ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Μπροστά σε μία από τις μεγαλύτερες επιθέσεις του κράτους και του κεφαλαίου εναντίον των εργαζομένων με πρόφαση την "οικονομική κρίση", ας αποτελέσει η εξέγερση του Σικάγο το 1886, το φάρο για τους σημερινούς και αυριανούς αδιάλλακτους ταξικούς αγώνες.

Ενάντια στις ξεπουλημένες
και γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές "ηγεσίες", αντιτάσσουμε την αμεσότητα της ανάγκης για οριζόντια οργάνωση και αυτοοργανωμένες συλλογικές απαντήσεις.

Συμμετέχουμε στην αυτόνομη πρωτομαγιάτικη πορεία προτάσσοντας τον ακηδεμόνευτο ταξικό αγώνα.


Δε φοβόμαστε τις απολύσεις,
ας κάνουμε τα αφεντικά να φοβούνται τις άγριες απεργίες

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ
ΣΤΙΣ 11.00 π.μ

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ

24ωρη απεργία στην "Απογευματινή"

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

24ωρη προειδοποιητική απεργία αποφάσισαν οι εργαζόμενοι στην Απογευματινή ως πρώτη αντίδραση στις απολύσεις, τις περικοπές σε μισθούς και την εργοδοτική τρομοκρατία στο μαγαζί -"ναυαρχίδα της Δεξιάς". Τις τουλάχιστον 10 απολύσεις εργαζομένων του τελευταίου διαστήματος, ακολούθησαν την περασμένη βδομάδα 3 απολύσεις συντακτών του αθλητικού τμήματος (η μία υποτίθεται ότι ανακλήθηκε), ενώ η εργοδοσία απειλεί με μειώσεις ως και 50% των μισθών συντακτών.


Η κατάσταση στην Απογευματινή είναι γνωστή εδώ και καιρό, ενώ είναι ενημερωμένη και η ΕΣΗΕΑ, που κάτω από την πίεση των εργαζομένων κήρυξε 24ωρη απεργία (από 6.00 π.μ. της Τετάρτης 29/4 έως 6.00 π.μ. της Πέμπτης 30/4).

Πάντως, σήμερα (28/04), εκφράζονταν φόβοι από τους τεχνικούς ότι το δικαστήριο θα κηρύξει παράνομη την απεργία τους, ενώ κλίμα σύγχυσης καλλιέργησαν οι φήμες για το στήσιμο απεργοσπαστικού μηχανισμού. Οι τακτικές, ωστόσο, εκφοβισμού δεν φαίνεται να πτοούν τους εργαζόμενους, που είναι αποφασισμένοι να πραγματοποιήσουν αύριο την απεργία τους.

Εμείς ως "Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ", όπως έχουμε κατ' επανάληψη δηλώσει και πράξει στεκόμαστε αλληλέγγυοι, σε κινήσεις που στήνουν αναχώματα στις εργοδοτικές επιθέσεις. Τονίζουμε δε ότι απεργοσπαστικές πρακτικές θα μας βρουν δυναμικά απέναντί τους.


Ειδήσεις αντιπληροφόρησης

Σήμερα 28/04, στις 18.00, με σημείο εκκίνησης το Πάρκο Ναυαρίνου στα Εξάρχεια, θα πραγματοποιηθεί Πορεία, ενάντια στην καταστολή των καταλήψεων και των ελεύθερων χώρων. Όπως αναφέρεται και στην αφίσα που κυκλοφορεί: «Η στοχοποίηση και οι απειλές από μπάτσους, ΜΜΕ, εισαγγελείς για βίαιη εισβολή των ΜΑΤ στους αυτοοργανωμένους χώρους αγώνα αποτελούν μέρος της ευρύτερης αντιεξεγερτικής επιχείρησης της Δημοκρατίας, τη στιγμή που οι ιδέες και οι πρακτικές της αυτοοργάνωσης διαχέονται κοινωνικά σε συνθήκες κοινωνικής εξαθλίωσης και κρίσης του συστήματος».




Κατάφωρη παραβίαση του ασύλου έγινε χτες (27/04) από τους μπάτσους στην Πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου, με πρόσχημα την είσοδο σε αυτή ομάδας οπαδών, μετά από συμπλοκές με την αστυνομία στην οδό Κατεχάκη. Προσαγωγές και συλλήψεις έγιναν εντός του Πανεπιστημιακού ασύλου, ενώ σήμερα το πρωί τα λαγωνικά της ΕΛ.ΑΣ (ζητάδες), προσπαθούσαν να βρουν τους «ενόχους», κάνοντας αδιακρίτως εξευτελιστικούς ελέγχους και εξακρίβωση στοιχείων στο σταθμό του μετρό στην Εθνική Άμυνα. Παρέμβαση έκαναν στις 28/04 για την καταπάτηση του ασύλου, αναρχικοί/αντιεξουσιαστές, στην Πρυτανεία Αθηνών.

Στις 3/04 στην Ηγουμενίτσα, σοβαρά τραυματίστηκε ο Κούρδος μετανάστης από το Ιράκ Αριβάν Οσμάν Αμπντουλάχ, από βάναυση επίθεση που δέχτηκε από λιμενόμπατσους. Η κατάσταση του 28χρονου κρίνεται ιδιαιτέρως σοβαρή, αφού σύμφωνα με τους γιατρούς ο κίνδυνος της ολικής παράλυσης ή ακόμα και του θανάτου είναι παραπάνω από ορατός. Και μπορεί για το ελληνικό κράτος, όσοι φορούν κουκούλα στις διαδηλώσεις να διώκονται αυτεπάγγελτα, δεν συμβαίνει φυσικά το ίδιο για τους ένστολους δολοφόνους του, αφού 20 μέρες μετά το συμβάν ουδείς εισαγγελέας είχε κινηθεί για τη διερεύνηση του γεγονότος. Στις 25 Απριλίου παρευρισκόμενοι στην επίθεση, συμπατριώτες του μετανάστη, αναγνώρισαν 3 από τους υπαίτιους της κρατικής επίθεσης.

Στις 6 Απριλίου, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, αρνήθηκε την αίτηση του Mumia Abu Jamal για νέα δίκη. Υπενθυμίζουμε ότι ο Mumia, δημοσιογράφος και πρώην μέλος των Μαύρων Πανθήρων, έχει καταδικαστεί σε θάνατο για τη δολοφονία ενός μπάτσου το 1982 στην Πενσυλβανία, πράξη για την οποία δεν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη. Ο Mumia παραμένει υπό την απειλή της εκτέλεσης της ποινής του για 27 ολόκληρα χρόνια.


Πηγές + φωτογραφίες: Indymedia, Βαθύ Κόκκινο, Indy, Free Mumia

Εργατική Συνέλευση για την Πρωτομαγιά 2009

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009

Η "Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ" συμμετέχει στην Εργατική Συνέλευση για την Πρωτομαγιά 2009 και στις κινήσεις που αυτή αποφασίζει. Στη βάση της αυτοοργάνωσης των ταξικών αγώνων και της περαιτέρω αυτονόμησής τους από τον υποταγμενο στην εργοδοσία συνδικαλισμό, θεωρούμε αυτονόητη τη συμμετοχή όλων μας στην πορεία τη μέρα της Πρωτομαγιάς. Η συγκέντρωση είναι προγραμματισμένη για τις 11.00 στο σταθμό της Βικτώρια.

Ακολουθεί η προκήρυξη που καλεί στην πορεία (1η Μάη), αλλά και στην εκδήλωση-συζήτηση (29 Απριλίου).














ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ


Αυτό που εδώ και χρόνια ζούμε στους χώρους εργασίας είναι η καταστρατήγηση δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί μέσα από πολύχρονους αγώνες. Τώρα, στην παρούσα ιστορική συγκυρία που το καπιταλιστικό σύστημα δημιούργησε την οικονομική κρίση, τα αφεντικά γενικεύουν περαιτέρω την επισφάλεια στην εργασία αξιώνοντας την πειθάρχηση και την συναίνεσή μας. Οι επισφαλείς σχέσεις εργασίας εμφανίστηκαν αρχικά τη δεκαετία του ’90 με την ακραία υποτίμηση των μεταναστών εργατών και επεκτάθηκαν σταδιακά και σε άλλα κομμάτια εργαζόμενων. Έτσι, η ανασφάλιστη και η μαύρη εργασία, τα ελαστικά ωράρια και οι αμέτρητες υπερωρίες, τα stage και οι συμβάσεις έργου, η δουλειά με το κομμάτι και τα γραφεία επενοικίασης εργαζομένων, η περικοπή επιδομάτων και η υπονόμευση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, η συνεχής εναλλαγή ανεργίας και εργασίας αποτελούν την πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί από εμάς, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία. Αποτελούν την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει μια διερυμένη ζώνη «αόρατων εργαζόμενων», όπου ο καθένας τρέχει συνέχεια, ανασφαλής και μόνος του, για την επιβίωση. Όμως το καινούριο στοιχείο της εργασιακής μας μιζέριας είναι ότι η γενίκευση της επισφάλειας αφορά εξίσου, ειδικά το τελευταίο διάστημα, και κομμάτια εργαζομένων που μέχρι τώρα εργάζονταν σε πιο «ασφαλείς» συνθήκες και υπό ευνοϊκότερες όρους. Η επέκταση του καθεστώτος των συμβασιούχων στο δημόσιο και του θεσμού των ωρομίσθιων στα σχολεία (τους οποίους το κράτος καθυστερεί ή και αρνείται να τους πληρώσει!), το άνοιγμα του ζητήματος του ασφαλιστικού των δημοσίων υπαλλήλων, οι εξαγγελίες για πάγωμα μισθών και επιδομάτων, η επιβολή διαθεσιμότητας σε πολλές βιομηχανίες και οι απειλές για ομαδικές απολύσεις είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη της επίθεσης των αφεντικών.

Επιπλέον η ωμή βία και η ένταση της εκμετάλλευσης στα σύγχρονα κάτεργα που παρουσιάζονται ως «χώροι εργασίας» εντείνεται το τελευταίο διάστημα. Τα παραδείγματα των δολοφονημένων σε «εργατικό ατύχημα» εργατών στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, στους οποίους πρόσφατα το δικαστήριο επέρριψε την ευθύνη για το ατύχημα, και της επίθεσης με βιτριόλι εναντίον της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της απόπειρας επιβολής του φόβου και της διάχυσης του κλίματος τρομοκρατίας μέσα στους χώρους δουλειάς. Η επιδιώξη τους είναι ξεκάθαρη: να το βουλώσουμε και να πειθαρχήσουμε στη συνεχή υποτίμησή μας.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα είναι απαραίτητο ως εργαζόμενοι-ες να ξεκαθαρίσουμε, αρχικά στη σκέψη μας, δύο-τρία βασικά πράγματα. Πρώτο: η κρίση δεν είναι φυσική καταστροφή, όπως αγκομαχούν να μας πείσουν δημοσιογράφοι και οικονομικοί αναλυτές, είναι δομικό πρόβλημα του καπιταλιστικού συστήματος. Εμείς, ως οι εκμεταλλευόμενοι-ες αυτού του συστήματος, δεν έχουμε καμμία «ευθύνη συνδιαχείρισης» της κρίσης μαζί με τους ιδιοκτήτες αυτού του κόσμου. Επίσης δεν έχουμε την πρόθεση να δώσουμε καμμία πνοή ζωής στο σύστημά τους. Δεύτερο: η επέκταση και η πειθάρχηση στις επισφαλείς σχέσεις εργασίας αποτελούν τη συγκεκριμένη μεθόδευση των αφεντικών προκειμένου να πληρώσουμε εμείς για την κρίση τους. Καλούν λοιπόν εμάς να πληρώσουμε για την κρίση που αυτοί δημιούργησαν, σφυρίζοντας αδιάφορα για όλα όσα τόσα χρόνια συστηματικά κατάκλεψαν. Και αυτό γιατί η μετακύλιση του κόστους της κρίσης είναι ο αποτελεσματικότερος αυτή τη στιγμή τρόπος προκειμένου να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοφορίας για τις επιχειρήσεις τους άμεσα. Η πρόσφατη κοινωνικοποίηση της χασούρας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων είναι παραπάνω από ενδεικτική: αυτοί που για χρόνια μας παραμύθιαζαν ότι δεν υπάρχουν χρήματα για τους μισθούς και τις συντάξεις βρήκαν μέσα σε λίγες μέρες 28 δις για τους τραπεζίτες φίλους τους! Τρίτο: η δημόσια συζήτηση για την υποτιθέμενη «έκρηξη της εγκληματικότητας» δεν είναι καθόλου άσχετη με την επέκταση της επισφάλειας και την κρίση. Όλοι όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι «περισσότερη και καλύτερη αστυνομία» γνωρίζουν πολύ καλά ότι πίσω τους είναι η εξέγερση του Δεκέμβρη και μπροστά τους οι ενδεχόμενες κοινωνικές εκρήξεις εξαιτίας της όξυνσης του ταξικού πολέμου από τα αφεντικά. Έτσι το κράτος από την πλευρά του με πρόσχημα το «αίσθημα ανασφάλειας που νιώθει ο πολίτης» επιλέγει την αστυνομοκρατία και την σφοδρή καταστολή ως το μοναδική διέξοδο προκειμένου να καταφέρει να διαχειριστεί το κοινωνικό ζήτημα. Οι πρώτοι αποδέκτες της καταστολής είναι οι μετανάστες, απέναντι στους οποίους το κράτος ήδη προσπαθεί να ενεργοποιήσει την διαδικασία του «κοινωνικού αυτοματισμού».

Το κράτος και ο επιχειρηματικός κόσμος έχουν ήδη λάβει θέσεις μάχης εναντίον μας. Μαζί με αυτούς ο υποταγμένος συνδικαλισμός των γραφειοκρατών και των εργατοπατέρων που εδώ και χρόνια αδιαφορούν για τους εργατικούς αγώνες ή τους ξεπουλούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Είναι πλέον προφανές ότι από τον υποταγμένο συνδικαλισμό δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα παραπάνω από εθιμοτυπικές απεργίες. Όχι μόνο γιατί, εδώ και χρόνια, είναι επιλογή των συνδικαλιστικών δομών να μην υπερασπίζονται τα αιτήματα του κόσμου της επισφαλούς εργασίας και των «αόρατων» εργαζομένων, ντόπιων ή μεταναστών. Αλλά και γιατί είναι δηλωμένη η πρόθεση των συνδικαλιστών γραφειοκρατών να συνδιαχειριστούν την κρίση μαζί με τα αφεντικά: ήδη η ΓΣΕΕ ετοιμάζεται να προτείνει μαζί με τον ΣΕΒ σειρά μέτρων «για τη διάσωση των επιχειρήσεων». Αντί λοιπόν να παρακολουθούμε τι κάνουν τα κάθε απόχρωσης συνδικαλιστικά και κομματικά στελέχη πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας στους αγώνες που δίνει η ίδια η τάξη μας.

Τα τελευταία χρόνια, όσες φορές οι εργαζόμενοι διεκδίκησαν συλλογικά και πήραν τον αγώνα στα χέρια τους κατάφεραν να κερδίσουν μικρές, αλλά σημαντικές, νίκες. Η εξέγερση των μεταναστών εργατών γης στη Νέα Μανωλάδα, η ολιγοήμερη κατάληψη των εγκαταστάσεων της Altec από τους εργαζόμενους, οι συντονισμένες δράσεις ενάντια στις απολύσεις στους χώρους του βιβλίου, του εμπορίου και των ταχυμεταφορικών εταιριών, ο αγώνας της ΠΕΚΟΠ, και οι μαζικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης, για να καταργηθεί το καθεστώς δουλεμπορίου των εργαζόμενων στις εταιρίες καθαρισμού... Όλα αυτά αποτελούν παραδείγματα αγώνων από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε δύναμη για να πιστέψουμε ξανά στις δικές μας δυνάμεις. Όλοι αυτοί οι αγώνες, και μαζί τους η εξέγερση του Δεκέμβρη (που, εκτός από τους μαθητές και τους μετανάστες, έφερε στο προσκήνιο και τους επισφαλείς νέους εργαζόμενους που έχουν αποκλειστεί από τις δομές του επίσημου συνδικαλισμού), αποδεικνύουν έμπρακτα πως υπάρχει ένα κομμάτι εργαζομένων σήμερα που αναζητά χώρο προκειμένου να εκφράσει τα συμφέροντά του, να οργανωθεί και να δράσει με σκοπό να απαντήσει στην επίθεση εναντίον του.

Ως εργάτες-τριες λοιπόν που ζούμε μέσα στην καθημερινότητα της γενικευμένης επισφάλειας απαντάμε με το σύνθημα όλων των πρόσφατων εργατικών διαδηλώσεων στις πόλεις όλου του κόσμου: δε θα πληρώσουμε εμείς για την κρίση σας! Σε καμμία περίπτωση δε μας ενδιαφέρει η σωτηρία των επιχειρήσεων. Αντίθετα, σε κάθε περίπτωση επιδιώκουμε συλλογικά την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών και επιθυμιών. Απέναντι στην επίθεση κράτους και αφεντικών αντιτάσσουμε την πρακτική του αγώνα και της συλλογικής διεκδίκησης. Απέναντι στην αδιέξοδη και αναποτελεσματική πρακτική της ανάθεσης επιλέγουμε την αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς μας για την άμεση διεκδίκηση όσων μας ανήκουν. Πράγμα που συγκεκριμένα σημαίνει: τη δημιουργία εργατικών επιτροπών και σωματείων βάσης, τη δημιουργία εργατικών ομάδων και πυρήνων αντίστασης, σε κάθε μικρό ή μεγάλο χώρο δουλειάς, που θα λειτουργούν με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Έτσι ώστε να κατακτήσουμε ξανά τη συναδελφική και ταξική αλληλεγγύη μέσα από την πάλη, την αξιοπρέπεια μέσα από τον αγώνα. Είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε τη συλλογική μας δύναμη και να μην χαριστούμε σε κανέναν!

Στη βάση αυτή, μια πρωτοβουλία από πρωτοβάθμια σωματεία και εργατικές συλλογικότητες, από αγωνιζόμενους εργάτες-τριες, από επισφαλείς εργαζομένους-ες και άνεργους-ες, συναντηθήκαμε με αφορμή τη φετινή Εργατική Πρωτομαγιά. Αναγνωρίζοντας ότι η γενίκευση της επισφάλειας οδήγεί τις εργασιακές σχέσεις πίσω στα τέλη του 19ου αιώνα, τότε που οι εργάτες διεκδικούσαν το οχτάωρο στις ματωμένες πρωτομαγιάτικες απεργίες, προχωρούμε στη διοργάνωση μιας πρωτομαγιάτικης πορείας και μιας εκδήλωσης-συζήτησης που θέλουμε να ανήκουν στους «αόρατους εργαζόμενους» της επισφάλειας...

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Τετάρτη 29 Απρίλη, 6.00 μμ, Πλατεία Κουμουνδούρου
ΠΟΡΕΙΑ

Παρασκευή 1η Μάη, 11.00 πμ, Πλατεία Βικτωρίας
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Εργατική Συνέλευση για την Πρωτομαγιά του 2009

Η κρατική καταστολή είναι εδώ

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

Τα ξημερώματα της Τετάρτης 23 Απριλίου, διμοιρίες των ΜΑΤ περικύκλωσαν τον κόσμο που συγκεντρώνεται καθημερινά στο αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο στη Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής στα Εξάρχεια και τους επιτέθηκαν μανιασμένα, αφήνοντας πίσω τους αρκετούς τραυματίες και προσάγοντας κάποιους από τους συγκεντρωμένους, οι οποίοι αφέθηκαν αργότερα ελεύθεροι.

Την προηγούμενη μέρα και συγκεκριμένα στις 22 Απριλίου, άγνωστοι έκοψαν την παροχή του νερού στο Πάρκο Κύπρου και Πατησίων. Η δολιοφθορά (για δεύτερη φορά, η πρώτη ήταν στις 26 Ιανουαρίου) έχει σαφή στόχο να στείλει το μήνυμα ότι το κράτος δεν εφησυχάζει αν δεν καταστείλει οποιαδήποτε ενέργεια αντιβαίνει στις διαθέσεις του.

Ακολουθούν οι ανακοινώσεις των συνελεύσεων των Πάρκων.


Καταγγέλουμε την απρόκλητη και ιδιαίτερα βίαιη επίθεση από τα ΜΑΤ

Τα ξημερώματα της Τετάρτης 22 Απριλίου 2009, στις 5 π.μ., το αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο Ναυαρίνου δέχτηκε απρόκλητη και ιδιαίτερα βίαιη επίθεση από τα ΜΑΤ. Το βράδυ, γύρω στις 11μ.μ., είχε προηγηθεί ρήψη δύο μολώτοφ στη διμοιρία που σταθμεύει στη Χαρ. Τρικούπη. Έξι ώρες αργότερα, τέσσερις διμοιρίες των ΜΑΤ περικύκλωσαν το πάρκο και ξυλοκόπησαν με άγριο τρόπο τον κόσμο που καθόταν εκεί χυδαιολογώντας, απειλώντας και εκφράζοντας απερίγραπτο μίσος και σαδιστική ικανοποίηση.

Δύο από αυτά τα άτομα στάλθηκαν στο νοσοκομείο με σπασμένα χέρια και ανοιγμένα κεφάλια. Τέσσερα άτομα προσήχθησαν αναίτια στη ΓΑΔΑ. Λίγα μέτρα από το σημείο όπου πέντε μήνες πριν δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος βιώσαμε και πάλι να εφαρμόζεται από την πλευρά της ΕΛ.ΑΣ η λογική των μαζικών εκκαθαρίσεων, του πογκρόμ, της κοινωνικής καταστολής και της ‘συλλογικής ευθύνης’. Όλοι γνωρίζουμε ότι η κατασταλτική πολιτική που εφαρμόζεται με τη λογική της συλλογικής ευθύνης, όπου τυχαίοι περαστικοί και θαμώνες της περιοχής ξυλοκοπούνται αδιακρίτως, είναι αυθεντικό χαρακτηριστικό φασιστικών καθεστώτων.

Οι πρακτικές αυτές της ΕΛ.ΑΣ δεν μας εκπλήσουν. Γνωρίζουμε ότι είναι στα πλαίσια ενός γενικότερου σχεδίου που στόχο έχει την καταστολή, την ποινικοποίηση και την στρατικοποίηση της ευρύτερης περιοχής των Εξαρχείων, καθώς και την εξαφάνιση κάθε κοινωνικής αντίδρασης, αμφισβήτησης και συλλογικού αγώνα.

Καλούμε όλους τους κατοίκους της περιοχής και τους ευαισθητοποιημένους κατοίκους όλης της πόλης να συμμετέχουν σε εκδήλωση διαμαρτυρίας το Σάββατο 25 Απριλίου στις 12 το μεσημέρι στο πάρκο Ναυαρίνου.

Καλούμε επίσης την Τρίτη 28 Απριλίου στις 6 μ.μ. σε πορεία που ξεκινάει από το πάρκο Ναυαρίνου για την υπεράσπιση των κοινωνικών κέντρων και των καταλήψεων.

Αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές, οι πόλεις μας θα γίνουν μοντέρνες φυλακές.

Ανοιχτή Συνέλευση Αυτοδιαχειριζόμενου Πάρκου Ναυαρίνου



Καταγγελία για την αποσύνδεση της παροχής νερού στο Πάρκο

Την Τετάρτη 22/04 και ώρα 10:30 π.μ. αποσυνδέθηκε η παροχή του νερού στο Πάρκο Κύπρου και Πατησίων.
Πρώτη φορά κόψανε το νερό στις 26/01, όπου καταστράφηκε, μαζί με τα δέντρα, όλο το ποτιστικό σύστημα του πάρκου. Δεύτερη φορά, χτές το πρωί, με δολιοφθορά, κόψανε την παροχή του νερού για το πότισμα των δέντρων του πάρκου.

Όσοι νομίζουν ότι μπορούν να υπονομεύσουν την ζωή του πάρκου - τον αγώνα μας - τη ζωή των δέντρων που φυτέψαμε οι πολίτες με τα χέρια μας, αυταπατώνται οικτρά.
Στον "πόλεμο νερού" της δημοτικής αρχής, εν όψει καλοκαιριού και νέας δενδροφύτευσης, απαντάμε όλοι μαζί με την κλιμάκωση του αγώνα μας.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ απο το ΠΑΡΚΟ ΚΥΠΡΟΥ & ΠΑΤΗΣΙΩΝ
Κλείνουμε 3 ΜΗΝΕΣ στο ΠΑΡΚΟ και ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ.

Ανοιχτή Συνέλευση Πάρκου Κύπρου και Πατησίων

Η αληθινή γένεση δεν είναι στην αρχή αλλά στο τέλος

Σάββατο, 18 Απριλίου 2009


Κοντά 2000 χρόνια χριστιανικής θρησκείας και χιλιάδες χρόνια πίστης σε θεούς, τοτέμ, ανθρώπους, δοξολογίες, μηχανές και νομίσματα. Ο φόβος (για το αύριο, για το θάνατο, για τον απέναντι) μοιάζει σχεδόν ακατανίκητος και η σκέπη της εκάστοτε θρησκείας είναι το καταφύγιο, το οποίο απορροφά κραδασμούς, εξάρσεις και εκφράσεις.


Δίπλα στη θρησκεία, και στο πέρασμα των αιώνων, προστίθενται κατά καιρούς, διάφοροι θεσμοί και «αξίες»: το έθνος, η επιτυχία, το κράτος, η κοινωνική καταξίωση, το οικονομικό εύρος, η ασφάλεια, το ταλέντο.

Εκτός όμως από την πίστη στις «αξίες» και τις θρησκείες, υπάρχει και η ελπίδα. Όχι η χριστιανική ελπίδα. Αλλά αυτή η ελπίδα που περιλαμβάνει το συλλογισμό, την αντίσταση και τη συλλογική δράση. Περιλαμβάνει ακόμα το πάθος, την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και τη θέληση, που απορρίπτει όμως το σχήμα θέλω = δεν κάνω.

Αυτό που τελικά ίσως δε γίνεται αντιληπτό είναι ότι απέναντι σε όλους τους θεσμούς και τις θρησκείες, απέναντι στην επίθεση μηχανισμών φτιαγμένων από ανθρώπους και με ανθρώπους, πάντα, μα πάντα, υπάρχει και εξελίσσεται και αυτή η άλλη ελπίδα. Εξελίσσεται μέσα και παράλληλα με τη ροή της κανονικότητας και την καθεστηκυία τάξη, άλλοτε φανερά και δυναμικά, διαταράσσοντας τη, και άλλοτε καρτερικά και υπόγεια, καταφέρνοντας μικρά χτυπήματα.

Και αυτή η ελπίδα αντανακλά τη συνειδητοποίηση της «μοίρας» του ανθρώπου, που δεν είναι άλλη από την οικοδόμηση του επίγειου «παραδείσου». Την οικοδόμηση της ουτοπίας, της μελλοντικής κοινωνίας που έχει πάρει πολλά ονόματα και σχήματα στη φαντασία των ανθρώπων.

Σημασία δεν έχει όμως το όνομα, ούτε οι ήττες του παρελθόντος. Σημασία έχει η απόκτηση της συνείδησης ότι υπάρχει δρόμος. Το μόνο που μένει είναι η χάραξη πορείας και η απόφαση για ξεκίνημα.

Μακριά από θεούς, αφέντες, ειδικούς και αυθεντίες, θα φτιαχτεί ο δρόμος για την ελευθερία.

Και τότε να δεις τι πασχαλιές θα ανθίσουν μέσα από τη νεκρή γη, όταν η βροχή της άνοιξης ταράξει τις ρίζες τις οκνές.

Στο όνομα της "πάταξης της εγκληματικότητας" το κράτος εγκληματεί ενάντια στους μετανάστες

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

Και σήμερα (14 Απρίλη) συνεχίστηκαν στο κέντρο της Αθήνας οι επιχειρήσεις σκούπα της αστυνομίας με το κωδικό όνομα «Αστραπή». Στόχος όποιος δε μοιάζει με Έλληνα αλλά και όποιος δείχνει τη θέληση να διαμαρτυρηθεί για την βίαιη αστυνομική συμπεριφορά. «Τι σε νοιάζει εσένα, μην ανακατεύεσαι», είναι η απάντηση που δέχτηκαν πολλοί διαμαρτυρόμενοι.


Οι ένστολες περιπολίες αλλά και μέλη της νεοσύστατης ομάδας «Δέλτα» (φαίνεται ότι εκτός από καφέ στη Βουκουρεστίου και βόλτες με τις μηχανές η ομάδα δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο, οπότε χρησιμοποιείται στο πιο ευαίσθητο και ευάλωτο στην καταστολή κοινωνικό κομμάτι, τους μετανάστες) καταδιώκουν μικροπωλητές, σταματάνε αυτοκίνητα, μπαίνουν στα τρόλεϊ και τα λεωφορεία και ελέγχουν όσους υπάρχει πιθανότητα να είναι μετανάστες. Όσοι δεν έχουν χαρτιά (αυτά που τόσο «εύκολα» εξασφαλίζονται στην Πέτρου Ράλλη), συλλαμβάνονται και οδηγούνται στο τμήμα. Το υπόλοιπο της διαδρομής είναι γνωστό και τρομακτικό: φυλακές ή στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη την Ελλάδα και απέλαση.

Εν τω μεταξύ, ανάλογες επιχειρήσεις πραγματοποιήθηκαν τις προηγούμενες μέρες σε πολλές περιοχές: Πατήσια, Γαλάτσι, Κυψέλη, Μεταξουργείο, Ομόνοια, Άγιος Παντελεήμονας. Στον Άγιο Παντελεήμονα η επιχείρηση έγινε με τη συμμετοχή 500 αστυνομικών, ενώ συνολικά το αποτέλεσμα ήταν η σύλληψη εκατοντάδων μεταναστών. Παρόμοιες επιχειρήσεις πραγματοποιήθηκαν και στη Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο και τα Χανιά.

Οι επιχειρήσεις αυτές με πρόφαση την πάταξη της εγκληματικότητας και την «ασφάλεια» του πολίτη, την αντιμετώπιση της «έξαρσης της βίας» δείχνουν πλέον ξεκάθαρα το νέο άλλοθι για την αστυνομοκρατία, την τρομοκράτηση και την επιβολή «στρατιωτικού νόμου» στο κέντρο με κλούβες, περιπολίες, ΜΑΤ, και ομάδες Δέλτα: το νέο άλλοθι λέγεται αύξηση της εγκληματικότητας και ο πρώτος, εύκολος στόχος είναι οι μετανάστες.

Μέσα στην κοινωνία που ταράχτηκε το Δεκέμβρη, μέσα στις καταλήψεις, τις συνελεύσεις και τις πολλές εστίες εξέγερσης, οι νόρμες πρέπει να αποκατασταθούν και η λήθη να σκεπάσει κάθε δρόμο και πλατεία. Οποιαδήποτε παρατυπία, ανωμαλία και φωνή αντίστασης πρέπει να τσακιστεί στο όνομα της εύρυθμης λειτουργίας του κράτους δικαίου.

Ας μην είναι σίγουρος ο κρατικός μηχανισμός ότι οι μετανάστες θα συνεχίσουν εσαεί να υπομένουν, να ανέχονται, να συμβιβάζονται, να εξοργίζονται χωρίς να πράττουν, να συζητάνε χωρίς να αποφασίζουν. Ας συμβουλευτεί τον αντίστοιχο του γαλλικού κράτους πώς βίωσε την εξέγερση των κολασμένων στα παρισινά γκέτο το 2005 και το σύνθημα «Απόψε σας βάζουμε φωτιά!»


η φωτογραφία αναδημοσιεύεται από: http://kopria.blogspot.com/

Την Τετάρτη 22 Απριλίου η επόμενη συνέλευση

Όπως αποφασίστηκε στην τελευταία συνέλευση (07/04), η επόμενη Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ, θα πραγματοποιηθεί εκτάκτως την Τετάρτη 22 Απριλίου, στις 20.00, στο κτίριο των ΕΜΜΕ (Καλαμιώτου 2 Πλ. Καπνικαρέας).

Βασικό θέμα συζήτησης η παρουσία μας στην εργατική πρωτομαγιά και η συμμετοχή μας στην πορεία που διοργανώνεται από την Εργατική Συνέλευση για την Πρωτομαγιά.

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ

Ώστε, "η κρίση μπορεί να καταστεί ευκαιρία";

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

(συνδρομή στο διαγωνισμό του ΕΒΕΑ)

(Update)

Το ένα μετά το άλλο, τα γεγονότα τροφοδοτούν τη συγγραφή των εργασιών με θέμα «Η κρίση μπορεί να καταστεί ευκαιρία» από τους φοιτητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών που θα επιθυμούσαν να διεκδικήσουν ένα από τα «Βραβεία για Φοιτητές»του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της Αθήνας.

Να μερικές πρόσφατες «ευκαιρίες»:

Ευκαιρία 1η: Ο θάνατός σου η ζωή μου

«Ένα νέο παιχνίδι ριάλιτι, το οποίο υπογράφει ο Ολλανδός δημιουργός του «Big Brother», θα επιτρέπει στους υπαλλήλους των εταιριών που πλήττονται από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση να επιλέγουν ποιον συνάδελφό τους να απολύσουν. Αυτό θα συμβαίνει σε κάθε επεισόδιο του νέου παιχνιδιού, με τον εύγλωττο τίτλο «Κάποιος Πρέπει να Φύγει» («Someone's Gotta Go»), το οποίο είναι δημιούργημα της εταιρίας παραγωγής Endemol.

Οι εργαζόμενοι σε μία επιχείρηση, η οποία θα έχει πληγεί από την κρίση, θα επιλέγουν ποιος πρέπει να υποστεί μείωση μισθού ή αύξηση και ποιος να απολυθεί με βάση τις πληροφορίες που θα συλλέγουν αναφορικά με τη μισθολογική τους κατάσταση και τις επιδόσεις τους στη δουλειά. Η Endemol έχει δώσει το φορμά στο αμερικανό δίκτυο Fox και ελπίζει το τηλεπαιχνίδι να βγει στον τηλεοπτικό αέρα και άλλων χωρών».

Ευκαιρία 2η: Τα 2/3 του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού με επισφαλή εργασία έως το 2020

«Καθώς οι μαζικές απολύσεις γίνονται πιο συνηθισμένες ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι σ' όλο τον κόσμο αναγκάζονται να δέχονται δουλειές χωρίς σύμβαση και χωρίς οποιαδήποτε κοινωνική ασφάλιση, ανακοίνωσε ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη του ΟΟΣΑ, περίπου 1,8 δισεκατομμύριο άνθρωποι, περισσότεροι από το μισό του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού, βρίσκονται τώρα σ' αυτή την επισφαλή θέση.

Ο αριθμός αυτός προβλέπεται ότι θα αυξηθεί ως το 2020 στα δύο τρίτα του εργατικού δυναμικού, εφόσον συνεχιστούν οι σημερινοί ρυθμοί αύξησης του πληθυσμού και ανάπτυξης, και μπορεί να αυξηθεί περισσότερο αν χαθούν περισσότερες θέσεις εργασίας εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και περισσότεροι μετανάστες επιστρέψουν στις χώρες τους, σε δουλειές στη μαύρη οικονομία, αναφέρει ο ΟΟΣΑ.

Η κατάσταση αυτή επηρεάζει πρωταρχικά τις γυναίκες --οι οποίες αποτελούν την πλειοψηφία των εργαζομένων σε δουλειές κακής ποιότητας-- και εργαζομένους σε αναπτυσσόμενες χώρες χωρίς επιδόματα ανεργίας, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ».
Ευκαιρία 3η: «Πάγωμα» των μισθών σε όλο τον κόσμο

Αναθεωρούνται τα σχέδια για μισθολογικές αυξήσεις σε πολλές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο. Οι εργαζόμενοι των επιχειρήσεων σε Ιαπωνία, Λιθουανία και Ιρλανδία θα λάβουν τις μικρότερες μισθολογικές αυξήσεις, καταλαμβάνοντας τις τρεις τελευταίες θέσεις της κατάταξης, ενώ στον αντίποδα βρίσκονται οι εργαζόμενοι των επιχειρήσεων σε Ν.Αμερική και Ινδία οι οποίοι μπορούν να περιμένουν τις μεγαλύτερες αυξήσεις, σύμφωνα με την έρευνα. Στην πληγείσα από την ύφεση Ιαπωνία, το ήμισυ των επιχειρήσεων σχεδιάζουν να προχωρήσουν σε «πάγωμα» μισθών.

Στις ΗΠΑ, οι μισθοί αναμένεται να αυξηθούν μόλις κατά 2,8%, χαμηλότερα από τις προβλέψεις για 4% που είχαν γίνει το Σεπτέμβριο, ενώ στην περιοχή Ασίας / Ειρηνικού η αύξηση θα είναι της τάξης του 4,8%, μικρότερη από την περυσινή του 6,9%.

Ευκαιρία 4η: Κατεψυγμένο κρέας αντί μισθού στη Σλοβενία

«Δωρεάν κατεψυγμένο κρέας αντί μισθού θα λάβουν οι εργαζόμενοι της εταιρείας Pomurka , θυγατρικής της σλοβενικής βιομηχανίας κρέατος ΜΙΡ που χρεοκόπησε, όπως ανακοίνωσε η εταιρεία.

Ήδη, 90 τόνοι κατεψυγμένου κρέατος αποφασίστηκε να διατεθούν δωρεάν στους εργαζομένους, στους οποίους δεν έχει γίνει καταβολή των δεδουλευμένων από τον Δεκέμβριο του 2008.

Ωστόσο, στα ψυγεία όπου φυλάσσεται το κρέας, εδώ και 12 ημέρες έγινε διακοπή ηλεκτροδότησης, λόγω των ανεξόφλητων λογαριασμών της εταιρίας».

Αν προσθέσουμε και τις πρόσφατες δηλώσεις του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργου Προβόπουλου και τις απαιτήσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων για γενίκευση της μερικής απασχόλησης και των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, αλλά και για επιδότηση της μερικής απασχόλησης, τότε ολοκληρώνονται, επί του παρόντος, οι τρέχουσες «ευκαιρίες».

Ώστε, "η κρίση μπορεί να καταστεί ευκαιρία";

(συνδρομή στο διαγωνισμό του ΕΒΕΑ)

(Update)

Το ένα μετά το άλλο, τα γεγονότα τροφοδοτούν τη συγγραφή των εργασιών με θέμα «Η κρίση μπορεί να καταστεί ευκαιρία» από τους φοιτητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών που θα επιθυμούσαν να διεκδικήσουν ένα από τα «Βραβεία για Φοιτητές»του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της Αθήνας.

Να μερικές πρόσφατες «ευκαιρίες»:

Ευκαιρία 1η: Ο θάνατός σου η ζωή μου

«Ένα νέο παιχνίδι ριάλιτι, το οποίο υπογράφει ο Ολλανδός δημιουργός του «Big Brother», θα επιτρέπει στους υπαλλήλους των εταιριών που πλήττονται από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση να επιλέγουν ποιον συνάδελφό τους να απολύσουν. Αυτό θα συμβαίνει σε κάθε επεισόδιο του νέου παιχνιδιού, με τον εύγλωττο τίτλο «Κάποιος Πρέπει να Φύγει» («Someone's Gotta Go»), το οποίο είναι δημιούργημα της εταιρίας παραγωγής Endemol.


Οι εργαζόμενοι σε μία επιχείρηση, η οποία θα έχει πληγεί από την κρίση, θα επιλέγουν ποιος πρέπει να υποστεί μείωση μισθού ή αύξηση και ποιος να απολυθεί με βάση τις πληροφορίες που θα συλλέγουν αναφορικά με τη μισθολογική τους κατάσταση και τις επιδόσεις τους στη δουλειά. Η Endemol έχει δώσει το φορμά στο αμερικανό δίκτυο Fox και ελπίζει το τηλεπαιχνίδι να βγει στον τηλεοπτικό αέρα και άλλων χωρών».

Ευκαιρία 2η: Τα 2/3 του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού με επισφαλή εργασία έως το 2020

«Καθώς οι μαζικές απολύσεις γίνονται πιο συνηθισμένες ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι σ' όλο τον κόσμο αναγκάζονται να δέχονται δουλειές χωρίς σύμβαση και χωρίς οποιαδήποτε κοινωνική ασφάλιση, ανακοίνωσε ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη του ΟΟΣΑ, περίπου 1,8 δισεκατομμύριο άνθρωποι, περισσότεροι από το μισό του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού, βρίσκονται τώρα σ' αυτή την επισφαλή θέση. Ο αριθμός αυτός προβλέπεται ότι θα αυξηθεί ως το 2020 στα δύο τρίτα του εργατικού δυναμικού, εφόσον συνεχιστούν οι σημερινοί ρυθμοί αύξησης του πληθυσμού και ανάπτυξης, και μπορεί να αυξηθεί περισσότερο αν χαθούν περισσότερες θέσεις εργασίας εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και περισσότεροι μετανάστες επιστρέψουν στις χώρες τους, σε δουλειές στη μαύρη οικονομία, αναφέρει ο ΟΟΣΑ.

Η κατάσταση αυτή επηρεάζει πρωταρχικά τις γυναίκες --οι οποίες αποτελούν την πλειοψηφία των εργαζομένων σε δουλειές κακής ποιότητας-- και εργαζομένους σε αναπτυσσόμενες χώρες χωρίς επιδόματα ανεργίας, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ».

Ευκαιρία 3η: «Πάγωμα» των μισθών σε όλο τον κόσμο

Αναθεωρούνται τα σχέδια για μισθολογικές αυξήσεις σε πολλές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο. Οι εργαζόμενοι των επιχειρήσεων σε Ιαπωνία, Λιθουανία και Ιρλανδία θα λάβουν τις μικρότερες μισθολογικές αυξήσεις, καταλαμβάνοντας τις τρεις τελευταίες θέσεις της κατάταξης, ενώ στον αντίποδα βρίσκονται οι εργαζόμενοι των επιχειρήσεων σε Ν.Αμερική και Ινδία οι οποίοι μπορούν να περιμένουν τις μεγαλύτερες αυξήσεις, σύμφωνα με την έρευνα. Στην πληγείσα από την ύφεση Ιαπωνία, το ήμισυ των επιχειρήσεων σχεδιάζουν να προχωρήσουν σε «πάγωμα» μισθών.

Στις ΗΠΑ, οι μισθοί αναμένεται να αυξηθούν μόλις κατά 2,8%, χαμηλότερα από τις προβλέψεις για 4% που είχαν γίνει το Σεπτέμβριο, ενώ στην περιοχή Ασίας / Ειρηνικού η αύξηση θα είναι της τάξης του 4,8%, μικρότερη από την περυσινή του 6,9%.


Ευκαιρία 4η: Κατεψυγμένο κρέας αντί μισθού στη Σλοβενία

«Δωρεάν κατεψυγμένο κρέας αντί μισθού θα λάβουν οι εργαζόμενοι της εταιρείας Pomurka , θυγατρικής της σλοβενικής βιομηχανίας κρέατος ΜΙΡ που χρεοκόπησε, όπως ανακοίνωσε η εταιρεία. Ήδη, 90 τόνοι κατεψυγμένου κρέατος αποφασίστηκε να διατεθούν δωρεάν στους εργαζομένους, στους οποίους δεν έχει γίνει καταβολή των δεδουλευμένων από τον Δεκέμβριο του 2008.

Ωστόσο, στα ψυγεία όπου φυλάσσεται το κρέας, εδώ και 12 ημέρες έγινε διακοπή ηλεκτροδότησης, λόγω των ανεξόφλητων λογαριασμών της εταιρίας».

Αν προσθέσουμε και τις πρόσφατες δηλώσεις του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργου Προβόπουλου και τις απαιτήσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων για γενίκευση της μερικής απασχόλησης και των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, αλλά και για επιδότηση της μερικής απασχόλησης, τότε ολοκληρώνονται, επί του παρόντος, οι τρέχουσες «ευκαιρίες».

Με το πόσο πάει το λειτούργημα;

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Τη Δευτέρα 8/4, η παράταξη του Δικτύου ΕΜΜΕ (αρ.εν.), στα πλαίσια της προεκλογικής γιορτούλας της, προχώρησε στη διοργάνωση ανοιχτής, προς τους φοιτητές, συζήτησης με γενικό θέμα την επισφάλεια και τις σχέσεις εργασίας στα ΜΜΕ. Βασικοί ομιλητές ήταν δύο «προοδευτικές» περσόνες της έντυπης ενημέρωσης, ο Στάθης της Ελευθεροτυπίας και ο Στούμπος της Αυγής. Όντας φοιτητές- και δυνητικά ή πραγματικά εργαζόμενοι- στα ΜΜΕ, κάποια άτομα από τη συνέλευση, παρευρεθήκαμε και τοποθετηθήκαμε επί της θεματολογίας και όχι μόνο.


Στην εκδήλωση καθεαυτή, οι βασικοί ομιλητές έθεσαν εξαρχής ως βάση συζήτησης το κυρίαρχο πεδίο δημοσίου διαλόγου των ημερών, την «οικονομική κρίση». Εν μέσω αυτής, κατά τους κυρίους Στάθη και Στούμπο, οφείλουμε να επαναπροσεγγίσουμε το «δημοσιογραφικό λειτούργημα» και να απεμπολήσουμε οποιαδήποτε εργατική-ταξική νοοτροπία ως νέοι εργαζόμενοι στα μέσα, καθώς με αυτό τον τρόπο «θα μας τσακίσουν» κατά λέξη. Μάλιστα, προκειμένου να επιβιώσουμε στη γαλέρα των ΜΜΕ, οι «επικοινωνιακοί ειδήμονες» μας προέτρεψαν να έχουμε φιλοδοξίες και να αναπτύξουμε συμμαχίες(;) εντός του χώρου εργασίας μας. Βέβαια, δεν μας ξεκαθάρισαν τι είδους φιλοδοξίες και συμμαχίες πρέπει να είναι αυτές (εύκολα το μυαλό μας μπορεί, συνειρμικά, να εκτραπεί σε σκέψεις που ταυτίζουν την «φιλοδοξία» με τον καριερισμό-ατομικισμό και τις «συμμαχίες» με το ενδοσυναδελφικό ρουφιανιλίκι και τις λογικές του «καρότου και του μαστιγίου» που διέπουν, ως γνωστόν, τα καπιταλιστικά εργασιακά περιβάλλοντα) αλλά επαφιόμαστε στη δική τους καλή προαίρεση.

Στην καλή τους προαίρεση, στηριζόμαστε για να μην κάνουμε εξίσου πονηρές σκέψεις αναφορικά με την προσέγγιση τους για τη δημόσια σφαίρα. Κατ’ αυτούς, η δημόσια σφαίρα αποτελεί πεδίο ταξικής πάλης, μέσα στο οποίο ο «μαχόμενος» δημοσιογράφος μπορεί να δημιουργήσει ρήγματα στον κυρίαρχό λόγο. Με βάση τα παραπάνω, υποθέτουμε λοιπόν ότι ο δημοσιογράφος ασκεί ελεύθερα το λειτούργημα του, χωρίς να έχει τα αφεντικά (ή απλά τους ιεραρχικά «από πάνω») να τον πρήζουν και να του υποδεικνύουν τι να γράψει. Μετά την παρουσίαση αυτού του ιδεολογήματος, οι πονηρές σκέψεις πλημμύρισαν το κεφάλι μας.

Η άμισθη εργασία στα ΜΜΕ, υπό μορφή δόκιμης περιόδου ή πρακτικής άσκησης, εντάσσεται άραγε στο ευρύτερο πλαίσιο απόκτησης συμμαχιών;

Πόσο ταξικό είναι αυτό το πεδίο (δημόσια σφαίρα) που δομικά πλέον διαχωρίζει τον ελεύθερο δημοσιογράφο και διαμορφωτή του, από τους υπόλοιπους συναδέλφους του (φωτορεπόρτερ, τεχνικούς κ.τ.λ.);

Και ένα τελευταίο. Ακόμα κι αν όντως, όπως οι εισηγητές στοχεύουν, η ΕΣΗΕΑ ανοίξει προς τους νέους εργαζομένους, προκειμένου και αυτοί να έχουν συνδικαλιστική κάλυψη σε συνθήκες εργασιακής επισφάλειας, δεν θα εξακολουθήσει να παραμένει μια συντεχνία η οποία θα επιβεβαιώνει το διαχωρισμό των εργαζομένων στα ΜΜΕ σε δημοσιογράφους και μη;

Τα πονηρά αυτά ερωτήματα, που μας τριβέλιζαν το μυαλό, ήταν η αφορμή και σε γενικές γραμμές το περιεχόμενο της παρέμβασης μας. Εδώ οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι, η τελευταία, δεν πήρε τη μορφή ολοκληρωμένης τοποθέτησης, μιας και οι εισηγητές κατέστησαν σαφές ότι δεν θα δεχθούν τοποθετήσεις παρά μόνο ερωτήσεις, εμφανώς κουρασμένοι και με καταβεβλημένη φαιά ουσία από τις αρχικές, χρονοβόρες εισηγήσεις τους.

Κύριοι Στάθη και Στούμπο, η δημοσιογραφία δεν είναι λειτούργημα. Είναι ένα ακόμα παράδειγμα επαγγέλματος που πραγματώνει τις εκμεταλλευτικές σχέσεις ανάμεσα σε αφεντικά και εργαζομένους, αναπαράγει κάθετες, ιεραρχικές και εξουσιαστικές δομές, εξανδραποδίζει καθέναν που το βιώνει «από τα κάτω». Όπως καθετί στο υπάρχον καθεστώς. Ακόμα κι αν δεχόμασταν τον προσδιορισμό «λειτούργημα», για το δημοσιογραφικό επάγγελμα, θα ήμασταν αναγκασμένοι να τον γενικεύσουμε και να τον αποδώσουμε σε κάθε εργαζόμενο, ανεξαρτήτως περιεχομένου της εργασίας του. Με λίγα λόγια, τα πάντα είναι λειτούργημα. Άρα λειτούργημα δεν υπάρχει. Εκτός βέβαια, αν δέχεστε ότι ο δημοσιογράφος ασκεί λειτούργημα στο βαθμό, που ο ρόλος του, συνιστά έναν πραγματικό λειτουργικό και απαραίτητο μηχανισμό καταστολής, για τη διαιώνιση του καθεστώτος. Όπως είναι οι μπάτσοι, οι παπάδες, οι δικαστές και πολλοί άλλοι. Εδώ πάμε πάσο.

Όσον αφορά τα περί μαχητικού συνδικαλισμού μέσω ΕΣΗΕΑ, επιμένουμε. Ο θεσμός ΕΣΗΕΑ είναι ταξικός μας εχθρός. Ο εχθρός βρίσκεται εκεί που αντί για εμάς είναι εγγεγραμμένοι οι εργοδότες μας, εκεί που καταστέλλονται οι κινηματικές διαδικασίες, εκεί που αναπαράγονται οι ιεραρχικές δομές, η ανάθεση και η επιβολή, γίνεται αντιληπτός τη στιγμή που το είναι βρίσκει έκφραση στο πρωτογονικό ένστικτο της επιβίωσης. Οποιοσδήποτε θεσμός-δομή αποτελεί τροχοπέδη, στον αγώνα για την κοινωνική χειραφέτηση, θα είναι εχθρός μας. Όπως εχθρός μας θα είναι οποιοσδήποτε που, συνειδητά, βάζει ωτασπίδες, μη θέλοντας να ακούσει τους βρυχηθμούς ενός ηφαιστείου, που είναι έτοιμο να εκραγεί. Και ο κύριος Στάθης, με το πενταψήφιο ποσό που εισπράττει μηνιαίως για το λειτούργημα του (ποσό το οποίο θα κάλυπτε άνετα τις μισθολογικές ανάγκες 10 και πλέον εργαζομένων), σίγουρα μπορεί να προμηθευτεί αρκετές.

Οι άγριες απεργίες, οι γενικές συνελεύσεις εργαζομένων, η αδιαμεσολάβητη αντιπληροφόρηση, υπό την σκιά της «κρίσης» και μέσα σε μία επισφαλή (αναφορικά με τις εργασιακές σχέσεις και όχι μόνο) πραγματικότητα, είναι η μόνη μας αυτοάμυνα. Η κινηματική νοοτροπία δεν αναγνωρίζει λογικές λειτουργημάτων και θεσμών. Αναγνωρίζει τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, την ισότιμη συμμετοχή και τις αντιεραρχικές δομές: την αυτοοργάνωση. Ας μην εθελοτυφλούμε. Τα στρατόπεδα, είτε το θέλουμε, είτε όχι, έχουν οριοθετηθεί.

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ

www.katalipsiesiea.blogspot.com

"Η κρίση μπορεί να καταστεί ευκαιρία"

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009

Με αφορμή τα «Βραβεία ΕΒΕΑ για Φοιτητές», ο πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της Αθήνας κ. Μίχαλος προσυπογράφει την πρόσκληση προς φοιτητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, να συγγράψουν εργασίες με τον δεικτικό τίτλο «Η κρίση μπορεί να καταστεί ευκαιρία».



Έχοντας ήδη εισηγηθεί προτάσεις για παγίωση της ελαστικοποίησης της εργασίας (3ημερη και 4ημερη εργασιακή εβδομάδα), καθώς και για απαγόρευση των απεργιών και των διαδηλώσεων («οι απεργοί πρέπει να σεβαστούν το δικαίωμα των επιχειρήσεων να λειτουργήσουν»), ο κ. Μίχαλος και τα περί αυτόν όρνεα χαράσσουν τα σχέδια ώστε να δράξουν τις οικονομικές "ευκαιρίες" που γεννά η κρίση.

Μπορεί λοιπόν εμείς, οι απλοί θνητοί, να βλέπουμε μια ακόμα οικονομική κρίση που γέννησε ο καπιταλισμός ως σκόπελο στην καθημερινή επιβίωσή μας, οι αετομάτες παρ’ όλα αυτά του συστήματος τη βλέπουν ως μια νέα ευκαιρία για περεταίρω εκμετάλλευση ημών και για αποκόμιση ακόμα μεγαλύτερων κερδών υμών.

Ιδού:












Πηγή: Εφημερίδα Κόντρα

Η ιδεολογία του απεργοσπάστη στα ΜΜΕ

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009


«Ο κόσμος κατάλαβε ότι απεργούσαν οι δημοσιογράφοι, αλλά πόσοι έμαθαν γιατί; Το θέμα έχει πολλές πλευρές, αλλά μήπως είναι η ώρα να γίνει αυτή η συζήτηση;»
Γ. Καρελιάς, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία 04/04/2009

Το να είσαι απεργοσπάστης δεν είναι κι ότι καλύτερο για το προφίλ ενός εργαζόμενου. Ισχύει βλέπετε ακόμα στα κοινωνικά ήθη, το «την ρουφιανιά πολλοί λάτρεψαν, τον ρουφιάνο ουδείς». Όμως σε περιόδους όξυνσης της ταξικής έντασης, όταν δεν μένουν και πολλά όπλα στους εργαζόμενους για να υπερασπισθούν την ύπαρξη τους πέρα από το να υπενθυμίσουν στα αφεντικά που βασίζονται τα υπερκέρδη τους.


Όταν λοιπόν επανέρχεται το όπλο της απεργίας στα χέρια των εργαζομένων, τότε τα αφεντικά αρχίζουν να ανησυχούν και το πρώτο που κάνουν είναι να προσπαθούν να υπερασπιστούν την ηθική και την ιδεολογία του απεργοσπάστη. Αν στους υπόλοιπους χώρους εργασίας τα αφεντικά θα μιλήσουν γενικά για το ατομικό δικαίωμα στην εργασία, την ηθική της και το κοινωνικό σύνολο που πλήττεται, στο χώρο των ΜΜΕ υπάρχουν δυο ιδιαιτερότητες..

1. Τα ΜΜΕ κι οι απεργίες άλλων εργαζομένων

Πρώτον, λόγω του ιδεολογικού/θεσμικού τους ρόλου θα πρέπει να αναδείξουν αυτά τα ιδεολογικά επιχειρήματα των αφεντικών και του κράτους τους. Στην καλύτερη περίπτωση, η «δημοσιογραφική αντικειμενικότητα» και οι συνακόλουθες ιδεολογίες αυτού του «λειτουργήματος» υπαγορεύουν πλάι στα αιτήματα των απεργών να μπουν και οι επιπτώσεις τους στο κοινωνικό σύνολο. Είναι δύσκολο να προσεγγίσεις/παρουσιάσεις με ουδέτερο τρόπο ένα τόσο πολωτικό γεγονός, όπως είναι μια απεργία, αλλά ας υποθέσουμε ότι γίνεται. Τα αφεντικά των ΜΜΕ θα πάρουν ένα τέτοιο ρεπορτάζ και ασκώντας το διευθυντικό δικαίωμα που έχουν πάνω στα προϊόντα εργασίας μας, θα αναδείξουν τα σημεία που αποδεικνύουν ότι το κοινωνικό σύνολο έχει αγανακτήσει από την απεργία.

Ας θυμηθούμε τις περσινές απεργίες των εργαζόμενων στην ΔΕΗ και στους ΟΤΑ. Οι τίτλοι των εφημερίδων στην συντριπτική τους πλειοψηφία μιλούσαν για την «δυσωδία», τα «black out» και την «αγανάκτηση των πολιτών», ενώ όλα τα ρεπορτάζ ξεκινούσαν με ζουμάρισμα στα σκουπίδια ή με κάποιο αγανακτισμένο δίποδο (μέσης ή μεγάλης ηλικίας συνήθως, της κατηγορίας noikokiraious kirpantelious) να αγανακτεί με τα παράπλευρα αποτελέσματα της απεργίας. Στις εφημερίδες ίσως να δινόταν χώρος κάποιων παραγράφων στις εσωτερικές σελίδες για τα αιτήματα ή την αγανάκτηση των απεργών, ενώ στα βίντεο θα αφιερώνονταν κάποια δευτερόλεπτα στο τέλος του. Όπως και να έχει η αντικειμενικότητα των δημοσιογράφων θα είχε μετατραπεί στην υποκειμενικότητα των αφεντικών των ΜΜΕ.

Τουλάχιστον στην παραπάνω περίπτωση, ένας δημοσιογράφος που θα προσπαθούσε να υπερασπιστεί την αντικειμενικότητα του ρεπορτάζ του και την υπογραφή του, θα αντιλαμβανόταν ταυτόχρονα την είδηση/πληροφόρηση ως αυτό που είναι πέρα από τις αστικά ιδεολογήματα με τα οποία ντύνεται: ένα πεδίο (ταξικής) σύγκρουσης. Συνεπώς, θα την υπερασπιζόταν ανάλογα με την παραγωγική/συνδικαλιστική του θέση και δύναμη. Αυτή η δυνατότητα όλο και περισσότερο περιορίζεται στους συντάκτες των εφημερίδων με μόνιμη εργασιακή θέση και κατοχυρωμένη την δημοσιογραφική υπογραφή τους. Στις τηλεοράσεις έτσι κι αλλιώς κουμάντο κάνει η λογοκρισία του μοντάζ, αλλά και γενικότερα όσο περισσότερο αυξάνονται οι επισφαλείς μορφές εργασίας τόσο δυσκολότερο γίνεται να παλέψεις ενάντια στην ιδεολογική άποψη του αφεντικού.

Στην βιομηχανία των ΜΜΕ που κυριαρχούν οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας, το σύνηθες δεν είναι η παραπάνω αντίληψη για την ενημέρωση που αναγκαστικά σε φέρνει σε σύγκρουση με τον εργοδότη σου. Το σύνηθες είναι η αυτολογοκρισία, το «ου μπλέξεις» ή (πιο ξεκάθαρα) τα ρεπορτάζ που αναπαραγάγουν την άποψη των αφεντικών, έτσι ώστε αυτά να μην κουράζονται προσπαθώντας να αναδείξουν (με τους τρόπους που αναφέραμε) τις πτυχές που τους ενδιαφέρουν. Έτσι ο εργαζόμενος, αποσπά τα εύσημα του αφεντικού και τα συνακόλουθα προνόμια. Αυτή η στάση με τους κώδικες της εργατικής τάξης ονομάζεται ρουφιανιά, και από κάτι τέτοιες συμπεριφορές «συναδέλφων» απορρέει και η κοινωνική διάχυση του (γενικευτικού) συνθήματος «αλήτες ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι».

2. Τα ΜΜΕ κι οι απεργίες στο εσωτερικό τους

Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση που τα πολωτικά ζητήματα που θέτει μια απεργία στρέφονται άμεσα ενάντια στα ίδια τα αφεντικά των ΜΜΕ, όταν δηλαδή απεργούν οι εργαζόμενοι σε αυτά;

Το πρώτο που κάνουν τα αφεντικά των ΜΜΕ είναι να μεταφέρουν την κουβέντα στην «κοινωνική χρησιμότητα» των προϊόντων που παράγουν οι εργαζόμενοι σε αυτά. Αν τα αφεντικά της ΔΕΗ ή των ΟΤΑ θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν την κουβέντα στις διακοπές του ρεύματος ή στους υγειονομικούς κινδύνους από τους σωρούς των σκουπιδιών στην πόλη, τα αφεντικά των ΜΜΕ θα μιλήσουν για την «αξία της ενημέρωσης» και την «παραπληροφόρηση» που βασιλεύει χωρίς δελτία ειδήσεων και εφημερίδες. Στην βιομηχανία των ΜΜΕ δεν έχουμε δυστυχώς (τις τελευταίες τρεις δεκαετίες τουλάχιστον) παραδείγματα από απεργίες με διάρκεια, που να μπλοκάρουν την μετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας, έτσι ώστε να μπορούμε να δούμε την κοινωνική δυναμική αυτών των επιχειρημάτων. Άσε που σε μια τέτοια (ακραία υποθετική) περίπτωση, δεν θα υπήρχαν οι κύριοι φορείς μετάδοσης αυτών των επιχειρημάτων, δηλαδή τα δελτία ειδήσεων και εφημερίδες…

α. Η απεργία της ΓΣΕΕ στις 2/2 και η συμμετοχή των εργαζόμενων ΜΜΕ σε αυτή

Έχουμε όμως τα πρόσφατα παραδείγματα από τις μονοήμερες απεργίες που προκηρύσσει η ΓΣΕΕ και στις οποίες αναγκάζεται να συρθεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΕΣΗΕΑ, μετά από πίεση των από τα κάτω. Στην «γενική» απεργία στις 2/2 η πίεση των από τα κάτω εκφράστηκε μέσω των απεργιακών αποφάσεων των σωματείων των τεχνικών, της ΠΟΕΣΥ και της διάχυτης γκρίνιας των δημοσιογράφων ενάντια στην αρχική απόφαση της ΕΣΗΕΑ για 3ωρη στάση εργασίας. Έχει μεγάλη σημασία ο λόγος της συμμετοχής των εργαζόμενων στα ΜΜΕ σε αυτήν την απεργία, η οποία είχε προκηρυχθεί ενάντια στις απολύσεις. Τα σωματεία των τεχνικών συμμετείχαν γιατί λόγω της εργασιακής τους θέσης πλήγονται πιο άμεσα από την κρίση και τις απολύσεις, κατάσταση που τους φέρνει (όπως και πολλά άλλα) πιο κοντά σε όλους τους εργαζόμενους κι όχι στους «εξασφαλισμένους» μεγαλοδημοσιογράφους της ΕΣΗΕΑ. Το σωματείο της ΠΟΕΣΥ αποφάσισε 24ωρη απεργία με μια αρκούντως ριζοσπαστική για τα συνδικαλιστικά δεδομένα του «χώρου» απόφαση, η οποία έβαζε στο επίκεντρο της την ανάγκη συμπόρευσης των εργαζόμενων στα ΜΜΕ με την υπόλοιπη εργατική τάξη, εξαιτίας του ιστορικού μεγέθους της επίθεσης που εξαπολύει το κεφάλαιο. Τέλος η γκρίνια των δημοσιογράφων είχε την υλική της βάση στο γεγονός ότι θα ήταν οι μόνοι που περνούσαν ένα 8ωρο στο γραφείο, όταν όλοι οι υπόλοιποι συνδικαλιστικά καλυμμένοι εργαζόμενοι εντός εκτός ΜΜΕ θα απεργούσαν.

Με λίγα λόγια, η πίεση των από τα κάτω είχε στο επίκεντρο της, την κοινή ταξική συνθήκη που βιώνουν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ με την υπόλοιπη εργατική τάξη. Οι εργαζόμενοι-ες στα ΜΜΕ νοιώθουν την ανάγκη να συμπορευτούν με άλλους εργαζόμενους-ες έστω και στα 24ωρα πυροτεχνήματα των γραφειοκρατών, γιατί πολύ απλά αντιμετωπίζουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες γραφειοκρατίες, αντιφάσεις, προοπτικές, την ίδια επίθεση κτλ.. Μια υποτιθέμενη ξεχωριστή μονοήμερη απεργία των εργαζόμενων στα ΜΜΕ για να αναδειχθούν τα «ιδιαίτερα προβλήματα» του κλάδου, θα ήταν αντίφαση από την στιγμή που τα «ιδιαίτερα προβλήματα» πηγάζουν από το εξής ένα αυτή την στιγμή: Την ιστορικά ασύλληπτη επίθεση του κεφαλαίου σε ότι έχει κατακτήσει η εργατική τάξη, μέσω των απολύσεων, της μεταφοράς τεραστίων αποθεμάτων έμμεσου μισθού (ασφαλιστικά ταμεία) στα ταμεία των τραπεζιτών, των αναδιαρθρώσεων με στόχο την ελαστικοποίηση της εργασίας.

β. Ο «μέσος πολίτης», το «δικαίωμα στην ενημέρωση», και τα τηλε-πρεζάκια

Οπότε, δεν πρέπει να μας κάνει καθόλου εντύπωση που και τα απεργοσπαστικά επιχειρήματα που αρθρώνονται στον χώρο των ΜΜΕ, ως κεντρικό στόχο βάζουν τον διαχωρισμό των εργαζόμενων σε αυτά από την υπόλοιπη εργατική τάξη. Κι αυτό γίνεται με την επιστράτευση της «δημοσιογραφικής τέχνης» της ιδεολογικής αντιστροφής κι εξαπάτησης: "Οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να απεργούν όταν έχει «γενική» απεργία, γιατί έτσι «στερούν από τον μέσο Έλληνα πολίτη το δικαίωμα της άμεσης ενημέρωσης για γεγονότα που εκφράζουν την συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας» (Π. Μακρής, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία 4/4/09)
Προσέξτε την αντιστροφή: Από την μια η «συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας» (αυτοί που δουλεύουν, που απεργούν, που απολύονται; μάλλον αυτοί…) κι από την άλλη ο «πολίτης» που είναι «Έλληνας» και «μέσος» κι έχει «δικαιώματα». Τέσσερις λέξεις προσεκτικά διαλεγμένες από το λεξικό της αστικής ιδεολογίας, έτσι ώστε να αποκρύψουν και να αντιστρέψουν τον εν εξέλιξη ταξικό πόλεμο:

«Πολίτης» αυτή η αφαίρεση που συναντάμε σε νόμους και συντάγματα κι όχι στην καθημερινότητα, όπου υπάρχουν εργαζόμενοι κι εργοδότες. «Πολίτης» που είναι αυτομάτως και «Έλληνας» (μην ξεχνιόμαστε). Κι έπειτα είναι «μέσος». Ως γνωστόν «όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα». Το ένα είναι ψηλό και αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα τελευταία, για τα οποία το κράτος του δίνει 28δις. Το άλλο είναι μικρό και αντιμετωπίζει επίσης οικονομικά προβλήματα, επειδή τα 28 δις θα χρηματοδοτηθούν από αυτόν και τα άλλα μικρά δάχτυλα, τα οποία αποτελούν την «συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας», σε αντίθεση με τα μεγάλα δάχτυλα που μάλλον χωράνε σε λίγες παλάμες. Κι όμως κάπου στην μέση υποτίθεται βρίσκεται ένα «μέσο δάχτυλο», ένας «μέσος πολίτης» που δεν αντιμετωπίζει τα οικονομικά προβλήματα των παραπάνω ταξικών κατηγοριών και το μόνο που τον ενδιαφέρει αυτή την στιγμή είναι «το δικαίωμα στην άμεση ενημέρωση». Να σημειώσουμε βέβαια, ότι όποτε αυτή η αφηρημένη έννοια προσωποποιείται, παίρνει την μορφή του δίποδου μέσης ή μεγάλης ηλικίας συνήθως, της κατηγορίας «noikokiraious kirpantelious», που αναφέραμε και πριν.

Αυτός ο «μέσος πολίτης» έχει λοιπόν «δικαιώματα». «Ο μέσος πολίτης», τα «δικαιώματα» του και η σκατόφατσα του «noikokiraious kirpantelious» εμφανίζονται για έναν περίεργο λόγο πάντα όποτε ξεσπά μια απεργία ή ένας ταξικός αγώνας. Τα «δικαιώματα» του πάντα βασίζονται στην δουλειά των άλλων. Ο «μέσος πολίτης» έχει «δικαίωμα στην υγεία», όποτε απεργούν οι γιατροί, στην «καθαριότητα» όποτε απεργούν οι οδοκαθαριστές, στην «μόρφωση των παιδιών του» όποτε απεργούν οι εκπαιδευτικοί, στην «άμεση ενημέρωση» όποτε απεργούν οι δημοσιογράφοι. Ο «μέσος πολίτης» στρέφεται πάντα ενάντια στους εργαζόμενους και στους αγώνες τους. Στην ακραία του μορφή έχει «δικαίωμα στην εργασία» που του το στερούν όσοι περιφρουρούν μια απεργία. Γι’ αυτό ο «μέσος πολίτης» δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ιδεολόγημα του απεργοσπάστη.

Ας ξαναγυρίσουμε στα επιχειρήματα των απεργοσπαστών στην βιομηχανία των ΜΜΕ, όπως αυτά εκφράστηκαν με τρία άρθρα στην «Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία» στις 4/4, και στην ιδεολογική αντιστροφή που αυτά επιχειρούν. Σύμφωνα πάλι με τον Πέτρο Μακρή, οι απεργίες των δημοσιογράφων σε μέρες γενικής απεργίας βολεύουν το «αντιεργατικό-αντικοινωνικό κατεστημένο», γιατί έτσι ο «κόσμος» (μάλλον εννοεί το σύνολο των «μέσων πολιτών) «βυθίζεται στις πολυθρόνες και αποκοιμιέται με τα αποχαυνωτικά τηλεοπτικά σόου». Έχουμε και λέμε: «Ο κόσμος» βλέπει τηλεόραση βρέξει χιονίσει, είτε δουλεύει, είτε απεργεί. Αν δεν έχει ειδήσεις θα αποκοιμηθεί στον καναπέ του με τηλεοπτικά σόου. Το πρώτο συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι το σύνολο των «μέσων πολιτών», είναι ταυτόχρονα ένα σύνολο εξαρτημένων από την τηλε-πρέζα. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι αυτά τα αποχαυνωμένα τηλε-πρεζάκια μετατρέπονται σε «πολίτες με δικαίωμα στην άμεση ενημέρωση», επειδή υποτίθεται ότι προτιμούν τα δελτία ειδήσεων από τα τηλεοπτικά σόου. Αν και τα δυο παράγονται από την ίδια βιομηχανία ο συγγραφέας υπονοεί ότι τα πρώτα ούτε αποχαυνώνουν, ούτε αποκοιμίζουν, ούτε βυθίζουν στις πολυθρόνες. Γιατί, όπως μας εξηγεί παραπάνω, η προσφορά των δελτίων ειδήσεων είναι «η αμεσότητα της πληροφόρησης» που τα διακρίνει από «τα μπαγιάτικα προϊόντα» (όπως τα τηλεοπτικά σόου). Θα ήμασταν υπερβολικοί αν συμπεραίναμε ότι τα δελτία ειδήσεων προσφέρουν κάποιο είδος «καθαρού ναρκωτικού» σε αντίθεση με τα «ληγμένα» που προσφέρει η υπόλοιπη τηλεβιομηχανία αποχαύνωσης;

γ. Οι υποτιθέμενες αντεργατικές-αντικοινωνικές επιπτώσεις από τις απεργίες στα ΜΜΕ

Σε αντίθεση με τον Π. Μακρή, ο Γ. Καρελιάς στέκεται περισσότερο στην αξία της «δημοσιογραφικής ενημέρωσης» που πλήττεται από την συμμετοχή στην απεργία των υπόλοιπων εργαζομένων (μάλιστα φαίνεται να τον καίει υπερβολικά το ζήτημα, αφού δημοσιεύει δυο άρθρα για το ίδιο θέμα…). «Το μπλακ άουτ στην ενημέρωση την ημέρα που κατ’ εξοχήν έπρεπε να προβληθεί η απεργία, είναι λάθος». Σε αυτό το επιχείρημα συμπυκνώνεται η κύρια ιδεολογική αντιστροφή που επιχειρεί η απεργοσπαστική ιδεολογία στα ΜΜΕ, γι’ αυτό και το συγκεκριμένο επιχείρημα χρησιμοποιείται κατά κόρον όποτε μπαίνει ζήτημα απεργίας στα ΜΜΕ: Οι απεργίες δεν έχουν νόημα αν δεν προβληθούν από τα ΜΜΕ, οπότε οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ για λόγους ταξικής αλληλεγγύης δεν πρέπει να απεργούν όποτε απεργούν οι άλλοι. Πράγματι τα απεργιακά πυροτεχνήματα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στηρίζονται αποκλειστικά στην θεαματική προβολή τους από τα ΜΜΕ κι όχι σε οποιαδήποτε έννοια ταξικής πάλης. Αν δεν απεργούσαν τα ΜΜΕ θα υπήρχε και άμεσα στα δελτία το τρίλεπτο ρεπορτάζ από την κηδεία της ΓΣΕΕ και τον επικήδειο του Παναγόπουλου. Οπότε σε αυτό το επίπεδο (της προβολής του ρόλου των γραφειοκρατών) πράγματι υπάρχει ένα «λάθος», που όπως σημειώνει κι ο μεγαλοδημοσιογράφος μπορεί να αποτραπεί στο μέλλον μέσω μιας συνεννόησης με την ΓΣΕΕ.

Όμως, η δύναμη μιας απεργίας βρίσκεται στο μπλοκάρισμα της παραγωγής και των κερδών των αφεντικών κι όχι στα καραγκιοζιλίκια των εργατοπατέρων. Κι όποτε έχει τεθεί τέτοιο ζήτημα από απεργίες εργαζομένων, αναφέραμε και πιο πριν την στάση που κρατά η βιομηχανία των ΜΜΕ. Συνεπώς, παρά το φιλεργατικό περιτύλιγμα, το συγκεκριμένο επιχείρημα επιζητά δυο πράγματα: Πρώτον, όταν υπάρχουν απεργίες να λειτουργούν τα ΜΜΕ για να μπορούν να τις διαστρεβλώνουν, να τις συκοφαντούν και να αποκρύβουν τον λόγο των απεργών. Δεύτερον, να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ να απεργήσουν σε περίπτωση που δημιουργηθεί απεργιακό κίνημα στην ελληνική κοινωνία. Ενδεχόμενο επιστημονικής φαντασίας; Ίσως, αλλά αν στον Μάη του 68 οι Γάλλοι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ σκέφτονταν όπως ο Καρελιάς, τότε θα έμεναν οι μόνοι απεργοσπάστες μέσα σε εκατομμύρια απεργών.

Μια άλλη πλευρά του ζητήματος «μπλακ άουτ στην ενημέρωση» είναι σύμφωνα με τον Γ. Καρελιά, οι «φημολογίες που παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις» και η παραπληροφόρηση σε διάφορα μπλόγκ. Αναφέρει ως παράδειγμα ότι με αφορμή πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, κάποια μπλόγκ ανέφεραν ότι πέφτει η κυβέρνηση. Εδώ ουσιαστικά η απεργοσπαστική ιδεολογία προσπαθεί να συσπειρώσει τους εργαζόμενους γύρω από τα συντεχνιακά ζητήματα που πλήττονται από μια απεργία με ταξικό περιεχόμενο. Τα τελευταία χρόνια το προϊόν που παράγει η βιομηχανία των ΜΜΕ, παράγεται κι από έναν αξιοπρόσεκτο ανταγωνιστή. Το διαδίκτυο και τα μπλογκς. Αν αφήσουμε στην άκρη την κινηματική χρήση των παραπάνω μέσων, πράγματι ισχύει ότι τα μπλογκς παράγουν σε πιο συμφέρουσες για τον καταναλωτή τιμές το ίδιο προϊόν που παράγει κι η βιομηχανία των ΜΜΕ. Στον ίδιο βαθμό κι η παραπληροφόρηση που σκορπούν τα «κλασσικά» ΜΜΕ, σκορπιέται πλέον κι από διάφορα μπλογκς, άλλωστε αποτελεί «κοινό μυστικό» στον κλάδο ότι πολλά βρώμικα παιχνίδια παίζονται από (μεγαλο)δημοσιογράφους που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία των μπλογκς. Η βιομηχανία των ΜΜΕ απειλείται οικονομικά από τον «καινούργιο παίχτη» και μέχρι να επαναπροσδιορίσει τους όρους του «παιχνιδιού», προσπαθεί να διαβάλλει τον ανταγωνιστή. Συνακόλουθα, όπως για μια βιοτεχνία υπάρχει ο μπαμπούλας των φθηνών κινέζικων προϊόντων, έτσι κι η βιομηχανία των ΜΜΕ προτάσσει την φθηνή παραπληροφόρηση που παράγουν διάφορα μπλογκς, ως λόγο συσπείρωσης των εργαζομένων της ενάντια στους ανταγωνιστές.

δ. Ο κεντρικός στόχος της απεργοσπαστικής ιδεολογίας στα ΜΜΕ

Συγκεντρωτικά, ο Γ. Καρελιάς, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, μας λέει ότι όποτε απεργούν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ παράγεται παραπληροφόρηση και δεν προβάλλονται οι αγώνες των εργατών. Οπότε δεν πρέπει να απεργούν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ; Η απεργοσπαστική ιδεολογία δεν μπορεί να πει κάτι τέτοιο, γιατί τότε θα μετατρεπόταν σε φασιστική ιδεολογία. Μας λέει ότι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ μπορούν να απεργούν, αλλά να μην απεργούν μαζί με τους άλλους εργαζομένους. «Ο δημοσιογραφικός κλάδος έχει πολλά προβλήματα για τα οποία θα άξιζε μια ξεχωριστή κινητοποίηση», «ουδεμία προβολή των αιτημάτων των ανθρώπων των ΜΜΕ έγινε». Μετάφραση: οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ δεν πρέπει να θεωρούν ότι βρίσκονται στην ίδια θέση με τους υπόλοιπους εργαζομένους, πρέπει να έχουν πλεονεκτικότερη θέση ως προς την προβολή των υποτιθέμενων «ξεχωριστών» αιτημάτων τους. Η απεργοσπαστική ιδεολογία προσπαθεί να μεταφέρει την σύγκρουση σε ένα έδαφος καλύτερα ελεγχόμενο, στο βασίλειο των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών και των συντεχνιακών περιχαρακώσεων. Εκεί που παίζει μπάλα η ΕΣΗΕΑ κι όπου η υπόλοιπη κοινωνία αδιαφορεί για τα «ρετιρέ» των δημοσιογράφων που πλήττονται και αυτά από την οικονομική κρίση.

Εντέλει, σε μια ιστορική κρίση όπως η σημερινή, όλοι και όλες αργά ή γρήγορα θα κριθούμε από την ιστορία για την στάση που κρατάμε. Στην βιομηχανία των ΜΜΕ, όπως και σε όλους τους εργασιακούς χώρους υπάρχει μια αρκετά μεγάλη γκάμα συμπεριφορών απέναντι στο φάντασμα που πλανιέται πάνω από τα ερείπια της (μικρο)αστικής ιδεολογίας. Άλλοι/ες γλείφουν τα αφεντικά τους μπας και γλιτώσουν από την πρόσκρουση, άλλοι/ες κοιτάνε την δουλειά τους και κάνουν πώς δεν βλέπουν, άλλοι/ες οργανώνονται συλλογικά σε πρακτικό και θεωρητικό επίπεδο για να αντιμετωπίσουν την επίθεση του κεφαλαίου και να περάσουν στην αντεπίθεση. Εμείς ανήκουμε στην τελευταία κατηγορία.

Αναδημοσίευση από: Νέους Εργαζόμενους στη Βιομηχανία των ΜΜΕ

Το σκίτσο είναι από: http://foufoutos.files.wordpress.com/2008/04/bip.jpg

Για την απεργία και την πορεία στις 2 Απρίλη (update)









Ειδήσεις από τα "μαγαζιά"

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

** Μετά τους πρώην παίκτες μπάσκετ και τους κύπριους δημοσιογράφους που χρησιμοποιούσαν τα κανάλια σαν "νόμιμο" απεργοσπαστικό μηχανισμό για τις μεταδόσεις αγώνων τις ημέρες των απεργιών πλέον έχουμε και τους αγνώστου ταυτότητας και προελεύσεως δημοσιογράφους. Η πρωτότυπη ιδέα ανήκει φυσικά στον μετρ της απεργοσπασίας, οικολόγο και νεόκοπο πολέμιο της διαπλοκής (λες και ξεχάσαμε τον Μητσοτάκη) Αλαφούζο και το κανάλι του ΣΚΑΙ που μετέδωσε κανονικά τον αγώνα μπάσκετ Σιένα-Παναθηναϊκός την ημέρα της απεργίας με 2 δημοσιογράφους που δεν αναφέρονταν πουθενά τα στοιχεία τους.


Φήμες που κυκλοφορούν ότι την μετάδοση έκαναν οι ίδιοι οι Αφοί Αλαφούζοι ελέγχονται. Ο ΠΣΑΤ πάντως έβγαλε ανακοίνωση που ζητάει από την ΕΣΗΕΑ και την ΠΟΕΣΥ να λάβουν μέτρα. Τώρα σωθήκατε. Η μόνη λύση είναι αυτό που είχε γίνει σε παλαιότερη απεργία δημοσιογράφων για το ασφαλιστικό που μετά το τέλος της πορείας έγινε συνέλευση εργαζομένων στην ΕΣΗΕΑ και αναλήφθηκαν πρωτοβουλίες για την εμπόδιση απεργοσπαστικών μεταδόσεων αγώνων κυπέλου τότε.

**Η ΕΣΗΕΑ πάντως φαίνεται να έχει βάλει στόχο να διερευνήσει την αντοχή του νευρικού μας συστήματος. Στο Σόμπολο, λέει, είπε ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ να μην απεργήσουν οι δημοσιογράφοι για να καλύψουν την απεργία των άλλων εργαζόμενων. Ετσι η ΕΣΗΕΑ κήρυξε αρχικά τρίωρη στάση. Σε δεύτερο χρόνο συνειδητοποίησαν τα τσακάλια(Σόμπολος, Τσαλαπάτης, Μαγιάση, Κυρίτσης) ότι οι δημοσιογράφοι θα πάνε τη μέρα της απεργίας κανονικά στη δουλειά τους χωρίς να βγουν εφημερίδες και δελτία ειδήσεων καθώς όλοι οι άλλοι κλάδοι των ΜΜΕ απεργούσαν. Το γιαούρτι το είχαν σίγουρο αλλά με τέτοια δεδομένα σου λέει μπορεί να είναι και σε πήλινο. Ετσι συνέβη η παγκόσμια πρωτοτυπία να ανακοινωθεί συμμετοχή σε απεργία με ανακοίνωση που είχε τίτλο "Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας η ΕΣΗΕΑ για την προάσπιση της ενημέρωσης--ορθή επανάληψη". Πάντως κάποιοι Γάλλοι συνάδελφοι που ασχολούνται με τα διεθνή μας ενημέρωσαν ότι δεν υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα ξεπουλημένα εργοδοτικά σωματεία. Τέτοια λέει υπήρχαν και σε δικτατορικά καθεστώτα όπως του Περόν στην Αργεντινή...

**Οι εργαζόμενοι του site Sport.gr πάντως τονίζουν ότι απέργησαν όχι με την ΕΣΗΕΑ που δεν τους αναγνωρίζει και δεν τους εγγράφει στο σωματείο που ανήκουν αλλά με τη ΓΣΕΕ ως υπάλληλοι γραφείου. Αλλη μια επιτυχία της Ενωσης Συντακτών...

**Μα καλά, εκλογές στις 25 και 26 Μαΐου;;; Πότε θα προλάβουν πρόεδρε να γραφτούν στην ΕΣΗΕΑ οι (Ο)ργανωμένοι (Ν)έοι συνάδελφοι (ΝΕ)ας (Δ)ημοκρατίας;; Δε σε βλέπω καλά.

**Στον 9.84 οι δημοσιογράφοι ακόμη να πάρουν την αύξηση που προβλέπει η συλλογική σύμβαση που υπογράφηκε το Δεκέμβρη. Με επιστολή του εκπροσώπου ζητούν από την ΕΣΗΕΑ να αναλάβει πρωτοβουλία για να καταβληθούν τα χρήματα στους εργαζόμενους. Ωστόσο ατυχής είναι η γκρίνια για άλλους εργαζόμενους που πήραν τις αυξήσεις και ένας διαχωρισμός που αναπαράγεται και δεν εξυπηρετεί σε τίποτα.

Για την απεργία και την πορεία στις 2 Απρίλη

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009


Όταν οι συνδικαλοπατέρες σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο -όπου το κεφάλαιο κορυφώνει την επίθεσή του στην κοινωνία και η κρατική καταστολή (ιδεολογική και φυσική) λαμβάνει διαστάσεις ολοκληρωτισμού- «αντιδρούν» με μονοήμερα απεργιακά πυροτεχνήματα, τότε είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς γιατί η χτεσινή πορεία ήταν τόσο άνευρη σε συμμετοχή και σε παλμό (εξετάζοντάς τα σύμφωνα με τη συγκυρία). Από την άλλη όταν οι εργαζόμενοι στις -έστω και για τα μάτια του κόσμου- καλεσμένες απεργιακές κινητοποιήσεις δε συμμετέχουν μαζικά και δυναμικά, χάνουν την ευκαιρία αφ’ ενός να σύρουν τις συνδικαλιστικές «ηγεσίες» σε ριζοσπαστικότερες αποφάσεις και αφετέρου να στείλουν μήνυμα αντίστασης στην εργοδοσία και το κράτος.


Σε ρηχά νερά κινήθηκε, λοιπόν, η χθεσινή απεργιακή κινητοποίηση (2 Απρίλη) στο κέντρο της Αθήνας. Περίπου 15.000 άνθρωποι πορεύτηκαν από το Πεδίο του Άρεως (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) και το Μουσείο (λοιπά σωματεία, οργανώσεις και ανένταχτοι) προς τη Βουλή. Για το ΠΑΜΕ, πέρα από το η συμμετοχή του κόσμου ήταν αρκετά μεγάλη (περίπου 15.000) δεν έχουμε περαιτέρω εικόνα αφού επέλεξε ακόμα μια φορά να κάνει ξεχωριστή πορεία. Η έλλειψη δυναμικής και έντασης, καθώς και η ηλιόλουστη μέρα έκαναν κάποιους εργαζόμενους να πιστέψουν πως πολλοί άνθρωποι αποφάσισαν να κάνουν έναν μαζικό περίπατο. Θετικό, παρόλα αυτά στοιχείο αποτελεί η παρουσία πολλών πανό από ταξικά/κλαδικά πρωτοβάθμια σωματεία και πρωτοβουλίες εργαζομένων. Αρχίζει έτσι έστω και ισχνά, το στοιχείο της αυτοοργάνωσης και της αντίθεσης στον συμβιβασμένο συνδικαλισμό, να κάνει την εμφάνισή του στους εργασιακούς χώρους.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, λοιπόν, κάποια πράγματα αξίζουν ιδιαίτερης αναφοράς.

Προς δικαίωση ο αγώνας των εργαζομένων καθαριστριών/ων στον ΗΣΑΠ

Και πραγματικά αν οι χτεσινές δεσμεύσεις της εργοδοσίας του ΗΣΑΠ πραγματοποιηθούν, τότε θα πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες νίκες, ενός γνήσια οριζόντιου ταξικού αγώνα, τα τελευταία (πολλά) χρόνια.

Τον αγώνα της ΠΕΚΟΠ και της «Πρωτοβουλίας 93 πρωτοβάθμιων σωματείων» στις διαπραγματεύσεις με την εργοδοσία, ενίσχυσαν αρκετοί αλληλέγγυοι, καθώς και το μπλοκ της ΑΚ, οι οποίοι παρέκλιναν από την προκαθορισμένη πορεία (Βουλή) και κατευθύνθηκαν στα γραφεία του ΗΣΑΠ στην Αθηνάς. Οι αρκετοί μπάτσοι που «φύλαγαν» το χώρο, δεν κατάφεραν να αναγκάσουν τους συγκεντρωμένους να αποχωρήσουν, παρά μόνο όταν ανακοινώθηκε η τελική συμφωνία. Στο πνεύμα της αλληλεγγύης κινήθηκε και η επίθεση νωρίτερα σε γραφεία υπεργολαβικών εταιριών στην οδό Μάρνη. Μετά την επίθεση, προς το σημείο κινήθηκε ομάδα μηχανόβιων γουρουνιών, που όμως δεν κατάφερε να προσεγγίσει λόγω της παρουσίας διαδηλωτών.

Έτσι, η δολοφονική επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα από τους μπράβους της εργοδοσίας, έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα απ’ αυτά που διακαώς επιθυμούσε. Τα οξυμένα (λόγω και του Δεκέμβρη) κοινωνικά./ταξικά αντανακλαστικά χιλιάδων αλληλέγγυων, ο επίμονος αγώνας των μελών της ΠΕΚΟΠ και συναδελφισσών/ων της Κωνσταντίνας παρά τις όποιες απειλές ακόμα και για τη ζωή τους, η αυθόρμητη και από τα κάτω οργάνωση τόσων πολλών πρωτοβάθμιων σωματείων (93) και ο ανυποχώρητος ταξικός αγώνας όλων των παραπάνω, αποδεικνύουν σε όλους μας ότι εάν οι αγώνες είναι ριζοσπαστικοί, επίμονοι, ακηδεμόνευτοι και ειλικρινείς, τότε οι κάθε λογής εργοδότες θα μας βλέπουν ως εφιάλτες στον ύπνο τους.

Το αυτοοργανωμένο ριζοσπαστικό μπλοκ της «Συνέλευσης εργαζομένων-ανέργων-φοιτητών το χώρο των ΜΜΕ»

Όπως είχε αποφασίσει και προαναγγείλει η «Συνέλευσή» μας πορεύτηκε οργανωμένα με δικό της μπλοκ, μαζί με άλλα σωματεία εργαζομένων και παρατάξεις που υπάρχουν στο χώρο των ΜΜΕ (ΕΦΕ, ΕΤΙΤΑ, ΠΟΣΠΕΡΤ, ΠΟΕΣΥ, Financial Crimes κ.α.). Το μπλοκ, που αριθμούσε γύρω στα 100 άτομα ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικό καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας, φωνάζοντας ταξικά και αντικατασταλτικά συνθήματα, στραμμένα ενάντια στην εργοδοσία, στον ξεπουλημένο συνδικαλισμό και τις κατασταλτικές δυνάμεις και υπέρ του ακηδεμόνευτου, αυτοοργανωμένου ταξικού αγώνα. Παρότι αρχικά στο μπλοκ συμμετείχε κυρίως το σώμα της συνέλευσης, στη συνέχεια προσεγγίστηκε από αρκετούς διαδηλωτές, εργαζόμενους στα ΜΜΕ και μη.

Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης και της πορείας μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα και πετάχτηκαν χιλιάδες τρικάκια. Στο Σύνταγμα, όπου και διαλύθηκαν τα υπόλοιπα μπλοκ του «χώρου», το μπλοκ της «Συνέλευσης» αποφάσισε να συνεχίσει και να κατευθυνθεί προς τον «Ναό», το κτίριο της ΕΣΗΕΑ. Αφού η Βουκουρεστίου δονήθηκε από συνθήματα ταξικού μίσους, η εμφάνισή μας στην Ακαδημίας, συνοδευόμενη από το σύνθημα «αλήτες λέρες εργατοπατέρες», ανάγκασε τους φύλακες του κτιρίου να τρέχουν πανικόβλητοι και για ακόμα μία φορά να κατεβάζουν τα ρολά. Για να μη κουράζουν τους υπαλλήλους τους (δυνάμει ταξικά αδέρφια μας), οφείλουμε να πούμε στα αφεντικά τους ότι όταν επιλέξουμε να ξανά -καταλάβουμε το κτίριο, δε θα ξέρουν καν από πού μπήκαμε.

Έπειτα, λοιπόν, από την παρέμβαση αυτή, ενάντια στους χειρότερους των χειροτέρων συνδικαλιστών που έχει βγάλει το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα, το μπλοκ επέστρεψε στην Πανεπιστημίου και διαλύθηκε στα Προπύλαια.

Τα συμπεράσματα από την πρώτη απόπειρα καθόδου μας με οργανωμένο μπλοκ σε πορεία, δε θα μπορούσαν παρά να χαρακτηριστούν θετικά, τόσο λόγω μαζικότητας και δυναμικής, όσο και από άποψη οργάνωσης και παρεμβατικότητας.

Όσο για μας, συνεχίζουμε τον αγώνα μας αδιαμεσολάβητα, οριζόντια και αυτοοργανωμένα. Συνέλευση αυτή την Τρίτη (7 Απρίλη), όπως και κάθε Τρίτη στις 20.00, στο κτίριο των ΕΜΜΕ, στην Καλαμιώτου 2.

Υ.Γ. την επόμενη φορά που κάποιος «συνδικαλιστής» θα θελήσει να διατηρήσει τους τοίχους αυτής της πόλης καθαρούς από συνθήματα, ας μην είναι τόσο σίγουρος ότι θα υπάρξει αυτοσυγκράτηση…

Αργότερα θα ανέβουν τα τρικάκια που πετάχτηκαν στην πορεία καθώς και φωτογραφίες

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΕΡΕΥΝΑ»

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

Πριν από περίπου 10 μέρες λάβαμε μια πρόσκληση από έναν συνάδελφο για συμμετοχή μας στην εκπομπή "Έρευνα" του Παύλου Τσίμα με θέμα τον "αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο". Η "Συνέλευσή" μας απάντησε τα κάτωθι:


Συνάδελφε ............,

Ένα από τα πρώτα κείμενα που βγάλαμε όταν πραγματοποιήσαμε κατάληψη στο κτίριο της ΕΣΗΕΑ και απευθυνόταν προς εργαζόμενους/ες στα ΜΜΕ, ξεκινούσε με τον τίτλο «Ελάτε να συμμετέχετε κι όχι να καλύψετε». Κάποιοι/ες συνάδελφοι το «έπιασαν» το μήνυμα κι ήρθαν για να μιλήσουν για τα προβλήματα τους, που μοιάζουν με αυτά της υπόλοιπης κοινωνίας (υπάρχουν οι προκηρύξεις μας για λεπτομέρειες), κι όχι για να μιλήσουν από την ουδέτερη θέση που επιβάλλει το «δημοσιογραφικό λειτούργημα» για τα προβλήματα «κάποιων άλλων». Τα αφεντικά των ΜΜΕ, το «έπιασαν» επίσης το μήνυμα και έθαψαν την είδηση της κατάληψης.


Γνωρίζουμε πολύ καλά, δουλεύοντας στην βιομηχανία των ΜΜΕ, ότι αυτά συμπεριφέρονται με εχθρικό τρόπο απέναντι στις κινηματικές διαδικασίες, προσπαθώντας είτε να τις αποκρύψουν, είτε να τις διαστρεβλώσουν,
είτε να τις ενσωματώσουν στο κυρίαρχο θεαματικό/ιδεολογικό πλαίσιο αναπαραγωγής των εκμεταλλευτικών σχέσεων. Η εκπομπή για την οποία εργάζεσαι θέλει να παρουσιάσει τις κινηματικές διαδικασίες ενσωματώνοντας αυτές κάτω από την θεαματική κατηγοριοποίηση «αναρχικός-αντιεξουσιαστικός χώρος». Τα χιλιάδες πρόσωπα που δρούμε αυτοοργανωμένα σε συνελεύσεις, καταλήψεις, πορείες, σε γειτονιές, σχολές, σχολεία και εργασιακούς χώρους δεν μπορούμε να χωρέσουμε αποκλειστικά κάτω από την ταμπέλα του «κουκουλοφόρου», πρέπει να χωρέσουμε και κάτω από μια ταμπέλα που θα προσπαθήσει να μας «καταλάβει» και να παρουσιάσει με «αντικειμενικό τρόπο» την εικόνα μας στους τηλεθεατές. Συνήθως το επόμενο βήμα, είναι ο διαχωρισμός των αγωνιζόμενων υποκειμένων σε αυτά που δρουν με «νόμιμο/κοινωνικό» πρόσημο αντιθετικά με αυτά που δρουν με «παράνομο/εγκληματικό» πρόσημο.


Σε περίπτωση που δεχτούμε να μιλήσουμε λοιπόν για μια εκπομπή όπως η «Έρευνα», θεωρούμε ότι θα μπλεχτούμε σε ένα παιχνίδι διαμεσολάβησης του λόγου και της πράξης μας από έναν μηχανισμό που τον αντιλαμβανόμαστε ως εχθρικό και ο οποίος αναγκαστικά θα συμπεριφερθεί κι αυτός εχθρικά απέναντι μας. Δουλεύουμε γι’ αυτόν τον μηχανισμό, από διάφορες θέσεις, και ξέρουμε ότι αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί ιεραρχικά: Τις βασικές και κατευθυντήριες γραμμές του τελικού προϊόντος που παράγεται (π.χ. η εκπομπή «Έρευνα») τις δίνουν οι ιεραρχικά ανώτεροι μεγαλοδημοσιογράφοι που συνήθως λειτουργούν και ως manager-εργοδότες (στην δουλειά σου ας πούμε, αυτοί που συναντιούνται στο μεγάλο δωματιάκι με τους υπολογιστές). Μικρότερο μερίδιο ευθύνης έχουν οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι και το τεχνικό και διοικητικό προσωπικό, που διαμορφώνουν το προϊόν με βάση τις γενικότερες αυτές κατευθύνσεις, ή ακολουθούν απλώς τις εντολές των ανωτέρων (π.χ. στην δουλειά σου αυτοί που βρίσκονται «εξορισμένοι» στο μικρό δωματιάκι του μοντάζ) Ο καθένας από τους παραπάνω, έχει το μερίδιο που αναλογεί στο τι θα βγει από την εκπομπή, ανάλογα με την ταξική/εργασιακή θέση, την αξιοπρέπεια με βάση την οποία λειτουργεί και την έννοια της ενημέρωσης που υπερασπίζεται. Ότι και να κάνουν όμως οι εργαζόμενοι/ες, το προϊόν που θα παράξουν θα είναι πάντα η άποψη της επιχείρησης, του καναλιού, του εργοδότη, του μεγαλοδημοσιογράφου, του MEGA και του Π. Τσίμα στην περίπτωση μας (ο οποίος όπως πολύ καλά γνωρίζεις, 5-6 μέρες πριν βγει η εκπομπή, θα εμφανιστεί, θα κρίνει, θα επιλέξει και ιδού το προϊόν).

Επειδή λοιπόν για να επιβιώσουμε, καθημερινά παράγουμε προϊόντα που ανήκουν στα αφεντικά μας, δεν θα θέλαμε να κάνουμε εθελοντικά κάτι τέτοιο και στον ελεύθερο χρόνο μας. Προτιμάμε στον όποιον ελεύθερο χρόνο μας, να παράγουμε λόγο και δράσεις μέσα από αντιιεραρχικές και αυτοοργανωμένες διαδικασίες και να τα μεταδίδουμε μέσα από τα δικά μας συλλογικά μέσα. Γι’ αυτό, για οποιεσδήποτε πληροφορίες σχετικά με εμάς υπάρχουν τα κείμενα μας, οι αφίσες μας, οι φωτογραφίες, τα βίντεο μας και το μπλόγκ μας. Αυτή η έννοια της ενημέρωσης, που παράγεται για μη εμπορευματικούς σκοπούς και υπερασπίζεται μια θέση ριζικά ανταγωνιστική ως προς τις δομές του καπιταλιστικού συστήματος, ονομάζεται «αντιπληροφόρηση» και με βάση αυτήν λειτουργεί η συνέλευση μας, όπως και πολλά άλλα κοινωνικά – ταξικά υποκείμενα στα οποία μας ζητάς να μεταφέρουμε την πρόσκληση σου.
Τέλος, υπάρχει κι ένας παραπάνω λόγος που αρνούμαστε την συμμετοχή στην εκπομπή για την οποία δουλεύεις, απλώς δεν τον αναφέρουμε πρώτο για να μην θεωρηθεί ότι η άρνηση μας έχει σχέση μόνο με την συγκεκριμένη επιχείρηση/εκπομπή. Έχουμε δουλέψει ή και δουλεύουμε για πολλά αφεντικά με αριστερό/προοδευτικό προφίλ και γνωρίζουμε ότι αυτά όσο περισσότερο μεταδίδουν έναν (επιφανειακά) κριτικό λόγο ως προς το υπάρχον κοινωνικό σύστημα, άλλο τόσο στις εργασιακές τους σχέσεις συμπεριφέρονται με βάση το μοντέλο το οποίο υποτίθεται ότι καταγγέλλουν. Με απλά λόγια, έχουμε βαρεθεί την υποκρισία των ΜΜΕ που μας βάζουν να παράγουμε λόγο για την «γενιά των 700 ευρώ» και τους «νέους με τα μπλοκάκια», όταν οι ίδιοι μας δίνουν 700 ευρώ και μας έχουν με μπλοκάκι. Ο εργοδότης σου, ο Π. Τσίμας, δεν ξεφεύγει από αυτόν τον νόμο με βάση τον οποίο λειτουργούν όλες οι σύγχρονες καπιταλιστικές βιομηχανίες και επιχειρήσεις. Έχουμε λοιπόν «δημοσιογραφικές πληροφορίες» για εκμετάλλευση νέων εργαζομένων με τον χείριστο τρόπο από τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο και την επιχείρηση του, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν. Ακόμα και τώρα, πόσοι άραγε από τους συναδέλφους σου πληρώνονται «μαύρα» και δεν φαίνονται πουθενά; Αν λοιπόν επιλέγαμε να μιλήσουμε για τον Τσίμα το πρώτο που θα λέγαμε είναι για τις εργασιακές σχέσεις με βάση τις οποίες εκμεταλλεύεται εργαζομένους, τα λεφτά που βγάζει και τα λεφτά που έχει καρπωθεί ή καρπώνεται από την δουλειά των ιεραρχικά από κάτω του.

ΥΓ. Αληθεύει ότι η μπασκέτα – φετίχ του επιτελείου της εκπομπής αποσύρθηκε, γιατί δεν συνέβαλε στην παραγωγικότητα του;

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ


Και η πρόσκληση από την εκπομπή:

καλησπέρα,
ονομάζομαι .................. και είμαι δημοσιογράφος της εκπομπής ΕΡΕΥΝΑ στο Μega.

Υπάρχει μια σκέψη να γίνει μια εκπομπή σε 2 περίπου εβδομάδες από τωρα για τον "αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο", με θέμα τις ιδέες, τις δράσεις και τον τρόπο σκέψης ατομικοτήτων αλλά και συλλογικοτήτων που έχουν αναφορές σε αυτό τον ιδεολογικό χώρο.
Γνωρίζοντας ότι εκ των πραγμάτων υπάρχουν πολλές διαφορετικές συλλογικότητες μέσα σε αυτό το χώρο, αναζητούμε ανθρώπους, οι οποίοι να θέλουν μιλήσουν για το τι σημαίνει αυτο-οργάνωση, ελευθεριακή οργάνωση, κατάληψη-οικειοποίηση δημόσιου χώρου και τόσα άλλα ζητήματα.

Πιο συγκεκριμένα απευθύνομαι και σε εσάς, σε μια προσπάθεια να περιγράψετε γιατι προχωρήσατε στην κατάληψη της ΕΣΗΕΑ.
Ποιά ήταν τα αποτελέσματα αυτής της κίνησης; Ποια η αποδοχή από τον κόσμο τέτοιων ενεργειών. Γιατι, αν και πως τα media διαστρεβλώνουν, παραποιούν, αποκρύπτουν και λογοκρίνουν; Και εν τέλει πως μια "άλλη κοινωνία" μπορεί να υπάρξει; Συγκρουσιακά και αν ναι με ποιούς τρόπους; Πολλά ερωτήματα.

Αυτή η εκπομπή είναι εκ των πραγμάτων δύσκολο να βγει στον αέρα γιατί εκτός των άλλων πρέπει να βρεθούν οι άνθρωποι που να θέλουν να μιλήσουν σε μια κάμερα για όλα αυτά. Παρόλα αυτά ίσως αξίζει τον κόπο να γίνει μια προσπάθεια.

θα ήθελα τέλος να σας ζητήσω να μεταβιβάσετε σε ανθρώπους, οι οποίοι πιθανώς ασπάζονται αντίστοιχες κινήσεις (καταλήψεις χώρων, πάρκο ναυαρίνου, κύπρου, λυρική σκηνή, και τόσα άλλα) οι οποίοι να θέλουν να μιλήσουν για τον αντιεξουσιαστικό χώρο.

Καταλαβαίνω προφανώς πως η ίδια η τηλεόραση αποτελεί "μέρος του προβλήματος" παρόλα αυτά κάποιες φορές υπάρχουν μικρά ρήγματα και σε αυτήν..ίσως

το τηλέφωνο της εκπομπής είναι ............
ελπίζοντας να υπάρξει μια ανταπόκριση σε αυτό το μήνυμα

Ονοματεπώνυμο αποστολέα

Ειδήσεις αντιπληροφόρησης

Με χυδαίο τρόπο ξαναδείχνει τα δόντια του το ελληνικό «κράτος δικαίου»
Συγκεκριμένα, στη δίκη του αναρχικού Γιώργου Βούτση – Βογιατζή, που δικάζεται για ληστεία στην Εθνική Τράπεζα στο Γκύζη, οι 3 από τους 4 ενόρκους είναι υπάλληλοι του βασικού κατήγορου στην υπόθεση. Είναι δηλαδή υπάλληλοι στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Ο δικηγόρος Σπύρος Φυτράκης κατήγγειλε πως οι 13 από τους 15 πιθανούς ενόρκους είναι υπάλληλοι της Εθνικής Τράπεζας. Η έδρα αρνήθηκε φυσικά να κάνει δεκτό το αίτημα της υπεράσπισης για εξαίρεση των 3 ενόρκων.


Να ποια είναι η άποψη του ΚΚΕ για τις εργολαβίες στο ΑΠΘ
Στο καθολικό αίτημα εργαζομένων και φοιτητών, για απεμπλοκή των εργαζομένων από τους εργολάβους που τους μισθώνουν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, να τι απαντάει η Αχτίδα ΑΕΙ - ΤΕΙ της ΚΟΘ του ΑΠΘ, που πρόσκειται στο ΚΚΕ: «Είναι καλοστημένη παγίδα, ώστε να αποπροσανατολιστούν οι εργαζόμενοι από τα πραγματικά τους αιτήματα. Η αυτεπιστασία δε λύνει το ζήτημα της εργολαβίας. Βάζει τους εργαζόμενους να στήσουν τη δική τους επιχείρηση, να παίρνουν μέρος σε διαγωνισμούς και τελικά να μείνουν εντελώς χωρίς δουλειά. Με την αυτεπιστασία χάνονται ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα».
Όλο το άρθρο του Ριζοσπάστη εδώ.

Χτυπήθηκε η χτεσινή πορεία αλληλεγγύης στους φυλακισμένους/διωκόμενους του Δεκέμβρη στο Ηράκλειο Κρήτης
Η πορεία που αριθμούσε γύρω στους 150-200 αλληλέγγυους, ξεκίνησε από τα Λιοντάρια και θα επέστρεφε στο ίδιο σημείο. Κάποια όμως μέτρα πριν τερματιστεί δέχτηκε, χωρίς την παραμικρή αφορμή, επίθεση από τους μπάτσους με αποτέλεσμα κάποιους μικροτραυματισμούς διαδηλωτών και την προσαγωγή 3ων εξ' αυτών στο αστυνομικό τμήμα, οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι τις πρώτες πρωινές ώρες. Την ίδια ώρα έληξε και η κατάληψη του δημαρχείου που πραγματοποιήθηκε από τους αλληλέγγυους αμέσως μετά το χτύπημα της πορείας, οι οποίοι απαιτούσαν την απελευθέρωση των προσαχθέντων. Πληρέστερη ενημέρωση από το Indymedia.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 2 ΑΠΡΙΛΗ

Μπροστά σε μία από τις μεγαλύτερες επιθέσεις του κράτους και του κεφαλαίου εναντίον των εργαζομένων, με πρόφαση την "οικονομική κρίση", και ενάντια στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές "ηγεσίες", αντιτάσσουμε την αμεσότητα της ανάγκης για αυτοοργανωμένες συλλογικές απαντήσεις.
Συμμετέχουμε στη μονοήμερη απεργία προτάσσοντας τον ακηδεμόνευτο ταξικό αγώνα.

Δε φοβόμαστε τις απολύσεις,
ας κάνουμε τα αφεντικά να φοβούνται τις άγριες απεργίες


ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΑΤΗΣΙΩΝ Κ ΜΑΡΝΗ
ΣΤΙΣ 11.00 π.μ


Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP