΑ Αττική είναι τα μικρά ή τα μεγαλύτερα λαμόγια που θα σπεύσουν να χτίσουν τις βιλλίτσες τους στις καμμένες εκτάσεις. Θα ξαναεμπιστευτούμε την λαϊκή θυμοσοφία που τονίζει ότι «το ψάρι βρωμάει απ’το κεφάλι». Το ΥΠΕΧΩΔΕ σε συνεργασία με τον Οργανισμό Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας (ΟΡΣΑ) στις 13 Απρίλη του 2009 ανακοίνωσε το σχέδιο νόμου για το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής που αφορά «το σύνολο των στόχων, των κατευθύνσεων πολιτικής, των προτεραιοτήτων, των προγραµµάτων και των µέτρων που προβλέπονται από το νόµο αυτό ως αναγκαία για τη χωροταξική και οικιστική οργάνωση της Αττικής και την προστασία του περιβάλλοντος σύµφωνα µε τις αρχές της βιώσιµης ανάπτυξης». Οικιστική ανάπτυξη, χωροταξική δομή των τομέων παραγωγής, δίκτυα μεταφορών, χωρική διάρθρωση διοικητικών και κοινωνικών υπηρεσιών, πολεοδομική οργάνωση και πολιτικές γης και κατοικίας είναι κάποιες από τις βασικότερες κατευθύνσεις που καθορίζει άλλοτε συγκεκριμένο και με αυστηρό τρόπο και άλλοτε με γενικότερο και όχι άμεσα δεσμευτικό. Το Ρ.Σ.Α ως νόμος του κράτους δίνει συνολικότερες κατευθύνσεις ανάπτυξης στις οποίες οφείλουν να ευθυγραμμιστούν οι επιμέρους αναπτυξιακοί προγραμματισμοί πχ.της Τοπικής Αυτοδικοίκησης.

Συγκεκριμένα, ορίζει ακροθιγώς τον ρόλο της Βόρειας Αττικής ως «φυσικού απόθεματος της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας» δηλώνοντας αόριστα ότι «θα ληφθούν άµεσα ισχυρά µέτρα προστασίας των φυσικών, παράκτιων και άλλων εκτός σχεδίου περιοχών». Παρακάτω, όμως περνάει στο ουσιαστικό κομμάτι του ζητήματος. Προβλέπει ότι θα υπάρξουν ευρύτατες αναπτυξιακές διεργασίες στον χώρο της Β.Αττικής τις οποίες θα πυροδοτήσει η επιδιωκόμενη αποφόρτιση του Λεκανοπεδίου και «θα έχουν ως αποδέκτες τους υφιστάµενους οικισµούς πρώτης και δεύτερης κατοικίας, και µικρό αριθµό νέων οργανωµένων περιοχών επιχειρηµατικών δραστηριοτήτων σε θέσεις µε πολύ καλή υπερτοπική προσπελασιµότητα». Επίσης, η Β.Αττική διαθέτει «το συγκριτικό πλεονέκτημα του χαµηλού ακόµα βαθµού αστικοποίησης» το οποίο οδηγεί τους συντάκτες του Ρ.Σ.Α να θέσουν κάποιες κατευθύνσεις όσον αφορά τις πολιτικές χρήσεων γης στην ευρύτερη περιοχή. Δύο απ’αυτές καθορίζουν «την οργάνωση της αστικής ανάπτυξης κυρίως στο οικιστικό σύµπλεγµα που στρέφεται προς το ΒΑ Πολεοδοµικό Συγκρότηµα, µε λελογισµένη ανάπτυξη κύριας και παραθεριστικής κατοικίας στους ηπειρωτικούς και παράκτιους οικισµούς» καθώς και την «πολεοδοµική οργάνωση των παραγωγικών ζωνών που συµπεριλαµβάνονται εκατέρωθεν του εθνικού και σιδηροδροµικού δικτύου και αποτελούν τµήµα του Στρατηγικού αναπτυξιακού άξονα Βορρά – Νότου (Διεθνούς και Εθνικής εµβέλειας) µε σηµαντικούς πόλους ανάπτυξης στην περιοχή της περιοχής Αυλώνα (Βόρεια πύλη Περιφέρειας Αττικής) και Αγίου Στεφάνου –Κρυονερίου (Βόρεια Πύλη του Μητροπολιτικού συγκροτήµατος της Αθήνας)». Όλα τα παραπάνω όσο κομψές διατυπώσεις και αν περιλαμβάνουν, σκιαγραφούν την στρατηγική επιλογή για την επέκταση της Αθηναϊκής μητρόπολης προς την Βόρεια (Ανατολική)Αττική. Ούτως ή άλλως, στο άρθρο 13 «Οικιστική Ανάπτυξη και Πολεοδομική Αναμόρφωση» του Ρ.Σ.Α καθορίζεται ότι «οι νέες επεκτάσεις είναι ωστόσο αποδεκτές εφόσον η αναγκαιότητα τους τεκµηριώνεται, βάσει της κατανοµής των προγραµµατικών µεγεθών και των ορίων κορεσµού των ΣΧΑΕ3 ή και των Σχεδίων Συνδυασµένης Χωρικής Ανάπτυξης των προγραµµατικών οµάδων ΟΤΑ, στις περιπτώσεις όπου ο υφιστάµενος πολεοδοµικός χώρος είναι διαπιστωµένα ανεπαρκής είτε χαρακτηρίζεται από ακαµψίες που δεν επιτρέπουν εξάντληση της χωρητικότητάς του µέχρι το σύνηθες ποσοστό κορεσµού. Η σχετική εκτίµηση γίνεται σε επίπεδο προγραµµατικής οµάδας ΟΤΑ και κατ’ ελάχιστον σε επίπεδο Δήµου.(...)». Δηλαδή, για την επιχείρηση επέκτασης της μητρόπολης δίνονται και συγκεκριμένα κίνητρα και προνόμια. Αφενός, η διατύπωση περί «συγκριτικού πλεονεκτήματος» (που δεν διατυπώνεται για καμία άλλη περιοχή του Λεκανοπεδίου!) αφήνει τις πόρτες διάπλατα ανοιχτές στο να μπουν χιλιάδες στρέμματα καμμένης γης εντός σχεδίου πόλης και, έτσι, είτε να νομιμοποιηθούν πολλά αυθαίρετα είτε δοθεί το πράσινο φως για την αστική διάχυση των υπάρχοντων οικισμών στην καμμένη γη. Αφετέρου, κομβικό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή θα παίξει η Τοπική Αυτοδιοίκηση (Περιφέρεια, Νομαρχία, Δήμος) λαμβάνοντας και αυτή με την σειρά της τα «ανταποδοτικά οφέλη» από την επιχείρηση αυτή.

Όσον αφορά την Ανατολική Αττική τα πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα αφού θ’αποτελέσει «τον δεύτερο πόλο ανάπτυξης της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας» καθώς προορίζεται για σημαντικές «διαπεριφερειακές και λειτουργίες (μεταφορές) και οικονομικές δραστηριότητες». Ο Διεθνής Αερολιμένας (Ελ.Βενιζέλος) ήταν ο καταστροφικός παράγοντας για την πλήρη αστικοποιησή τους ενώ τώρα είναι αυτός που θα δώσει και την χαριστική βολή αφού «βασικοί πόλοι ανάπτυξης για την περιοχή αποτελούν οι οργανωµένες περιοχές παραγωγικών δραστηριοτήτων, σε θέσεις µε πολύ καλή υπερτοπική προσπελασιµότητα, όπου θα πρέπει να εγκατασταθούν κατά προτεραιότητα εξαρτηµένες και ελκυόµενες από τον Διεθνή Αερολιµένα δραστηριότητες». Στο επίπεδο της «υπερτοπικής προσπελασιμότητας» ήδη οι μηχανές βρίσκονται υπ’ατμόν για την κατασκευή των οδικών αξόνων Μεσογείων-Ραφήνας, Μεσογείων-Άγιας Μαρίνας, και Σταυρού-Ραφήνας. Επίσης, προβλέπεται η κατασκευή 200.000 νέων κατοικιών «στις παρυφές» των υπάρχοντων οικισμών των Μεσογείων.

Ο στρατηγικός στόχος του ελληνικού κράτους ν’αναδειχθεί ο ρόλος της Αθήνας «ως διεθνούς και ευρωπαϊκής µητρόπολης και ως «Πόλης-Πύλης» για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη» και «ως επιχειρηµατικού συνδέσµου της Ευρωπαϊκής Ένωσης µε την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή» δικαιολογεί την εκ νέου υπερ-συγκέντρωση οικονομικών και διοικητικών λειτουργιών στην περιφέρεια της μητρόπολης άρα και την διόγκωσή της προς όλες τις κατευθύνσεις ανεξαρτήτως κόστους. Οι σχεδιαζόμενοι αυτοκινητόδρομοι, οι νέες τσιμεντουπόλεις που θα προκύψουν στα καμμένα, τα βιομηχανικά-τεχνολογικά-εμπορικά πάρκα που οργανώνονται, η τουριστική βιομηχανία εντατικού χαρακτήρα που προωθείται στην παράκτια γραμμή της ΒΑ Αττικής, η «παρκοποίηση» των ορεινών δασικών όγκων (Πεντέλη, Πάρνηθα,Υμηττός) και, τέλος, η «αναβάθμιση» των λιμένων Ραφήνας και Λαυρίου είναι κάποιες από τις αναπτυξιακές διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της ΒΑ Αττικής που προωθούνται από τα think tanks του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου ώστε να αποτελέσει η Αθήνα την καπιταλιστική μητρόπολη της νέας εποχής. Το στραγγάλισμα του φυσικού περιβάλλοντος αλλά και των ζωών μας είναι απλώς κάποιες «παράπλευρες απώλειες». Οι μηχανές είναι καλολαδωμένες...

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

Συνέλευση την Τρίτη 1η Σεπτέμβρη στο κτίριο ΕΜΜΕ, Καλαμιώτου 2, στις 20.οο, για την οργάνωση των αντιστάσεων στο χώρο των ΜΜΕ και για την αλληλέγγυα δράση σε όλους τους εργασιακούς χώρους.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην ΕΣΗΕΑ αύριο από τους "άνεργους δημοσιογραφους"

Να "ευχηθούμε" από κοντά καλό χειμώνα στους φίλτατους εργατοπατερούληδες μας και να τους "συμπαρασταθούμε" στο κοπιαστικό έργο της συγκρότησης προεδρείου, μας καλεί η συμπάσχουσα ομάδα των "άνεργων δημοσιογράφων". Εμείς, όσο μπορούμε, έχουμε κάνει σαφές ότι τους επαγγελματίες συνδικαλιστές δεν τους θεωρούμε άχρηστους (αντίθετα, αποδεικνύονται εξαιρετικά χρήσιμοι στην δουλειά τους, στο να ξεφουσκώνουν τις εργασιακές αντιπαραθέσεις), ούτε γενικά ευελπιστούμε σε κάποια θετική εξέλιξη εκ μέρους τους, με και χωρίς προεδρείο. Δεν ζητάμε κάτι από αυτούς, άλλωστε δεν ψηφίσαμε ποτέ κανέναν τους, δεν αναγνωρίζουμε την ύπαρξη τους όσο δεν αναγνωρίζουν κι αυτοί την δικιά μας... Συμφωνούμε παρ' όλα αυτά ότι σε περίπτωση που κάποιος άνεργος συνάδελφος αναζητά λίγη συναισθηματική εκτόνωση στην κρίσιμη περίοδο που ζούμε ή γενικά έχει σάλιο προς σπατάλην, θα μπορούσε να περάσει μια βόλτα από τα γραφεία της ΕΣΗΕΑ την τετάρτη 2/9 στις 12.

Το κείμενο του καλέσματος στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://anergoidimosiografoi.blogspot.com/2009/08/2-12.html

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP