Σκοτώνει η «κοινή γνώμη»;

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, σύμφωνα με τον καθεστωτικό τύπο, ένα «κύμα αντιδράσεων κατά της βίας» (Η Καθημερινή, Παρασκευή 20/2/2009) σάρωνε τη χώρα, με αφορμή την εύρεση αυτοκινήτου παγιδευμένου με δυναμίτιδα στην Κηφισιά (με την οποία συνδέθηκε δόλια, χωρίς την παραμικρή εύλογη ένδειξη, ο ελαφρύς τραυματισμός του καθηγητή Πανούση σε αψιμαχίες κατά τη διάρκεια κοσμικής εκδήλωσης «για τις φυλακές»).


Σε εκείνο το μακρινό παρελθόν, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παπαγιαννάκης έγραφε ότι το σημαντικό τελικά δεν είναι όσοι «ασκούν βία κατά του διαφορετικού» γιατί γι’ αυτούς «υπάρχουν νόμοι και θεσμοί. Σημαντικότερο είναι η απομόνωση, πραγματική ιδεολογική καραντίνα, στην οποία πρέπει να οδηγηθούν οι θεωρητικοί της βίας, έστω κι αν αφήνουν τη βρώμικη δουλειά σε άλλους» (Η Καθημερινή, ίδια ημερομηνία).

Την ίδια μέρα, ο πανεπιστημιακός Κατσούλης, γνωστός πρώιμος κατήγορος της εξέγερσης του Δεκέμβρη, επαύξανε, για να καταπραΰνει προφανώς τις ανησυχίες του κ. βουλευτού, διαπιστώνοντας ότι, εδώ που τα λέμε, δεν είναι τόσο σοβαρά τα πράγματα, αφού σήμερα, ευτυχώς, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε σε προηγούμενες δεκαετίες, «η κατάσταση είναι αλλιώς και αυτό το δείχνει η αντίδραση της κοινωνίας και ενός μεγάλου μέρους του πνευματικού κόσμου που, χωρίς ενδοιασμούς και φόβους προηγούμενων εποχών, δημοσιοποιεί την καταδίκη του και κάνει τις αναγκαίες παρομοιώσεις με εκείνες τις δυνάμεις που στο παρελθόν αλλά και στο παρόν υπονομεύουν τη δημοκρατία. Το νέο γεγονός που καταγράφεται στην αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας είναι ότι η κοινή γνώμη ταυτίζεται τώρα με τη δημοσιοποιημένη και ως τέτοια μπορεί να αποτελέσει τον πραγματικό φραγμό που θα εμποδίσει η τωρινή τρομοκρατία να πάρει της διαστάσεις της παλιάς».

Μια εβδομάδα αργότερα, η δολοφονική βομβιστική ενέργεια ενάντια στους αντιρρησίες συνείδησης, στο στέκι των μεταναστών, στο κέντρο των Εξαρχείων, απουσιάζει παντελώς από την ημερήσια διάταξη των καθεστωτικών μέσων. Τώρα, δεν ξεσηκώθηκε στην εικονική τους πραγματικότητα κανένα «κύμα αντιδράσεων κατά της βίας», κανένας ατρόμητος «πνευματικός κόσμος» δεν δημοσιοποίησε την καταδίκη του, ούτε έκανε λυρικά τις «αναγκαίες παρομοιώσεις» του. Η «κοινωνία» δεν αντέδρασε – και πώς θα μπορούσε άλλωστε, αφού, κατά πως το λεν και οι πανεπιστημιακοί, «η κοινή γνώμη ταυτίζεται τώρα με τη δημοσιοποιημένη»; Κι όμως, «η τωρινή τρομοκρατία» όχι μόνο έχει «πάρει τις διαστάσεις της παλιάς», αλλά τις έχει ήδη υπερβεί κατά πολύ: έχει χειροβομβίδες, τις εκτοξεύει, θέλει να σκοτώσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, δραπετεύει ανενόχλητη – και η ευαγής καθεστωτική «δημοσιότητα» ποσώς νοιάζεται να επιβάλει «ιδεολογική καραντίνα» στους «θεωρητικούς της βίας», ποσώς νοιάζεται να βεβαιώσει ότι «για όσους τελικά ασκούν βία κατά του διαφορετικού υπάρχουν νόμοι και θεσμοί».

Γιατί η αλήθεια είναι ότι η «κοινή γνώμη» που «δημοσιοποιούν» τα ΜΜΕ δεν είναι ούτε «κοινή» ούτε «γνώμη». Η αλήθεια είναι ότι νόμοι και θεσμοί υπάρχουν μόνο για να καταστέλλουν οτιδήποτε κοινό και οποιαδήποτε γνώμη. Η αλήθεια είναι ότι η βία δεν είναι παντού και πάντα η ίδια. Πρέπει να χωρίζεται σε αυτή που συγκαλύπτεται και υποθάλπεται από τους «νόμους» και τους «θεσμούς», και εκείνη που καταγγέλλεται και διώκεται από τους ίδιους αυτούς νόμους και θεσμούς – είτε γιατί έχει χαλκευτεί από τους ίδιους με αυτόν ακριβώς τον σκοπό, ως «εσωτερικός εχθρός» τον οποίο χρειάζονται για να διατηρήσουν την «τάξη» τους, είτε πάλι γιατί πρόκειται στην ουσία για αντι-βία, η οποία άλλο δεν κάνει από το να εκθέτει τους αμερόληπτους, υποτίθεται, νόμους και θεσμούς ως άδικους, ταξικούς, βαθιά βίαιους.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μία «δημοσιότητα». Υπάρχουν πολλές και ανταγωνιστικές, και όλες φτιάχνονται, απλώς καθεμία φτιάχνεται διαφορετικά. Υπάρχει, ας πούμε, η ενιαία «δημοσιότητα» που καταστρώνεται από θλιβερά επικοινωνιακά επιτελεία, σε πολυτελή γραφεία, βαριά εξοπλισμένα κρησφύγετα, αίθουσες σύνταξης και εργαστήρια Και υπάρχει και η πολλαπλή δημοσιότητα που φτιάχνεται ανοιχτά, μαζικά, στον δρόμο, στους χώρους δουλειάς, σε συνελεύσεις, συλλογικά και διαλογικά. Ανάμεσά τους, υπάρχει χάσμα. Υπάρχει αντιπαράθεση. Υπάρχει σύγκρουση. Φιλοδοξούμε να νικήσουμε.

Aπεργιακές κινητοποιήσεiς ετοιμάζονται στον ALPHA

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τα Διοικητικά Συμβούλια των Ενώσεών μας, έχοντας την εξουσιοδότηση των Γενικών Συνελεύσεων σε έκτακτες συνεδριάσεις αποφάσισαν:

1. Την άμεση κήρυξη 24ωρων, επαναλαμβανόμενων επ’ αόριστον απεργιών, σε περίπτωση που ο νέος Διευθύνων Σύμβουλος του Τηλεοπτικού Σταθμού ALPHA, κ. Σπίνερ, υλοποιήσει το σχέδιο του και χαθεί έστω και μία θέση εργασίας από τον Σταθμό.



2. Την, με κάθε τρόπο, εξυγίανση των εργασιακών σχέσεων στις Εταιρείες που νοικιάζουν τεχνικούς και τεχνικό εξοπλισμό στους Τηλεοπτικούς Σταθμούς. Ήρθε η ώρα να μπει STOP στην μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, στους μισθούς πείνας, στο «έλα να κάνεις μεροκάματο μόνο όταν σε χρειάζομαι» και σε όλα αυτά που καθιστούν τον ενοικιαζόμενο Τεχνικό «φτηνό» και εισάγουν την άγρια εργασιακή εκμετάλλευση στους Τηλεοπτικούς Σταθμούς από την πίσω πόρτα.

Δεν θα ανεχθούμε καμιά απόλυση Τεχνικού, είτε είναι «εθελουσία» είτε όχι. Το σχέδιο μετατροπής της σχέσης εργασίας από εξαρτημένη σε εργολαβία δεν θα περάσει. Ο παράνομος πλουτισμός που προκύπτει από την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων των Τεχνικών που εργάζονται είτε σαν «συμβασιούχοι» στην Δημόσια είτε σαν «νοικιαζόμενοι» στην Ιδιωτική Τηλεόραση πρέπει να σταματήσει αμέσως.

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑ Μ Μ Ε, ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΝΤΑΙ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.
ΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΤΩΝ Ε.Τ.Ι.Τ.Α. – Ε.Τ.Ι.Τ.Β.Ε.


Freitag, den 20/2/2009

AUSSAGE – NACHRICHT DER PRESSE

Der administrative Rat unserer Anschluesse die Ermaechtigung von Generalversammlungen in den ausserordentlichen Sitzungen haben, entschieden sich:

1. Die direkte Erklaerung 24stundigen wiederholten Streiken im falle das der Vorsitzente der Fernsehen-Station-Alpha Herr Spiner seinen Plan Verwirkliicht und nur ein Arbeitsplatz verloren geht.

2. Auf jeden Fall die Reinigung von Arbeitgeber-Arbeotnehmer Beziehungen in den Firmen in denen Techniker und technische Ausruestung vermietet warden. Es ist jetzt Zeit wo ein grosses STOP gesagt wird, was Schwarzarbeit, unversicherte Arbeit, Hungerloehne und nur wenn ich Sie benoetige hast du einen Tageslohn. Ein was gemietetes technisches preiswertes uebertraegt und importieren die Arbeitsausnutzung in den Fernseh-Station von der Hintertuer.
Wir lassen keine Entlassung des Technikers ob voluntary ober nicht zu. Der plan der Umwandlung der Relation von abhaengig zum Vertrag wird nicht durchkommen.
Die ungueltige Bereicherung, die aus dem Eindringen von Arbeitsrechten der Technuker resultiert entweber konvntionell ober von privaten Fernsehn-Station gemietet werben muss sofort ein Ende haben.

Kollege Techniker das allgemeinen und privaten Fernsehen last uns ein grosses NEIN sagen damit das Provitieren zu unserem Lasten aufhoert.

Τα νέα από τα "μαγαζιά"

- Καλά, την εγκυρότητα στην ενημέρωση των δελτίων ειδήσεων των καναλιών την αμφισβητεί ο κάθε νοήμων άνθρωπος, τώρα πάει περίπατο και το δεύτερο συνθετικό του μότο «έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση». Σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων στον ALPHA και το Star, τα βραδινά δελτία ειδήσεων είναι μαγνητοσκοπημένα (κονσέρβες κοινώς). Τελικά έχει και πιο κάτω από τον πάτο…


- Εν τω μεταξύ στον ALPHA όπως μαθαίνουμε από τηλεφωνική επικοινωνία με συνάδελφο διάσπαρτοι σεκιουριτάδες φυλάνε στούντιο και κάποιες συγκεκριμένες αίθουσες, έχουν κλειδώσει κάποια ασανσέρ μπλοκάροντας την πρόσβαση σε διάφορους ορόφους για να μη γίνουν λέει δολιοφθορές από τους εν βρασμώ εργαζόμενους. Παιδιά το Σόμπολο και τη Μαγιάση να προσέχεται… Η συνέλευση δεν έχει ξεκινήσει ακόμη.

- Και μιας που είπαμε Μαγιάση… Στον Ελεύθερο Τύπο κόψανε τις κυριακάτικες βάρδιες στους υπεύθυνους ύλης του καθημερινού φύλλου (από τους 10 θα έρχονται 5) αλλά και τις βάρδιες του Σαββάτου σε αυτούς του κυριακάτικου. Μάλλον είναι αριστερών πεποιθήσεων η διεύθυνση, «λιγότερη δουλειά – δουλειά για όλους». Τώρα με λεφτά θα ασχολούμαστε…

- Στη Mototech AE 100 περίπου εργαζόμενοι (συντάκτες, γραφίστες, υπάλληλοι γραφείου, πωλητές κ.α) παραμένουν απλήρωτοι εδώ και μήνες. Σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων στη συνέλευσή μας, πολλοί έχουν χρωστούμενα από τον Οκτώβριο, ενώ στους περισσότερους εργαζομένους οφείλεται περίπου το ποσό 4.000 ευρώ. Με το πρόσχημα της διαπραγματευτικής δύναμης της επιχείρησης για μελλοντική της αγορά, οι εργαζόμενοι «πείθονταν» να εργαστούν (χωρίς φυσικά να πληρώνονται). Οι εργαζόμενοι έχουν ήδη αρχίσει να οργανώνονται.

- Εν τω μεταξύ, όπως αναφέρεται στο μπλόγκ paratypos.blogspot.com, δύο νέες απολύσεις ανακοινώθηκαν σε μεγάλο περιοδικό πριν από λίγες ημέρες. Συγκεκριμένα, στις Αττικές Εκδόσεις του Φιλιππόπουλου, προέδρου του Συνδέσμου Εκδοτών Περιοδικού Τύπου (ΣΕΠΤ), και στο περιοδικό-ναυαρχίδα του ομίλου, Madame Figaro, ανακοινώθηκαν οι απολύσεις μίας διορθώτριας κι ενός γραφίστα.

Κουκουλοφόροι και στον ALPHA

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Από τις πρώτες μέρες ακόμη της κατάληψης που πραγματοποιήσαμε στο κτίριο της ΕΣΗΕΑ είχαμε εισπράξει από διάφορα τσιράκια μεγαλοεκδοτών τον χαρακτηρισμό "κουκουλοφόροι", αυτό συνεχίστηκε και με την παρέμβασή μας στο Εθνος όπου ο Μπόμπολας είχε φροντίσει να διώξει από νωρίς αρκετούς εργαζόμενους υπο το φόβο των "κουκουλοφόρων" και να φωνάξει και μερικά περιπολικά. Στη συνέχεια ήταν ο κύριος Δούσης ο οποίος προχώρησε ένα βήμα παραπέρα και μας αποκάλεσε "κουκουλοφόρους τρομοκράτες" και "τάγματα εφόδου" μετά την επίσκεψή μας στη γαλέρα του όπου μοιράσαμε ένα κείμενό μας.


Σήμερα δεν είμασταν εμείς, αλλά κάποιοι άλλοι συνάδελφοι μεταξύ τους και μέλη της ΕΣΗΕΑ που επισκέφθηκαν τον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA για να εκφράσουν τη συμπαράσταση τους στη συνέλευση των εργαζομένων. Το παρακάτω κείμενο που λάβαμε από το blog των άνεργων δημοσιογράφων είναι ενδεικτικό της μόνιμης πλέον τακτικής των εργοδοτών στα ΜΜΕ να αποκαλούν τρομοκρατία την οποιαδήποτε "από τα κάτω" αντίδραση των εργαζομένων στις απολύσεις και στη δική τους προσπάθεια τρομοκράτησης. Και αυτό δεν είναι τυχαίο...

Σε μια περίοδο που η αγανάκτηση των εργαζόμενων στα ΜΜΕ μεγαλώνει όλο και περισσότερο, λόγω των απολύσεων και της τεχνητής αφασίας στην οποία βρίσκεται η ΕΣΗΕΑ και σιγά σιγά ξεπηδούν αυθόρμητες κινήσεις αντίστασης στις απολύσεις, οι αντιδράσεις των αφεντικών σαν και αυτή φανερώνουν το φόβο και την αμηχανία τους

ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΞΕΦΤΙΛΑ ΣΤΟΝ ALPHA
Μέλη της ΕΣΗΕΑ αλλά και συνάδελφοι δημοσιογράφοι που πήγαν για συμπαράσταση στην Κάντζα προσπάθησαν να ανέβουν στον τρίτο όροφο των εγκαταστάσεων του σταθμού για να ζητήσουν εξηγήσεις για την απαράδεκτη συμπεριφορά της διοίκησης του σταθμού να απειλεί εργαζομένους ..Οι σεκιουριταδες του κτιρίου ειδοποίησαν την αστυνομία πως «κουκουλοφόροι εισβάλουν στο σταθμό» .Περιπολικά κύκλωσαν το κτίριο ....

ΑΠΕΡΓΙΑ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ
Απαράδεκτοι στον Alpha , παίζουν με το ψωμί των εργαζομένων με τον χειρότερο τρόπο ,με τρομοκρατία και αλητεία .Το είπαν ξεκάθαρα πως θα φύγει πολύς κόσμοςΣτο Αθλητικό τους είπαν επίσημα πως από τους 10 εργαζόμενους θα μείνουν μόλις τρεις .Ενώ δεν τους απέκλεισαν το ενδεχόμενο να καταργήσουν εντελώς το τμήμα .

Στο τμήμα εξωτερικού δελτίου , οι ΕΠΙΤΕΛΕΙΣ του manager είπαν «Θα μείνετε λίγοι και καλοί» χωρίς βέβαια να ξεκαθαρίζουν τι εννοούν .
Η συνέλευση των συναδέλφων που είναι έτοιμοι πλέον να κατεβάσουν ρολά στο μαγαζί θα συνεχιστεί μετά το δελτίο ειδήσεων που εξαιτίας του αγώνα θα μεταδοθεί νωρίτερα
Το χειρότερο αυτής της κατάσταση που διαμορφώνεται στα media είναι πως οι υπόλοιποι ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών περιμένουν στην γωνία , να ξεκινήσουν και αυτοί το πανηγύρι των απολύσεων …
ΚΥΡ ΠΑΝΟ ΤΩΡΑ ΝΑ ΣΕ ΔΟΥΜΕ...
ΠΗΓΗ: newsmme.blogspot.com


Εμείς από την πλευρά μας δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους εργαζομένους του σταθμού και να δηλώσουμε ότι θα μας βρουν δίπλα τους στις όποιες κινητοποιήσεις επιλέξουν. Πέρα από από κομματικές επιδιώξεις και παραταξιακές σκοπιμότητες θα είμαστε παρόντες ιδιαίτερα στις δυναμικές κινήσεις των εργαζομένων (απεργιακές κινητοποιήσεις, κλεισίματα δρόμων κ.α.)

Για την κατάληψη των εργαζομένων στη χαρτοβιομηχανία ΦΑΡΟΣ ΕΠΕ

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Στη χαρτοβιομηχανία Φάρος στον Άλιμο, τα μηχανήματα σταμάτησαν να βγάζουν τους μονότονους μεταλλικούς τους ήχους από τα τέλη Δεκέμβρη. Οι 40 εργαζόμενοι βρέθηκαν στο δρόμο ύστερα από μήνες απλήρωτης εργασίας και αβεβαιότητας.



ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Από τις αρχές του χρόνου είχαν ξεκινήσει τα προβλήματα με την εργοδοσία να προτείνει – αναγκάζει τους εργαζόμενους στην αγαπητή σε όλους πια «εθελουσία έξοδο». Πράγμα που σημαίνει στην ουσία εξαναγκασμό σε παραίτηση. Από τον Ιούλιο και μετά, οι 40 εναπομείναντες, συνέχισαν να δουλεύουν αλλά χωρίς να πληρώνονται κανονικά. Μισοί μισθοί σε ακανόνιστες χρονικές περιόδους, μέχρι και το φθινόπωρο, όπου πλέον τα χρήματα που λαμβάνανε ήταν ελάχιστα.

Τον Οκτώβριο, 7 εργαζόμενοι προχωρούν σε επίσχεση εργασίας, διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους. Με δικαστική απόφαση που κυνήγησαν οι ίδιοι, δέσμευσαν τα μηχανήματα του εργοστασίου. Και πάλι η εργοδοσία είχε την κατάλληλη απάντηση: «Είμαστε μια οικογένεια, συνεχίστε να δουλεύετε για να σωθούμε όλοι». Με αυτήν την ελπίδα, το εργοστάσιο συνέχισε να δουλεύει μέχρι και το Δεκέμβρη, οπότε το αφεντικό ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχουν χρήματα και το εργοστάσιο θα κλείσει.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Όταν στα μέσα Ιανουαρίου, ήρθαν φορτηγά για να πάρουν παράνομα τα μηχανήματα, οι εργαζόμενοι βρέθηκαν εκεί και τα σταμάτησαν. Από τότε αποφάσισαν την κατάληψη του εργοστασίου, τουλάχιστον μέχρι να βγει η οριστική απόφαση πτώχευσης, να γίνει η εκποίηση και να διεκδικήσουν κάποια (πολύ λίγα είναι η αλήθεια) από τα χρήματα που τους αναλογούν. Και επειδή το κράτος και οι νόμοι του, έχουν φροντίσει με μεγάλη λεπτομέρεια την ασυδοσία και την καλοπέραση των αφεντικών, η εταιρεία Φάρος είναι Ε.Π.Ε (Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης), πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει δέσμευση και εκποίηση για να πληρωθούν οι εργαζόμενοι από τη μεγάλη προσωπική περιουσία του εργοστασιάρχη.
Εδώ και ένα μήνα περίπου, οι 40 εργαζόμενοι, κατέλαβαν τον ίδιο το χώρο δουλειάς τους και τα μέσα παραγωγής, ξεκινώντας ένα σημαντικό εργατικό αγώνα ενάντια στις κρίσεις των αφεντικών.

Πέρα από την κατάληψη, με τη συμπαράσταση και του κλαδικού σωματείου, έχουν απευθυνθεί και διαμαρτυρηθεί και στην Επιθεώρηση Εργασίας, στο Υπουργείο αλλά και στον ΟΑΕΔ (ο οποίος μετά από πολλές αρνήσεις, τους έδωσε επίδομα, αφού προς το παρόν, οι εργαζόμενοι ούτε πληρώνονται, αλλά και ούτε μπορούν να θεωρηθούν άνεργοι).
Σε ένα καθεστώς πλήρους απαξίωσης της εργασίας αλλά και της ζωής, οι εργάτες του Φάρου, προχώρησαν σε δράσεις για να διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν και τους χρωστάνε. Το παράδειγμα τους πρέπει να ακολουθήσουν και άλλοι εργαζόμενοι με καταλήψεις, συνελεύσεις, απεργίες και ευρύτερο συντονισμό των αγώνων.

Με τις σημερινές επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, τις συνεχείς απολύσεις και την καθημερινή καταπάτηση της αξιοπρέπειας μέσα από κόμματα, θεσμούς και καθεστωτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, η αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς, είναι ο μόνος δρόμος.

Δείχνουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους εργάτες – καταληψίες και δηλώνουμε συμπαραστάτες σε κάθε τους κίνηση και δράση.

Υ.Γ. Το εργοστάσιο βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Λ. Κατσώνη κ' Αγ. Διονυσίου στον Άλιμο, ανάμεσα από τα Carrefour της Λ. Αλίμου και το παλιό αεροδρόμιο.

Πρόσβαση με συγκοινωνία:
Από Αθήνα, λεωφορείο103 από Πανεπιστημίου και κατεβαίνετε στη 3η Αλίμου Από ΜΕΤΡΟ Δάφνης, λεωφορεία 103 και 141 και κατεβαίνετε πάλι στην 3η Αλίμου + 500-600m (5-10 λεπτά) περπάτημα.
(Χάρτης: http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/map.pdf)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009



Σήμερα στη Γάζα

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009

Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως το σύντροφο και φίλο Νασίμ, για την κατάθεση της άποψής του, αναφορικά με την άκαμπτη αντίσταση του Παλαστινιακού λαού. Τη δημοσιεύουμε αυτούσια:

Ο πόλεμος δεν έληξε, αλλά μια ακόμα μάχη τελείωσε. Η μάχη αυτή όμως ήταν καθοριστική, γιατί ήταν η πρώτη στρατιωτική μάχη της Παλαιστινιακής Αντίστασης μέσα στα ιστορικά εδάφη της Παλαιστίνης. Σε αυτό συμφωνούν όλοι, ισραηλινός στρατός και ένοπλες αντάρτικες οργανώσεις των Παλαιστινίων της Γάζας.



Η επιτυχία των ανταρτών της Γάζας να αποκρούσουν την προσχεδιασμένη προσπάθεια επέλασης των ισραηλινών αρμάτων μάχης στις πόλεις της Λωρίδας της Γάζας, αφού πρώτα θα είχαν αποδώσει οι σαρωτικοί βομβαρδισμοί, δεν περιόρισε την δυναμική της στρατηγικής επιλογής της ένοπλης σύγκρουσης, με το χωροφύλακα του ιμπεριαλισμού, το Ισραήλ, στη Γάζα και την Παλαιστίνη, αλλά άγγιξε και γέννησε νέες διαδικασίες αντίστασης σε όλο τον κόσμο, εναντίον όλων των χωροφυλάκων του στη Μέση Ανατολή.

Η παλαιστινιακή αντίσταση θα πρέπει να ξεκαθαρίζει το τοπίο σε όλα τα κατεχόμενα από το Ισραήλ παλαιστινιακά εδάφη. Σε όλα τα εδάφη αυτά πρέπει η ένοπλη αντίσταση να έχει τον κύριο λόγο και ρόλο.

Ο Παλαιστίνιος συγγραφέας και ηγετικόςστέλεχος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, Γασσάν Καναφάνι στο βιβλίο του “Η Επανάσταση του 1936-1939 στην Παλαιστίνη, οι αιτίες, οι λεπτομέρειες και οι αναλύσεις” που εκδόθηκε το 1972 λίγο πριν τον δολοφονήσει η ισραηλινή Μοσάντ, έγραψε ότι: “Η διασπασμένη παλαιστινιακή μικροαστική μπουρζουαζία βρισκόταν σε κατάσταση σύγχυσης, αναποφασιστικότητας και πολυδιάσπασης: η ταχύτητα με την οποία μετασχηματιζόταν η παλαιστινιακή κοινωνία σε μια εβραϊκή βιομηχανική κοινωνία δεν έδινε ούτε στην αναπτυσσόμενη μπουρζουαζία ούτε στους φεουδάρχες την ευκαιρία να πάρουν μέρος ή να αποκομίσουν κέρδη από τη διαδικασία. Δεν αποτέλεσε επομένως σε καμία περίπτωση έκπληξη το ότι οι περισσότεροι από τους Παλαιστίνιους ηγέτες που κατέθεσαν στην Επιτροπή Peel το 1937 - επιτροπή που σύστησαν οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές για να ερευνήσει τις αιτίες που οδήγησαν στο ξέσπασμα της Παλαιστινιακής Επανάστασης του 1936 και διήρκεσε μέχρι το 1939 - και στις προηγούμενες επιτροπές, που συστήθηκαν για να εξετάσουν άλλες εξεγέρσεις των Παλαιστινίων, είχαν ευλογήσει τον Οθωμανικό ιμπεριαλισμό και επαινούσαν τον τρόπο με τον οποίο τους είχε φερθεί σε σύγκριση με το βρετανικό ιμπεριαλισμό. Είχαν υπάρξει το όργανο της Πύλης, το προπύργιο του Σουλτάνου και συστατικό κομμάτι του συστήματος κυριαρχίας, καταπίεσης και εκμετάλλευσης, ενώ ο βρετανικός ιμπεριαλισμός τους είχε αποβάλει από το πόστο του βασικού διαχειριστή, επειδή είχε βρει έναν καλύτερα εξοπλισμένο, πιο γερά εδραιωμένο και με υψηλότερη οργάνωση εντολοδόχο στο σιωνιστικό κίνημα”.
Αυτό συνέβη τότε και αυτό, πολλοί στο παλαιστινιακό κίνημα, πιστεύουν πως θα συμβεί όταν ξοφλήσει ο Μαχμούντ Αμπάς. Προσπαθούν δηλαδή να βρουν κάποιον μέσα στο Παλαιστινιακό κίνημα που να μπορεί να διευκολύνει τα σχέδια των ιμπεριαλιστών στη Μέση Ανατολή.

Σήμερα πολλές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις στον αραβικό κόσμο άρχισαν να επανεξετάζουν και να αναζητούν νέες “επιλογές” και πιο δυναμικές “μορφές” σύγκρουσης με τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς τους. Πολλές από αυτές τις τις δυνάμεις επανεξετάζουν και τις “παλιές συμμαχίες” τους και τις “παλιές φιλίες” που είχαν με δυνάμεις που φρέναραν σκοπίμως την τροχιά σύγκρουσης με τα αντιδραστικά αραβικά κράτη. Σήμερα τα καθεστώτα αυτά καταβάλλουν τεράστια προσπάθεια για να περιορίσουν τις επιπτώσεις της νίκης της ένοπλης παλαιστινιακής αντίστασης στο εσωτερικό μέτωπο και να διχάσουν τις δυνάμεις που κινητοποιήθηκαν μέσα στο εσωτερικό μέτωπο.

Η νίκη στη Μάχη της Γάζας δεν ήταν μόνο νίκη των Παλαιστινίων ανταρτών και πολιτών, αλλά μάχη όλων όσων κινητοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο, όλων που πολύ πιο γρήγορα από όσο περίμεναν οι σχεδιαστές της ισραηλινής πολεμικής εκστρατείας εναντίον της Γάζας, βγήκαν στους δρόμους και σήκωσαν την σημαία της αλληλεγγύης και τη σημαία εναντίον του πολέμου, στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στη Λατινική Αμερική και στην Αφρική. Δεν είναι πια μυστικό ότι οι σχεδιαστές του πολέμου είχαν προγραμματίσει να τελειώσουν τη «δουλειά» εντός 5 ημερών. Τόσες μέρες χρειάζεται, όπως πιστεύουν, οποιαδήποτε πολεμική μηχανή για να επιτύχει τους προγραμματισμένους στόχους πριν κινητοποιηθούν οι πολίτες του κόσμου. Οι πολίτες αυτοί είναι εξίσου ενοχλητικοί όσο είναι οι ένοπλοι Παλαιστίνιοι μαχητές, γιατί θα μπορούσαν αν συνεχιζόταν η ισραηλινή βαρβαρότητα και δυνάμωνε η αντοχή των ανταρτών, να παρασύρουν και να ξυπνήσουν ένα αντιπολεμικό και ειρηνικό κίνημα μέσα στο Ισραήλ. Ένα κίνημα που μπορεί αν θέλει να φέρει πολλές αλλαγές στον τρόπο σκέψης των Ισραηλινών, όπως συνέβη στη δεκαετία του ογδόντα.
Το ισραηλινό καθεστώς κατοχής φοβάται αυτό το κίνημα όχι λιγότερο από το αντάρτικο κίνημα των Παλαιστινίων γιατί κινείται και δρα εντός του εχθρού και όχι απ' έξω. Ένα κίνημα που μπορεί να προκαλέσει εσωτερική αιμορραγία μέσα στο καθεστώς κατοχής. Ο φόβος των Εβραίων φασιστών στο Ισραήλ σήμερα εκφράζεται από τον Λίμπερμαν που κέρδισε ένα 15% των ψήφων. Ο φασίστας αυτός επιδιώκει την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, όχι γιατί εξακολουθούν να αγωνίζονται για τα εθνικά τους δικαιώματα, αλλά επειδή αποτελούν τον κύριο κορμό των κινημάτων που ξεσηκώθηκαν εναντίον των πολέμων του Ισραήλ. Η κοινή δράση Παλαιστινίων και Εβραίων στο Ισραήλ εναντίον των πολέμων και υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης των Εβραίων, Μουσουλμάνων και Χριστιανών, αποτελεί τεράστια απειλή και κίνδυνο για το σχέδιο ενός μονοθρησκευτικού, εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη.

Γιατί όμως είναι επικίνδυνο ένα αντιπολεμικό ειρηνικό κίνημα μέσα στο Ισραήλ;
Στρατηγικά η ειρήνη για το κατεστημένο στο Ισραήλ είναι περισσότερο επικίνδυνη για την ύπαρξη και την ασφάλεια του στην Παλαιστίνη και αυτό έχει άμεση σχέση με τον πυρήνα της ιδέας της ίδρυσης ενός εβραϊκού κράτους στην γη των Παλαιστίνιων. Ο πυρήνας της ιδέας έλεγε ότι οι Εβραίοι μόνο με ένα κράτος δικό τους μπορούν να λύσουν τον αντισημιτισμό που αναπτυσσόταν στην Ευρώπη. Ότι οι Εβραίοι δεν μπορούν να ζουν με τους άλλους λαούς στην Ευρώπη και ούτε οι λαοί μπορούν να ζουν με τους Εβραίους. Η ιδέα αυτή του εθνικιστικού σιωνιστικού κινήματος έβρισκε αντίδραση από πολλούς Εβραίους αριστερούς και δημοκράτες που πίστευαν ότι η λύση του εβραϊκού προβλήματος βρίσκεται όχι στην ίδρυση κράτους, αλλά στην συμμετοχή των Εβραίων στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες. Διαφωνούσαν με τη λογική να μεταφερθεί το πρόβλημα στην πλάτη ενός άλλου λαού, του παλαιστινιακού. Το εβραϊκό μεγάλο κεφάλαιο στην Ευρώπη, που έβλεπε το ευρωπαϊκό κεφάλαιο να επεκτείνει την οικονομική δραστηριότητα σε όλο τον κόσμο και να κατέχει με το χρήμα του πολλές φτωχές χώρες στην Ασία και Αφρική και στη Λατινική Αμερική, ήθελε να έχει ένα δικό του κράτος που να κατέχει περιοχή στον κόσμο. Οι προτάσεις για αγορά της Ουγκάντα, Αργεντινής, μεγάλης έκτασης στον Καναδά δεν έγιναν δεκτές από το σιωνιστικό κίνημα γιατί πίστευε που δεν θα προσελκύσει το μεγάλο μέρος των Εβραίων. Έτσι επιστρατεύτηκε ο μύθος “Γη της Επαγγελίας”. Ο μύθος που λέει ότι η Παλαιστίνη χαρίστηκε στους Εβραίους από τον Θεό-μεσίτη.

Το γιατί η Γάζα άλλαξε η ίδια πρώτα και γιατί αλλάξαμε όλοι μετά τη Γάζα δεν έχει να κάνει μόνο με το μέγεθος της βαρβαρότητας και φασισμού που έδειξε το κράτος του προφήτη Ισραήλ στον πόλεμό του εναντίον της Γάζας, αλλά και με το μέγεθος της αντίστασης και αντοχής που έδειξαν οι Παλαιστίνιοι πολίτες και αντάρτες της Γάζας. Αυτά τα δυο μεγέθη έπαιξαν το σημαντικότερο ρόλο στην αναγέννηση νέας ιδεολογίας, της “ιδεολογίας της Αντίστασης”. Η μάχη που σήμερα διεξάγεται στο πολιτικό επίπεδο, όσο και αν ακούγεται λίγο “διπλωματικό” αυτό εντούτοις περιέχει μέσα του πολλά χαρτιά, που μπορούν να οδηγήσουν είτε σε αποδυνάμωση της ένοπλης αντίστασης είτε σε άνύψωσή της σε νέα επίπεδα σύγκρουσης.

Νασίμ Αλάτρας

Για να τελειώνουμε με τις αστειότητες...

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Άλλη μία θεατρική παράσταση θέλησε να δώσει ο Τάσος Δούσης παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως υποψήφιο θύμα τρομοκρατικής επίθεσης μετά την παρέμβασή μας με μοίρασμα κειμένου στις 13/02 στα γραφεία του περιοδικού του ICONS TRAVELLER’S. Η αγωνιώδης προσπάθειά του να καλύψει τις παρανομίες του και να μεταφέρει το επίκεντρο της συζήτησης πέρα από τη στυγνή εκμετάλλευση νέων εργαζομένων στο μαγαζί του, τον οδήγησε σε υποκριτικά υστερικά καλέσματα για βοήθεια από τις αρχές (!), καθώς δέχεται απειλές και έχει στοχοποιηθεί…..προφανώς γιατί προβάλλει στο τεύχος Φεβρουαρίου το καρναβάλι της Βενετίας σε βάρος του δικού μας ντόπιου Πατρινού!!!


Η συμπεριφορά του Τ. Δούση θα εντασσόταν στο πεδίο της γελοιότητας και δεν θα ήταν καν άξια αναφοράς, αν δεν παρέπεμπε ευθέως στη σύνδεση μιας παρέμβασης σε έναν εργασιακό χώρο με «τρομοκρατική πράξη». Ο κ. Δούσης έφθασε στο σημείο να παρέμβει τηλεφωνικώς στην εκπομπή του Χαρδαβέλλα την ημέρα της επίθεσης στον σταθμό του ΑΛΤΕΡ, κλαψουρίζοντας ότι δέχεται απειλές και εν πολλοίς έχει γίνει στόχος τρομοκρατών….Την επόμενη δε μέρα, δημοσιοποίησε καταγγελία-ανακοίνωση με τις υπογραφές 38 εργαζομένων στο περιοδικό του, στην οποία μας αποκαλεί «τάγματα εφόδου ‘κουκουλοφόρων΄, ΄συνδικαλιστών΄ και ανώνυμων νταβατζήδων ψευτοδημοσιογράφων».

Αναφέρει δε επί λέξει ότι «μετά την επίθεση στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΛΤΕΡ και με στοιχεία που έχουμε στην κατοχή μας, πιστεύουμε ακράδαντα ότι πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο στοχοποίησης, στιγματισμού και εξόντωσης του Τ. Δούση, του ICONS και των εργαζομένων. Στην ουσία μιλάμε για τάγματα εφόδου σε διατεταγμένη υπηρεσία τρομοκράτησης όλων των ανθρώπων που εργάζονται στην εταιρεία…». Σημειώνει ακόμη ότι στόχος της παρέμβασης «ήταν, προφανώς, να τσεκάρουν τα μέτρα ασφαλείας της εταιρείας κι όλους τους χώρους στους οποίους δουλεύουν τα τμήματα της STORY E.E. » (η εταιρεία στην οποία ανήκει το ICONS). Στο τέλος ζητά την παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ, της ΕΣΠΗΤ, του ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ, του ΚΡΑΤΟΥΣ και της ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, ενώ καλεί όλους τους «συναδέλφους σε όλα τα ΜΜΕ της χώρας να περιθωριοποιήσουν, να καταγγείλουν και να ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ τους ανώνυμους ψευτοδημοσιογράφους «κουκουλοφόρους» που κρύβονται πίσω από τα blogs anergoidimosiografoi, katalipsiesiea, paratypos».

Η καταγγελία-ανακοίνωση είναι καταφανώς υπαγορευμένη από τον Τ. Δούση, ενώ φέρει τις υπογραφές γραμματέων, γραφιστών, υπεύθυνων διαφήμισης, ακόμη και της συνεταίρου του Κ. Γιατζόγλου (!), αλλά και συντακτών, που δεν βρίσκονται αυτή τη χρονική περίοδο στο ICONS. Δεν θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι οι υπογραφές έχουν αποσπαστεί υπό την πίεση και τον φόβο της απόλυσης, ωστόσο, καθένας από τους εργαζομένους φέρει το μερίδιο της ατομικής ευθύνης που του αναλογεί, για το πού βάζει την υπογραφή του.

Όμως, ο κ. Δούσης δεν περιορίστηκε στις ανακοινώσεις και τα τρομολαγνικά, θεατρινίστικα κλαψουρίσματα, καθώς στις 18/02 απέστειλε δελτίο τύπου στο mail μας, που ενημερώνει ότι «θα καταθέσει στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών όλα τα στοιχεία που έχει για τη στοχοποίηση του ίδιου και της εταιρείας του από στυγνούς συκοφάντες, εκβιαστές, ψευτοδημοσιογράφους και τάγματα εφόδου που βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία». Με λίγα λόγια, ο κ Δούσης, εκτός από στυγνός εκμεταλλευτής και νάρκισσος κυνηγός της δημοσιότητας, φέρει πλέον και τον τίτλο του ΔΟΣΙΛΟΓΟΥ, ρουφιάνου και συνεργάτη της Ασφάλειας, πετώντας λάσπη απέναντι σε εργαζόμενους στον χώρο των ΜΜΕ.

Αναρωτιόμαστε και ρωτάμε: ποια είναι άραγε αυτά τα στοιχεία που θα καταθέσει στη ΓΑΔΑ; Τα πρόσωπά μας, τα οποία κατέγραφαν οι παράνομες κάμερες που λειτουργούν μέσα στους χώρους εργασίας, όταν μοιράζαμε την προκήρυξή μας στους εργαζομένους; Τι θα επικαλεστεί; Την «τρομοκρατική ενέργεια υψηλού κινδύνου» να παρέμβουμε σε έναν εργασιακό χώρο, όπου εμφανίζεται, όπως και σε τόσο μαγαζιά, η στυγνή βιομηχανία των ανακυκλώσιμων νέων, άμισθων και κακοπληρωμένων, εργαζόμενων;

Την ΚΟΥΚΟΥΛΑ της υποκρισίας, της ρουφιανιάς και της ποινικοποίησης των εργατικών αγώνων, τη φορά Ο ΙΔΙΟΣ. Εμείς δεν κάναμε τίποτα παραπάνω απ’ το να αναδείξουμε την εργασιακή πραγματικότητα, που κρύβεται πίσω από τη λάμψη του ιλουστρασιόν χαρτιού του περιοδικού του. Την πραγματικότητα της εκμετάλλευσης και ιδιοποίησης της υπεραξίας νέων εργαζόμενων, που ο κ. Δούσης «ψαρεύει» από τις πανεπιστημιακές σχολές ΜΜΕ, προσφέροντας τους την «τεράστια ευκαιρία» -όπως την παρουσιάζει ο ίδιος στις προσωπικές συνεντεύξεις με τους υποψήφιους εργαζομένους- να εργαστούν αμισθί στο περιοδικό του και ίσως μετά να έχουν την ευκαιρία να πάρουν και ένα μισθό της πείνας των 500 ευρώ με αυτασφάλιση! Εξάλλου, όπως μας είπε και ο ίδιος κατά την παρέμβασή μας στις 13/02, «έχω ιστορία στη δημοσιογραφία, έχω πάει σε δύο πολέμους». Κατά συνέπεια, νομιμοποιείται να εκμεταλλεύεται νέους εργαζόμενους, που υποχρεώνονται να δουλεύουν 12ωρα για το καλό της επιχείρησης…

Διαθέτουμε ήδη αρκετά ονόματα παιδιών, που έχουν υπογράψει στο περιοδικό με το όνομά τους φαρδύ πλατύ και δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ, ενώ δεν εμφανίζονται φυσικά σε καμιά μισθολογική κατάσταση. Επίσης, γίναμε οι ίδιοι μάρτυρες των εξαντλητικών ωραρίων, πηγαίνοντας στις 7.30μμ το απόγευμα της Παρασκευής, όπου οι εργαζόμενοι είχαν ήδη συμπληρώσει 9 ώρες εργασίας και ακόμη δούλευαν….Επιπλέον, τα μπλόγκς βρίθουν από μαρτυρίες νέων παιδιών, που πέρασαν από το μαγαζί του Δούση και δεν αντέχει στην κοινή λογική το επιχείρημα ότι όλοι τους είναι ψεύτες και συκοφάντες.

Μακριά από τη λογική της απολογίας για το τι είμαστε και τι κάνουμε, επαναλαμβάνουμε ότι δημόσια καλούμε εργαζόμενους στον χώρο των ΜΜΕ κάθε Τρίτη στις 8μμ στη συνέλευση μας στο κτήριο του τμήματος ΕΜΜΕ του παν/μιου Αθηνών! Με τον ίδιο τρόπο, δημόσια και με τα πρόσωπά μας, πραγματοποιήσαμε την κατάληψη της ΕΣΗΕΑ, οργανώσαμε εκδηλώσεις για τον εργασιακό μεσαίωνα στα ΜΜΕ και προχωρήσαμε σε παρεμβάσεις διαμαρτυρίας ενάντια στις απολύσεις στον Ελεύθερο Τύπο και το ΕΘΝΟΣ. Την ίδια στιγμή, το μπλόγκ μας (katalipsiesiea.blogspot.com) παραμένει ανοιχτό στον καθένα για ενημέρωση, παρέμβαση και ανταλλαγή θέσεων και απόψεων.


Η επίθεση, που δεχόμαστε από το «Δουσιστάν», όπως και η συκοφαντία και λάσπη, που δεχτήκαμε από τους Σομπολοτσαλαπαταίους όταν κάναμε την κατάληψη, δεν μας παραξενεύει, ούτε φυσικά μας φοβίζει. Είναι πλέον εμφανές πως η αυτοοργανωμένη, από τα κάτω, άμεση δράση, πέρα από τις καθιερωμένες, ελεγχόμενες συνδικαλιστικές φόρμες, που απορροφούν τις αντιδράσεις των εργαζομένων, έχει αναστατώσει τα αφεντικά. Η μηχανιστική σύνδεση των παρεμβάσεών μας με τη στερεοτυπική φιγούρα του «κουκουλοφόρου», «τρομοκράτη», κλπ, είναι η μόνιμη αντανακλαστική άμυνα συστημικών παραγόντων, που βλέπουν έναν ολόκληρο κλάδο (και μια ολόκληρη κοινωνία) να ασφυκτιά μέσα σε ένα πλαίσιο απολύσεων και οικονομικής κρίσης και ορρωδούν μπροστά στο ενδεχόμενο της ανταρσίας στην κοινωνική τους ειρήνη.

Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν πτοούμαστε και θα συνεχίσουμε τις δράσεις μας, καλώντας όλους τους εργαζόμενους να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να συντονίσουμε τις ενέργειές μας με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια σε εργασιακούς χώρους και όχι μόνο, υπενθυμίζοντας στους ταξικούς μας εχθρούς πως η φλόγα της εξέγερσης του Δεκέμβρη δεν έσβησε ακόμα…

ΥΓ: κ. Δούση, ο Θέσπης πραγματικά θα σας ζήλευε, καθήμενος πάνω στο άρμα του σε σχήμα καραβιού (Carrus Navalis, απ’ όπου η λέξη ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ). Τέτοια θεατρική παράσταση σίγουρα δεν θα είχε καταφέρει να δώσει! Οι ΜΑΣΚΕΣ όμως πλέον ΕΠΕΣΑΝ! 

Ακολουθεί το "κείμενο" του Δούση που το υπέγραψαν και οι εργαζόμενοι, καθώς και η τηλεφωνική παρέμβασή του στον Χαρδαβέλα:






video


Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Για όσους δεν είδαν την εκπομπή του "έγκριτου" ουφολόγου κυρίου Χαρδαβέλα η εξήγηση του παρακάτω ποστ θα έρθει σύντομα. Για τους υπόλοιπους που παρακολουθήσαν ζωντανά τη συνέντευξη ενός Ούφο προερχόμενου από τον μακρινό πλανήτη του "Δουσιστάν" αυτοί οι λιγοστοί και τόσο εύστοχοι στίχοι του Νικόλα Ασιμου.

http://www.greektube.org/content/view/11527/2/





Είμαστε τρομοκράτες όλοι-όλοι,
Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.
Που δεν πήγε στο στρατό
Φοβότανε τον πόλεμο δεν ήθελε τα όπλα
Ποιος είναι ο τρομοκράτης, ποιος;
Ο χαχόλης ο Μανώλης ο φαιδροπαιδαράς
Γιατί ποτέ δε δέχτηκε να γίνει Βρωμοποδαράς.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι πρόγονοί μου εργάτες τρομοκράτες ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν θέλουμε εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Είναι το κράτος ο τρομοκράτης;
Όχι το κράτος είναι η τάξις
Είναι ο εργάτης ο τρομοκράτης;
Όχι, ο εργάτης είναι το πτώμα, και
Είναι στο κόμμα, κοιμάται ακόμα!!!
Μα είναι το κόμμα ίσον το πτώμα;
Όχι το κόμμα είναι ένα.

Κουκουκουκουέ το πτώμα σου λαέ
Κουκουκουκουέ το πτώμα σου λαέ
Για να έχεις σύνταξη καλή, συστοιχία
Και κατάταξη, ταξινομημένο και αριθμημένο
Κουρδιστό ραμολιμέντο.
Να μην είσαι Τρομοκράτης, αρνησίθρησκος, χωριάτης,
Ανυπόταχτος, τεμπέλης, άπατρις, κοπανατζής.
Για να είσαι δημοκράτης, χάφτης και
Σοσιαληστής (το "λη" παρακαλώ με ήτα)καντηλανάφτης.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι πρόγονοί μου εργάτες τρομοκράτες ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν θέλουμε εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Είναι οι μπάτσοι οι τρομοκράτες;
Όχι, οι μπάτσοι είναι φρουροί.
Είναι το τάγμα ο τρομοκράτης;
Όχι, το τάγμα είναι πατρίς.
(Ζήτω η πατρίς)
(Ζήτω ρε)
(Ζήτω η πατρίς)
Είναι η δουλειά μας τρομοκρατία;
Όχι, δουλεία ίσον τιμή.
Είναι οι παπάδες οι τρομοκράτες;
Όχι, θρησκεία είναι τα θεία
Μήπως οι νόμοι τρομοκρατούν;
Όχι, οι νόμοι νομοθετούν
Τρομοκρατία ίσον βουλή;
Μα όχι, βουλή μας είναι η ψήφος
Κι ο ψηφοφόρος θανατηφόρος!!!
Το είπε κι ο πρώτος μουγγός μασκοφόρος αυτό.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι μασκοφόροι εργάτες τρομοκράτες ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν θέλουμε εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Τρομοκρατία ίσον Δαφνί;
Όχι, βαρά και ψυχοσορροπεί
Κι αφού μας μοντάρει! Ξανά στη γραμμή
Μα τότε σχολείο σημαίνει και τρόμος!!!
Όχι. Διδάσκεστε πίστιν στους νόμους
Τρομοκρατούνε οι δικασταί;
Μα, δικασταί μας είναι η έδρα.
Μα, μήπως τέλοσπάντων η έδρα ισοπεδώνει;
Όχι. Η έδρα μας σουλουπώνει, μας καλιγώνει,
Μας το βιδώνει γερά το τιμόνι στα μπισινά!!
Εν-δύο-τρία-εμπρός με χαρά.

Κράτος, σχολεία, θρησκεία, στρατός
Νομοθετούνε για μας ευτυχία
Τα συνδικάτα το κόμμα φραγμός
Κάντε εμετό και νιώστε αηδία.
Για να μπορέσει επιτέλους (γαμώ το κέρατό μου) να σηκώσει
Το κεφάλι ο τρομοκράτης που είναι μέσα μας(και κοιμάται ο καργιόλης).
Είμαστε τρομοκράτες όλοι-όλοι,
Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.
Ποιος είναι ο τρομοκράτης, ποιος;
Ο χαχόλης ο Μανώλης ο φαιδροπαιδαράς
Γιατί ποτέ δεν δέχτηκε να γίνει Βρωμοποδαράς...

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ… ΣΤΑΘΗ

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009


Η τραγελαφική εικόνα των ΜΑΤ να φυλάνε το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Κακλαμάνη, η ισοπέδωση, νύχτα, του πάρκου Κύπρου και Πατησίων, οι εξόφθαλμες παρανομίες (σε σχέση με τους νόμους που οι ίδιοι φτιάχνουν για να τους εξυπηρετούν) στην προκειμένη πράξη, οι επιθέσεις των ΜΑΤ σε κατοίκους τόσο στην Πατησίων όσο και στο Δημαρχείο που είχαν ως αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό 3 ανθρώπων από χειροβομβίδες κρότου λάμψης, δεν πτόησαν το κατά τα άλλα «εναλλακτικό» και «σκεπτόμενο» έντυπο LIFO...


το οποίο κυκλοφόρησε την προηγούμενη Πέμπτη με επισυναπτόμενο το εμετικό έντυπο-προπαγάνδα του Δήμου Αθηναίων με ειδική μνεία σε όλους «όσοι υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών σε σχέση με τον υπόγειο χώρο στάθμευσης στην Κύπρου και Πατησίων» και «στις μειοψηφίες που αντιδρούν σε οποιοδήποτε σχέδιο να επανασυμφιλιωθεί (!!!) ο κάτοικος της πόλης με την πόλη του».

Σαφώς και το ζήτημα δεν είναι αποκλειστικά πρόβλημα της LIFO, αφού το συγκεκριμένο τετρασέλιδο του Δήμου διαμοιράζεται και από τα υπόλοιπα free-press, ούτε αποζητούσε κανείς από το έντυπο επαναστατική συνέπεια, καθώς πρόκειται για ένα ακόμη «δωρεάν» έντυπο το οποίο όμως πληρώνουμε πολύ ακριβά… Τι σημαίνει αυτό;

Τα «δωρεάν» έντυπα βρίθουν από «δωρεάν» προτάσεις για πληρωμένη διασκέδαση, από «δωρεάν» ρομαντικά εξώφυλλα που προωθούν ακριβοπληρωμένα συμβόλαια κινητής τηλεφωνίας, από «δωρεάν» αναλύσεις για το σεξ πλάι-πλάι με διαφημίσεις προφυλακτικών. Οσο περισσότερο καταναλώνουμε τόσα περισσότερα «δωρεάν» έντυπα θα έχουμε. Οι διαφημιζόμενοι είναι και η αποκλειστική πηγή ζωής για τέτοιου είδους έντυπα, προκαλώντας όμως και τις λογικές συνέπειες, την απόλυτη εξάρτηση από το μάρκετινγκ άρα και την αυτόματη υποβάθμιση του περιεχομένου προκειμένου να είναι αρεστό. Πρόκειται ουσιαστικά για την κλασσική αντίφαση όλων των αστικών ΜΜΕ. Πώς να συμβιβαστεί η αποκαλυπτική και κριτική φύση του «λειτουργήματος» της δημοσιογραφίας με το ότι το αντικείμενο της κριτικής μου ταυτίζεται και με το χρηματοδότη μου; Η απάντηση είναι πως αυτά τα δύο δεν συμβιβάζονται ποτέ. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Η περίπτωση της LIFO είναι απλά ένα πολύ καλό παράδειγμα που επιβεβαιώνει τον παραπάνω κανόνα, πώς ένα έντυπο από τη δριμεία κριτική στη δημοτική αρχή πριν ένα χρόνο έφτασε να φιλοξενεί τη δημοτική προπαγάνδα και μάλιστα σε ένα ζήτημα που συνάντησε τη δυναμική και μαζικότατη αντίδραση της τοπικής κοινωνίας;

Το χρονικό, πώς ο Κακλαμάνης «αγόρασε» τη Lifo (από indy.gr)

• 3 Απριλίου 2008, Τεύχος 106: Ο Αρχισυντάκτης της Lifo Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στο Εditorial διαμαρτύρεται έντονα προς τον Κακλαμάνη για το θέμα των σταντς των Free Press και αναγγέλλει σε αντεκδίκηση την δημιουργία νέας στήλης με τον τίτλο: «Ο γυμνός Δήμαρχος»

• 17 Απριλίου 2008, Τεύχος 108: Εμφανίζεται η στήλη "Ο ξυπόλητος Δήμαρχος" με πρώτο θέμα τις νεραντζιές της οδού Κανάρη.

• 22 Μάη 2008 Τεύχος 112: O "Ξυπόλητος δήμαρχος" τα χώνει για το free press του 9.84-Δήμου Αθηναίων. Γράφει μεταξύ άλλων: «…φαιδρό «δημοτικό free press», το οποίο ουσιαστικά είναι μια τετρασέλιδη καταχώρηση του δήμου σε έντυπα της αρεσκείας σας (και του κύκλου σας).» και «…Υπάρχει «μεσάζων» που σπρώχνει αυτό το τετρασέλιδο στα έντυπα της αρεσκείας σας (δίκην διαφημιστικής) - και τι σχέση έχει με τον κ. Καφέζα; Ποιοι παίρνουν ποσοστά; Και βάσει ποιου διαγωνισμού τα παίρνουν;»

• 17 Ιουνίου 2008: Η Lifo καταγγέλλει σφοδρά τον Δήμαρχο για αυθαίρετη αφαίρεση επιλεκτικά των σταντ της. Γάφει μεταξύ άλλων: «Να υπενθυμίσουμε ότι η LifO είναι το μόνo εβδομαδιαίο free press πού πληρώνει το δήμο για τη χρήση stands και βεβαίως το μόνο που διώκεται επειδή δεν χαϊδεύει την ξυπόλυτη Αρχή. Εννοείται ότι τέτοιες φαιδρές πολιτικές κινήσεις δεν μας πτοούν.»

• 16 Οκτωβρίου 2008, Τεύχος 130: Ξαφνικά η στήλη «Ξυπόλητος Δήμαρχος» που τα έχωνε στα πεπραγμένα του Δημάρχου εξαφανίζεται!

• 23 Οκτωβρίου2008, Τεύχος 131: Εμφανίζεται στις τελευταίες σελίδες της Lifo το ένθετο του 9.84-Δήμου μαζί και ένα περίεργο Editorial στο οποίο μεταξύ άλλων διαβάζουμε «Άπαξ και αποφασίσεις να μπεις στο παίγνιο της κοινωνίας των Αθηνών, πρέπει να γίνεις ψεύτης. Να υποστηρίζεις διά της παρουσίας σου (ή συνηθέστερα διά της σιωπής σου) το χρυσοποίκιλτο μπερντέ που προσποιείται το ανάκτορο. Δεν φτάνει που έχεις τις εσωτερικές σου αρρώστιες (όρα λήμμα 4), πρέπει να γλύφεις και τους καραγκιόζηδες. Κι όμως όλοι το κάνουν. Και κάνουν τη δουλίτσα τους. Ψευδέστεροι: εκείνοι που υποδύονται τους ανένταχτους, τους εξωκοινοβουλευτικούς, τους αλτέρνατιβ και προνομιούχοι όντες φοράνε τετριμμένα (ναι, συμπεριλαμβανόμαστε).»

• 26 Οκτωβρίου 2008: Αμέσως με την δημοσίευση του ενθέτου του Δήμου στην Lifo αρχίζουν οι διαμαρτυρίες και η Lifo απαντά, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Για να πάψει η μίρλα ας ανακοινωθεί κατι που και το στοιχειωδέστερο ρεπορτάζ θα αποκάλυπτε: Το τετρασέλιδο του Δημου Αθηναίων δημοσιεύται ΔΩΡΕΑΝ στη LIFO (όπως και σέ όλα τα υπόλοιπα free press) και αποτελεί συμψηφιστικό όρο του συμβολαίου για την ενοικίαση των stands.»

• 30 Οκτωβρίου 2008, Τεύχος 132: Τα πράγματα έχουν σκουρύνει και ο Τσαγκαρουσιάνος αφήνει τα μυστήρια Editorial του για να ασχοληθεί με το πεζό θέμα της κρατικής διαφήμισης και να υπογραμμίσει ότι η Lifo αδικείται σε σχέση με άλλα έντυπα». Τι θέλει να πει ο ποιητής; Πάντως το ότι το λέει αμέσως μετά την ενσωμάτωση του ενθέτου του Δήμου στη Lifo και την απάντηση ότι αυτό μπαίνει δωρεάν/συμψηφιστικά μόνο καθαρές καταστάσεις δεν δείχνει. Μοιάζει κάποιοι να έχουν ενοχές και να ρίχνουν μελάνι ως σουπιές…

• 18 Δεκεμβρίου 2008, Τεύχος 139: Εμφανίζεται για μία και μόνη φορά ξανά η στήλη «Ο ξυπόλητος Δήμαρχος» Αυτή τη φορά με υπογραφή συντάκτη και για θέμα που δεν αφορά τον Δήμο Αθηναίων αλλά τη Νομαρχία Τι κουφό πάλι κι αυτό…

• 13 Φλεβάρη 2009: Αναγνώστης της Lifo τα χώνει στην εφημερίδα για το προκλητικό τετρασέλιδο του Δήμου. Γράφει μεταξύ άλλων: «Γιατί η Lifo είναι το μόνο free press έντυπο αυτή τη βδομάδα που δημοσιεύει αυτό το τετρασέλιδο; Γιατί η Athens Voice και η FAQ, αν και στο παρελθόν έχουν φιλοξενήσει παρόμοια τετρασέλιδα, αυτή τη βδομάδα δεν το κάνουν; Και πόσα είναι, τέλος πάντων, τα γαμημένα τα λεφτά για να εξαγοράσεις μια συνείδηση;» Αηδία... Η Lifo του απαντάει 10(!) λεπτά αργότερα με το γνωστό τροπάρι ότι το τετρασέλιδο είναι δωρεάν/συμψηφιστικό, σε άλλη μια απελπισμένη προσπάθεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Την ξεφτίλα της.

ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΜΑΣ ΠΡΟ(Σ)ΚΑΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ «BODIES»

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Όταν η αδυσώπητη αγορά αναζητεί νέα προϊόντα, προκειμένου οι μέτοχοί της να εξασφαλίσουν το αχαλίνωτο κέρδος, τότε, μπορεί να μετατρέπει ακόμη και ανθρώπινα νεκρά κουφάρια σε εικαστικά εκθέματα. Αρκεί να έχει εξασφαλισμένη τη συνεργασία των μέσων μαζικής ενημέρωσης.


Ένα θέαμα φρίκης που μετατρέπει τον θάνατο σε ψυχαγωγία αποκτηνώνοντας και βεβηλώνοντας σώματα νεκρών, αμφισβητούμενης προέλευσης, με βάσιμες υπόνοιες ότι προέρχονται από εκτελεσθέντες φυλακισμένους στην Κίνα, που διατείνεται ότι έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα, βρίσκεται σε εξέλιξη στην Αθήνα.

Πρόκειται για την έκθεση «Bodies», που παρουσιάζεται στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, στην οποία περιλαμβάνονται 17 «πλαστικοποιημένα» ανοιχτά πτώματα νεκρών - από τα οποία «χάσκουν» πνεύμονες, καρδιές, νεφροί, τένοντες, αγγεία, αρμοί, οστά, ιστοί, νεύρα και έντερα - καθώς και 200 μεμονωμένα ανθρώπινα όργανα. Ένα θέαμα φρίκης που πολυδιαφημίστηκε ως καλλιτεχνικό, σχεδόν άκριτα, από όλα τα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης. Στεγαζόμενο, ώστε να εδραιωθεί ως έκθεση τέχνης, στις σελίδες του πολιτιστικού ρεπορτάζ.

Προκειμένου να εξασφαλίσουν το δέλεαρ για το φιλοθεάμον κοινό, οι διοργανωτές της δεν αρκούνται στην επίδειξη των ξεφλουδισμένων και ξεκοιλιασμένων πτωμάτων που «έπεσαν» στα χέρια τους, αλλά τα διαμόρφωσαν σε συγκεκριμένες στάσεις, εν ώρα δράσης, έτσι ώστε να καλύψουν όσο το δυνατόν ευρύτερα τις φρικώδεις διαστροφές του.

Οι επισκέπτες αυτού του… εικαστικού νεκροτομείου έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν μια νεκρή γυναίκα έγκυο με τα πόδια ανοιχτά, ώστε να φαίνεται το έμβρυο, ένα πτώμα να κρατά το δέρμα της πλάτης του, ένα άλλο γονατισμένο σε στάση προσευχής κρατώντας την καρδιά του στα χέρια του, μη παραλείποντας να μετατρέψουν και πτώματα σε αθλητές(!) που πετούν ένα δίσκο και κλωτσούν μία μπάλα.

Αν, στην καλύτερη περίπτωση, ευσταθούν οι ισχυρισμοί της αμερικανικής εταιρείας «Premier Exhibitions» που διοργανώνει την έκθεση ότι τα σώματα προέρχονται από δωρητές πρόθυμους να τα παραχωρήσουν στην ιατρική για επιστημονικούς λόγους, τότε είμαστε αντιμέτωποι με μια εγκληματική εξαπάτηση απέναντι σε ανυπεράσπιστους νεκρούς που, εν ζωή, δεν έδωσαν ποτέ τη συγκατάθεσή τους να χρησιμοποιηθούν κατ’ αυτόν τον ανίερο, διαπομπευτικό και «εξευτεληστρικό» τρόπο.

Αλλά ακόμη και εάν κάποια από τα σώματα προέρχονται από τα αζήτητα των κινεζικών νεκροτομείων, πάντα κατά τους ισχυρισμούς των διοργανωτών, έχουμε να κάνουμε με μια βάρβαρη οικειοποίηση πτωμάτων, μια ανίερη εκμετάλλευση νεκρών ψοφιμιών, στο όνομα του κέρδους.

Στη χειρότερη περίπτωση, εάν ευσταθεί η δημοσιογραφική έρευνα αμερικανών δημοσιογράφων, τα σώματα των νεκρών που παρουσιάζονται στην έκθεση προέρχονται από θύματα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγκεκριμένα από θανατοποινίτες που εκτελέστηκαν από την κινεζική κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση δολοφόνων, υπόλογη για πολλαπλές και κατάφωρες παραβιάσεις των πολιτικών δικαιωμάτων, που ξέρει να κλείνει το στόμα σε οποιαδήποτε αντικαθεστωτική φωνή και που τιμωρεί με θάνατο περισσότερες από 60 παραβάσεις των νόμων που θέσπισε, μεταξύ των οποίων πολιτικών και οικονομικών. Ένα στυγνό δολοφονικό καθεστώς που, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, διεκδικούσε το 80% των διατεταγμένων από κυβερνήσεις θανατικών εκτελέσεων ανά τον κόσμο.

Και δεν είναι μόνο για όλους αυτούς τους λόγους προκλητική, κατάπτυστη και καταδικαστέα η τροφοδοτούμενη με πτώματα και ανθρώπινα όργανα από το πανεπιστήμιο Dalian Plastination της Κίνας έκθεση «Bodies». Η μεταμόσχευση οργάνων στην Κίνα αποτελεί μια τεράστια βιομηχανία που προσελκύει αγοραστές από όλο τον κόσμο, παρόλο που η χώρα δεν διαθέτει κανένα σύστημα εθελοντικής δωρεάς οργάνων! Ετσι, δεκάδες χιλιάδες μεταμοσχευμένων οργάνων προέρχονται από άγνωστες πηγές, κοινώς, από το παράνομο εμπόριο οργάνων.

Τα περισσότερα όργανα που μεταμοσχεύονται στην Κίνα λαμβάνονται από φυλακισμένους που εκτελέστηκαν. Μάλιστα, προκειμένου η κυβέρνηση να διευκολύνει αυτή τη διαδικασία έχει αλλάξει τη μέθοδο εκτελέσεων. Οι εκτελέσεις εκατοντάδων φυλακισμένων γίνονται πλέον με μια φονική ένεση μέσα σε κινούμενα βαν που έχουν ως προορισμό κάποιο νοσοκομείο, προκειμένου να συγκομιστούν και να μοσχοπουληθούν τα «φρέσκα» όργανά τους. Και δεν χρειάζεται να γίνει εκτενής αναφορά για πιο πρόσφατες καταγγελίες, σύμφωνα με τις οποίες η Κίνα προμηθεύεται ανθρώπινα όργανα ακόμη και από ζωντανούς φυλακισμένους.

Μήπως δεν τα γνωρίζει όλα αυτά ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων, υπό την αιγίδα του οποίου τελεί η συγκεκριμένη έκθεση; Εκτός και εάν ο επίσημος φορέας του ελληνικού κράτους, που υιοθετεί και προωθεί την εφαρμογή δια του νόμου της υποχρεωτικής δωρεάς οργάνων από τη στιγμή που θα γεννιόμαστε, εθελοτυφλεί θεωρώντας ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Φαίνεται ότι ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων παραβλέποντας τις καταγγελίες για την πηγή της προέλευσης των παραμορφωμένων πτωμάτων και τις όποιες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα περιτριγυρίζουν ως φαντάσματα, ανάγει τη δωρεά οργάνων ως αυτοσκοπό, κατά τα λοιπά για ανθρωπιστικούς λόγους, και εμμένει αποκλειστικά στον «εκπαιδευτικό» χαρακτήρα της έκθεσης. Με ποιο σκεπτικό; Μα, προφανώς, την οικειοποίηση των επισκεπτών της έκθεσης με τα ανθρώπινα όργανα, αυτών των «αγνώστου ταυτότητας» νεκρών, μια οικειοποίηση που τελικά μεθοδεύει την μετατροπή μας σε δωρητές οργάνων. Αν τα γνωρίσεις, μόλις πεθάνεις, θα τα χαρίσεις…

Με είσοδο 16 ευρώ και χαμηλότερες τιμές για παιδιά και ηλικιωμένους, η είσοδος στο χώρο των αποκτηνωμένων νεκρών ανοίγει την πόρτα του επίγειου αγοραίου Αδη. Οι εκπαιδευτικοί που έλαβαν και λαμβάνουν την πρωτοβουλία να οδηγήσουν τους μαθητές τους στην έκθεση «Bodies» (ή έπεσαν θύματα άγνοιας, εξαιτίας της ανεύθυνα ύποπτης προβολής της από τα μέσα ενημέρωσης) - με την άτυπη έγκριση του υπουργείου Παιδείας - ας αναλογιστούν ότι οδηγούν τα παιδιά στις πύλες του επίγειου υποχθόνιου κόσμου.

Αυτού εδώ, του αγγελικά πλασμένου, που, οι εξουσίες του μπορούν να μας αρπάζουν, να μας δολοφονούν και μετά να μας εκθέτουν νεκρούς, άλλοτε στα πλαίσια της «αγοράς», ενίοτε στο όνομα της Τέχνης.

Οι πύλες της έκθεσης του εξευτελισμού της υπάρχουσας και μεταθανάτιας ζωής παραμένουν ανοιχτές, μας προκαλούν χυδαία και μας περιμένουν….

Παρέμβαση στο Icons Traveller's

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

Οι καταγγελίες από αποχωρήσαντες εργαζόμενους-ες έχουν δημοσιευτεί τόσο στο site της συνδικαλιστικής παράταξης «Παρατύπως» όσο και στο site μας. Δεν χρειάστηκε κάποια φοβερή δημοσιογραφική έρευνα για να επιβεβαιώσουμε αυτές τις καταγγελίες, από την στιγμή που η επιχείρηση του κ. Δούση κάθε άλλο πάρα κρύβει την πολιτική της, ψαρεύοντας αφειδώς άμισθους εργαζόμενους από τις πανεπιστημιακές σχολές ΜΜΕ και ζητώντας συνεχώς από το site της εργαζόμενους για όλες τις θέσεις της επιχείρησης…


Η ίδια μας η παρουσία στην συγκεκριμένη επιχείρηση εκείνη την ώρα (19:30 βράδυ Παρασκευής) ήταν απόδειξη ότι η επιχείρηση εξαναγκάζει ελαστικούς και άμισθους εργαζόμενους να δουλεύουν για παραπάνω από 8 ώρες, από την στιγμή που γνωρίζαμε ότι όλοι/ες προσέρχονται στις 10 το πρωί.

Επισκεφτήκαμε λοιπόν, χωρίς ραντεβού, τα γραφεία του περιοδικού στην Μεταμόρφωση και μοιράσαμε αυτό το κείμενο στους/στις εργαζόμενους/ες. Η συνομιλία μας μαζί τους προφανώς δεν ήταν δυνατή, από την στιγμή που ο Μεγάλος Αδελφός της εργοδοσίας καραδοκούσε, είτε στα μάτια του προϊστάμενου, είτε στα μάτια των καμερών που έχει τοποθετήσει ο κ. Δούσης. Στον δεύτερο όροφο συναντήσαμε τους «managers» της επιχείρησης καθώς και τον ίδιο τον Δούση, ο οποίος αλαφιασμένος προσπάθησε αρχικά να μας περιορίσει στο γραφείο του για να «συζητήσουμε», ενώ οι υπόλοιποι έκλειναν τις πόρτες για να μην ακούνε οι εργαζόμενοι/ες. Ο Δούσης ενώ αρχικά έπεφτε από τα σύννεφα από τα καταγγελλόμενα μας, στην συνέχεια τα επιβεβαίωνε σιγά-σιγά ένα προς ένα, φτάνοντας στο τέλος να υποστηρίζει όλη την ρητορική των αφεντικών γύρω από τους σύγχρονους όρους σκλαβιάς που επιβάλλουν στους/στις εργαζόμενους/ες. Πραγματικά, αν ήταν δικηγόρος θα είχε χάσει όλες τις δίκες, αλλά ευτυχώς για την έγκυρη ενημέρωση είναι δημοσιογράφος… Έχουμε και λέμε:

Καταγγελία περί απλήρωτων εργαζόμενων.

Αρχική θέση: «Απλήρωτους εργαζόμενους εγώ; Ψέματα. Δεν ισχύει. Δεν υπάρχει ούτε ένας». Ενδιάμεση θέση: «Προσφέρουμε πρακτική άσκηση σε παιδιά από πανεπιστήμια, αφού πρώτα συνεννοούνται με την υπεύθυνο ότι είναι μόνο για ένα μήνα», τελική θέση: «Σίγουρα δεν κάθονται πάνω από ενάμιση-δυο μήνες».

Η αλήθεια: Με βάση την κινηματική δημοσιογραφική έρευνα μας, συνήθως οι «δόκιμοι/ες» αποχωρούν μόνοι τους γύρω στους 2-2,5 μήνες, αφού δεν πληρώνονται και ασφυκτιούν από τις συνθήκες εργασίας.

Καταγγελία περί υπερωριών, εξαντλητικού ωραρίου ή η απάντηση στην ερώτηση «Τι ώρα είναι;».

Αρχική απάντηση προϊσταμένου: «Κανείς δεν ξεπερνάει το οχτάωρο, γιατί όλοι έρχονται στις 10:30», σημειώνουμε ότι η ώρα ήταν 19:30!!!

Αρχική απάντηση Δούση: «Οι εργαζόμενοι εδώ ξεκινάνε να δουλεύουν στις 11:00».

Ενδιάμεση θέση Δούση (αφού του υπενθυμίζουμε τι ώρα είναι): «Οι εργαζόμενοι εδώ αποχωρούν όποτε ολοκληρώσουν την δουλειά τους».

Τελική θέση Δούση, αφού τον ρωτάμε αν εννοεί ότι δουλεύουν εθελοντικά: «Οι δημοσιογράφοι είναι αφιερωμένοι στο ρεπορτάζ και δεν έχουν ωράρια. Κι εγώ ως δημοσιογράφος δούλευα πάντα παραπάνω από 8 ώρες. Εσείς δηλαδή δουλεύετε 8ωρο;» (ειλικρινής απορία στο βλέμμα του, οφείλουμε να παραδεχτούμε). Σημειώνουμε ότι ένας προϊστάμενος απάντησε ότι «ένας δημοσιογράφος αποχωρεί όταν εκπληρώσει το καθήκον του», πάλι καλά που δεν μίλησε για δημοσιογραφική στρατιωτική θητεία!!!

Η αλήθεια από τα κινηματικά/ δημοσιογραφικά στοιχεία που κατέχουμε: Οι εργαζόμενοι/ες κάθονται όσο τους πουν τα αφεντικά, τα βράδια ή και τα Σαββατοκύριακα, ενώ τα αφεντικά κάνουν αστειάκια του στυλ «Τι να φύγεις από τώρα. Κανείς δεν φεύγει όσο είμαι εγώ. Σήμερα θα το ξενυχτήσουμε!»

Καταγγελία περί καμερών σε χώρους εργασίας.

Αρχική θέση Δούση: είναι για λόγους ασφαλείας.

Ενδιάμεση θέση Δούση, όταν τον ρωτάμε αν γνωρίζει την νομοθεσία περί καμερών σε χώρους εργασίας: «Δεν έχουν ήχο».

Τελική θέση Δούση, αφού επιμένουμε γύρω από την ισχύουσα (;) ελληνική νομοθεσία: «Είναι στους διαδρόμους, δεν είναι στα γραφεία».

Η αλήθεια: Ο Δούσης έχει τιγκάρει το τριώροφο μαγαζί του με κάμερες στις σκάλες και στις αίθουσες, το μαγαζί του δεν είναι και κανά εργοστάσιο για να διαχωρίζονται αυστηρά οι διάδρομοι από τις αίθουσες. Και στην τελική δεν έχει τόση σημασία το μέρος τοποθέτησης των καμερών αλλά η ίδια τους η ύπαρξη και το συνεχές αίσθημα παρακολούθησης, έτσι ώστε να μην «πέφτουν οι ρυθμοί παραγωγής».

Καταγγελία ότι έκοψε το MSN και το Facebook από τους εργαζόμενους.

Το μόνο σημείο που η θέση του Δούση ήταν εξ’ αρχής σταθερή και υπερήφανη. «Ναι, το έκοψα, είναι η πολιτική της επιχείρησης». Πράγματι δεν υπάρχει κάποιος νόμος που να απαγορεύει τον παραλογισμό των αφεντικών απέναντι στην «μάστιγα» του ιντερνετικού διαλόγου.

Ο σύντομος «διάλογος» με τον Δούση έληξε από την στιγμή που πήραμε αυτές τις απαντήσεις, τις οποίες δημοσιοποιούμε για να γελάσει λίγο και το χειλάκι των νέων εργαζομένων, που ξέρουν καλύτερα από εμάς τι ισχύει και τι όχι. Εμείς επιμένουμε ότι αυτού του είδους η εργασιακή εκμετάλλευση δεν περιορίζεται στο «Δουσιστάν» αλλά είναι σύνηθες εργασιακό καθεστώς για πολλά «μαγαζιά» της βιομηχανίας των ΜΜΕ (κι όχι μόνο). Και η μόνη απάντηση είναι η όξυνση των συλλογικών απαντήσεων που δίνουμε, και όχι ο ατομικός δρόμος αναζήτησης μιας καριέρας που μετατρέπεται σε απλήρωτο εφιάλτη. Παράλληλά με την ανάπτυξη των αυτοοργανωμένων κι από τα κάτω αγώνων μας, επιμένουμε να καλούμε το σωματείο της ΕΣΠΗΤ να πάρει θέση για τα τεκταινόμενα στην επιχείρηση του Δούση.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΛΕΦΤΑ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ;

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

…για τον εργασιακό μεσαίωνα στο περιοδικό Icons Traveller’s

Τόπος: Ελλάδα, Αττική, 10ο χλμ. Εθνικής Οδού Αθηνών – Λαμίας, γραφεία του περιοδικού «Icons Traveller’s», ιδιοκτησίας Τάσου Δούση. Χρόνος: 2009 (ύστερος καπιταλισμός σε περίοδο κρίσης και παρακμής). Εργασιακές σχέσεις: Μεσαιωνικές με δόσεις πατριαρχικής φεουδαρχίας. Κοινωνικές σχέσεις: Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη και την επίθεση με βιτριόλι στην αγωνίστρια συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, ένα μαχόμενο εργατικό κίνημα έχει αρχίσει να σπάει το πέπλο της σιωπής γύρω από την εργοδοτική εκμετάλλευση που ασκείται είτε μέσω των νομιμοποιημένων ελαστικών-επισφαλών εργασιακών σχέσεων, είτε μέσω της εργοδοτικής τρομοκρατίας.


Στο κάτεργο του κ. Δούση λοιπόν ελάχιστοι είναι οι εργαζόμενοι/ες με σταθερό μισθό και ένσημα. Οι περισσότεροι/ες “απασχολούνται” ως “μπλοκάκηδες”. Τι σημαίνει αυτό; Ενώ δουλεύουν κανονικά υπό σχέσεις εξαρτημένης εργασίας (το ωράριο, ο τόπος, οι συνθήκες, το προϊόν της εργασίας τους εξαρτώνται από τις αποφάσεις της εργοδοσίας), θεωρούνται «ελεύθεροι επαγγελματίες» και ασφαλίζονται στο ΤΕΒΕ (μετακυλώντας το κόστος των ασφάλιστρων στον εργαζόμενο). Οι «ελεύθεροι επαγγελματίες» ως γνωστόν δεν υποχρεούνται να παρίστανται στον τόπο εργασίας συγκεκριμένες ώρες και μέρες (καθημερινό ωράριο). Για το Icons Traveller’s όμως, σε περίπτωση που κάποιος «μπλοκάκιας» αρνηθεί να δουλέψει παραπάνω π.χ. από 8 ώρες καθημερινά, μπορεί πολύ απλά να «λυθεί η συνεργασία» του με τον κ. Δούση. Εργατική μετάφραση: Θα απολυθεί χωρίς να δικαιούται αποζημίωση. Αυτά όσον αφορά τη «νόμιμη» εργοδοτική εκμετάλλευση και τρομοκρατία

Από εκεί και πέρα περνάμε στις ξεκάθαρα μεσαιωνικές/φεουδαρχικές εργασιακές σχέσεις που θεωρούνται «παράνομες» σύμφωνα με τους νόμους της αστικής δημοκρατίας. Στο Icons Treaveller’s εργάζονται αρκετοί νέοι/ες εργαζόμενοι/ες χωρίς μισθό, ασφάλιση και εργασιακά δικαιώματα. Στο μεσαίωνα αυτό οριζόταν ως δουλεία (προσοχή στον τονισμό). Στον ύστερο καπιταλισμό αυτό ορίζεται ως «πρακτική άσκηση» και «μαθητεία» και οι εργαζόμενοι αποκαλούνται «δόκιμοι» ή τα «παιδιά». Η δουλεμπορική αυτή σχέση δεν βασίζεται σε κάποιο νόμο, αλλά στην απουσία συλλογικής αντίστασης των νέων εργαζομένων που για να αποκτήσουν προϋπηρεσία αναγκάζονται να δουλεύουν «εθελοντικά», αφού άλλωστε «όλοι έτσι ξεκίνησαν την δημοσιογραφική τους καριέρα».

Στο «Δουσιστάν» επίσης δεν ισχύει το κατακτημένο με αίμα εργασιακό 8ωρο. Οι εργαζόμενοι δουλεύουν συχνά 12ώρες+ και κάποιες φορές και Σαββατοκύριακα, γιατί… δεν βγαίνει η ύλη! Λόγω του «φόρτου εργασίας» έχει τύχει να ξημερώσουν ορισμένοι στα γραφεία τους! Αυτό σε εργατική μετάφραση σημαίνει απλήρωτες υπερωρίες και απώλεια του δικαιώματος στην ζωή για τους εργαζόμενους/ες. Άλλο δουλεύω για να ζω και άλλο δεν ζω γιατί δουλεύω. Επιπλέον, ακόμα και οι εργαζόμενοι/ες με σταθερό μισθό και ένσημα, δυσκολεύονται να πάρουν τις άδειες που δικαιούνται, γιατί το αφεντικό δεν το συμφέρουν οι απώλειες.

Οι καταπατήσεις εργασιακών δικαιωμάτων συνεχίζονται, στην είσοδο και μέσα-έξω από το χώρο δουλεύει με κάμερες που καταγράφουν κάθε κίνηση έξω από το κτήριo. Οι κάμερες παρακολούθησης σε εργασιακούς χώρους που στη Ελλάδα είναι παράνομες και αντισυνταγματικές στο… «Δουσιστάν» είναι αυτονόητο καθεστώς. Όπως αυτονόητο καθεστώς είναι και το παράνομο παρουσιολόγιο, στο οποίο αναγκάζονται να δηλώνουν με την υπογραφή τους οι συντάκτες την ώρα προσέλευσης τους στην βιομηχανία του κ. Δούση.

Λόγω της παραπάνω ασφυκτικής εργασιακής πραγματικότητας στο Icons Traveller’s είναι σύνηθες το φαινόμενο οι εργαζόμενοι/ες να αποχωρούν οικειοθελώς, με αποτέλεσμα κάθε μήνα η συντακτική ομάδα να είναι διαφορετική. Ουσιαστικά μιλάμε για μια ακόμα επιχείρηση που βασίζεται στο μοντέλο των επισφαλών/ανακυκλώσιμων εργαζόμενων. Αυτοί/ες λόγω της απουσίας συλλογικών αντιστάσεων μπορεί να μην μιλάνε όσο εργάζονται σε τέτοια κάτεργα, αλλά μετά την αποχώρηση τους έχουν την “κακή συνήθεια” να δημοσιοποιούν σε τρίτους τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας που βίωσαν. Με αφορμή μάλιστα αυτές τις καταγγελίες στο διαδίκτυο ο κ. Δούσης ενέτεινε πιέσεις και απειλές, ώστε να κοπεί κάθε είδους επικοινωνία με τον έξω κόσμο και να είναι καλυμμένος σε περίπτωση που κάποιος/α κινηθεί εναντίον του για το ζήτημα π.χ. των απλήρωτων υπερωριών.

Οι νόμοι του «Δουσιστάν» δεν ισχύουν μόνο στη Μεταμόρφωση, αλλά σε άπειρους εργασιακούς χώρους, της βιομηχανίας των ΜΜΕ συμπεριλαμβανομένης. Οι νόμοι αυτοί στηρίζονται στην σιωπή και συνενοχή των εργατοπατέρων, της εργοδοτικής ΕΣΗΕΑ και κάθε συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, καθώς και στα «στραβά μάτια» θεσμικών φορέων όπως οι Επιθεωρήσεις Εργασίας. Οι εργαζόμενοι/ες δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να οργανώσουν μόνοι/ες τους την συλλογική τους δύναμη, να καταγγέλλουν και να δημοσιοποιούν συνεχώς τις παρανομίες των αφεντικών, να μην αφήνουν καμία απόλυση χωρίς απάντηση.

Η «ανοιχτή συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στον χώρο των ΜΜΕ», ως φυσική συνέχεια της Συνέλευσης της Κατειλημμένης ΕΣΗΕΑ (10-16/1) έχει πάρει την απόφαση να παρεμβαίνει στους εργασιακούς χώρους που δεν πρόκειται να πατήσει ποτέ κανείς από την ΕΣΗΕΑ.

Θέλοντας να εκφράσουμε την συναδελφική και ταξική μας αλληλεγγύη στους εργαζόμενους/ες του «Icons Traveller’s» τους μοιράζουμε αυτό το κείμενο καλώντας τους να υπερασπιστούν με κάθε μέσα τα αυτονόητα δικαιώματα τους. Το μοιράζουμε Παρασκευή 13/2 κι ώρα 19:00 σε εργαζόμενους που έχουν σύμφωνα με το παρουσιολόγιο της επιχείρησης υπερβεί τον 8ώρο χρόνο εργασίας τους και γνωστοποιούμε στον κ. Δούση ότι η παρουσία μας θα χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό υλικό για δικαστική χρήση ενάντια στις παρανομίες του. Καλούμε τέλος το σωματείο της ΕΣΠΗΤ να πάρει θέση για τα τεκταινόμενα στην επιχείρηση του κ. Δούση.


ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΜΜΕ ΤΩΡΑ!

Ανοιχτή Συνέλευση: Τρίτη 17/02, 20.00, στο κτίριο του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ (ΕΜΜΕ) του Πανεπιστημίου Αθηνών (Καλαμιώτου 2, Πλ. Καπνικαρέας)

Ανοιχτή συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στον χώρο των ΜΜΕ

Για το Mall...Μια είδηση που ΔΕΝ πρέπει να ακουστεί

Δεν είναι η πρώτη φορά που «χτυπά» στον τόπο μας κρούσμα λογοκρισίας και «εξαφάνισης» είδησης. Αυτολογοκρισία υπό το φόβο του εργοδότη ή διαταγή άνωθεν για αποσιώπηση είδησης που αφορά το δημόσιο συμφέρον, το ίδιο κάνει. Όλοι έχουν τις ευθύνες τους.

Πριν μερικούς μήνες, συνάδελφος απολύθηκε επειδή έδωσε σε άλλο έντυπο από αυτό που ήταν μισθωτός, το θέμα για το τεράστιο επιχειρηματικό-πολιτικό-νομικό σκάνδαλο με την κατασκευή και τη λειτουργία του εμπορικού κέντρου του Ομίλου Λάτση στο Μαρούσι...


Σίγουρος ο ίδιος πως δεν θα περνούσε το θέμα στην εφημερίδα του, διότι με ότι έγραφε έθιγε τα συμφέροντα του επιχειρηματία και άλλων παραγόντων. Μετά, τα στόματα έκλεισαν πολύ εύκολα. Λίγα blogs επέμειναν, μέσα σε εκατοντάδες έντυπα, ραδιόφωνα, κανάλια…

Στο θέμα αυτό, πριν λίγες μέρες είχαμε μια σοβαρή εξέλιξη που δεν μάθαμε ποτέ. Η είδηση μπορεί να «θάφτηκε» λοιπόν από τα μεγάλα μμε, αλλά όχι από την αντιπληροφόρηση που έχει αρχίσει «από τα κάτω.

Ας δούμε τι ακριβώς έγινε:

Στις 19 Ιανουαρίου 2008 στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών εκδικάστηκε η υπόθεση του πρώην Δημάρχου ΤΖΑΝΙΚΟΥ (Δήμαρχος Αμαρουσίου επί κατασκευής MALL) σχετικά με την προσφυγή πολιτών, για τις παρανομίες του Δημάρχου και άλλων εμπλεκόμενων για την οικοδόμηση του παράνομου μεγαθήριου THE MALL.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών καταδίκασε τον πρώην Δήμαρχο σε 12 μήνες φυλακή με τελεσίδικη απόφαση.

Το δικαστήριο δεν έκανε δεκτό τους ισχυρισμούς του πρώην Δημάρχου ότι το Μall ωφέλησε το Μαρούσι, ότι δεν προξένησε περιβαλλοντολογικές καταστροφές και ότι τα τεράστια χρέη στο Δήμο δεν οφείλονται στο συγκεκριμένο έργο. Αλλά και η τελική έκκληση της συνηγόρου του κ. Τζανίκου για μείωση της ποινής λόγω πρότερου έντιμου βίου και λόγω μη ταπεινών αιτιών δεν έγινε δεκτή.

Η συγκεκριμένη δίκη είναι η πρώτη δίκη εντός του 2009 που έχει σχέση με την κατασκευή του MALL καθώς έχουν προσδιορισθεί και άλλες 6 δίκες, μία μάλιστα εξ αυτών ζητάει 600 εκ. ευρώ αποζημίωση υπέρ του Δήμου Αμαρουσίου από τις κατασκευαστικές του κ. ΛΑΤΣΗ και τον πρώην Δήμαρχο για τις τεράστιες ζημιές που υπέστη Ο Δήμος Αμαρουσίου.


Ας δούμε και την προϊστορία του θέματος:

Στις 4 Ιανουαρίου 2006 ο συνάδελφος Νικόλας Λεοντόπουλος της ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ δημοσίευσε στο περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ ένα θέμα για την αυθαιρεσία του MALL, τη διαπλοκή, τον δήμο Αμαρουσίου και τον Λάτση. Για την κίνησή του αυτή, ότι δηλαδή ενώ ήταν μισθωτός στην εφημερίδα έδωσε το θέμα του αλλού, απολύθηκε από την «Κ.Ε.», αφού τον έθεσαν πάνω από ένα χρόνο σε διαθεσιμότητα. Πιθανότατα για να ξεχαστεί και το θέμα. Ο ίδιος δηλώνει πως δεν είχε καμία πιθανότητα να περάσει το θέμα στην εφημερίδα γιατί δεν «αγγίζουν» πρόσωπα που ήταν εμπλεκόμενα στο σκάνδαλο THE MALL. Και για να μην χαθεί το θέμα, να βγει η αλήθεια, το έδωσε στη ΓΑΛΕΡΑ. Συμπέρασμα; Απολύθηκε γιατί έθιξε όσους και ότι δεν έπρεπε καν να αναφέρει.


Καλύτερα όμως να δείτε και μόνοι σας. Μπορείτε να το διαβάσετε το θέμα εδώ: (Ιανουάριος 2006, Φεβρουάριος 2006, Μάρτιος 2006). Ενώ για την λογοκρισία και την απόλυσή του, ο ίδιος ο συνάδελφος στο blog του τα εξηγεί όλα: λογοκρισία σχετικά με το Mall.

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ

Από «μαγαζί» σε «μαγαζί» το φάντασμα των απολύσεων πλανιέται με τον δικό του τρόπο. Αλλού φανερώνεται αμέσως, δείχνοντας απευθείας το αδίστακτο πρόσωπό του και αλλού «κόβει» βόλτες, σκορπώντας φήμες και μαζί μ' αυτές τον φόβο και τον τρόμο...

Ενα τέτοιο φάντασμα έχει κάνει την εμφάνισή του σε γνωστό μεγάλο και μέχρι πρότινος κερδοφόρο «μαγαζί» (και το όνομά αυτής «Καθημερινή»), όπου ΕΧΕΙ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ότι οι διευθυντές πιέζονται για περικοπές... Κάποιοι δεν είναι και πολύ παραγωγικοί... ίσως δεν ταιριάζει και η χημεία τους με τη χημεία του «μαγαζιού», αλλά ακόμα οι διευθυντές δεν ξέρουν τι να κάνουν... θα δουν... και άλλα τέτοια «απειλητικά ωραία» ακούγονται στους διαδρόμους, στις σκάλες, στο εστιατόριο...


Για αρχή έχουν περιοριστεί οι εξωτερικές συνεργασίες, έχουν γίνει μειώσεις σε μισθούς και αντιμίσθια, ενώ σε ταξιδιωτικό περιοδικό που βγαίνει από τον όμιλο έγινε και μια απόλυση, (συγγνώμη!) διακοπή συνεργασίας σε υπεύθυνη ύλης η οποία, αν και δυο χρόνια στην ίδια θέση στο ίδιο περιοδικό, ήταν με μπλοκάκι. Αποτέλεσμα: Διακοπή συνεργασίας χωρίς αποζημίωση.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές όλος ο κόσμος είναι σε κατάσταση αναμονής, δεδομένου, ότι πέρα από τις φήμες και τις "light" περικοπές στα όποια έξτρα, η πολυαναμενόμενη θύελλα δεν έχει ξεσπάσει ακόμα. Ο ουρανός του Φαλήρου όμως βροντάει και αστράφτει... Και μια τέτοια αστραπή χτύπησε την Τετάρτη 11/10 το facebook, για το οποίο η εργοδοσία φαίνεται πως αποφάνθηκε ότι κάνει τους εργαζόμενους – ρεπόρτερς της αντιπαραγωγικούς... Και το μπλόκαρε.

Πρόταση δική μας προς τον Ελληνα Κροίσο με δικά του καράβια - 9 γράμματα, να μπλοκάρει και όλα τα blogs ή τα sites που ενδεχομένως τον ενοχλούν. Να μπλοκάρει τα chat και τα fora, να μπλοκάρει τα πάντα εκτός από τα portals που διατηρεί ο ίδιος και ο αδελφός του...

Για τα γεγονότα στη Λαϊκή Συνέλευση στις 07/02 στα Πετράλωνα

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Στις 7 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στα Πετράλωνα (πλ. Μερκούρη) Λαϊκή Συνέλευση με θέμα την αλληλεγγύη στην εργάτρια Κωνσταντίνα Κούνεβα. Ενώ η συνέλευση βρισκόταν σε εξέλιξη, οι παρευρισκόμενοι αντιλήφθηκαν ότι σε παρακείμενη ταράτσα πολυκατοικίας έχει στηθεί κάμερα στραμμένη προς το μέρος τους. Ο Αντώνης Καλπάκας κατέγραφε με την κάμερά του, για λογαριασμό του Μ. Τριανταφυλλόπουλου και της ιστοσελίδας του Zougla.gr, τη συνέλευση, χωρίς φυσικά να έχει προηγουμένως ενημερώσει και ζητήσει τη συναίνεση των συμμετεχόντων. Το υλικό και τα τεχνικά μέσα του εντολοδόχου του Τριανταφυλλόπουλου κατάσχονται άμεσα και αφού του μεταφέρονται τα ανάλογα μηνύματα, αποχωρεί.


Γνωστός τοις πάσι εδώ και χρόνια ο ρόλος του Μάκη (ή αλλιώς του «Ζορό των υποκλοπών»): από τις δοσίλογες παραδόσεις χειρόγραφων προκηρύξεων ένοπλης οργάνωσης στην αστυνομία, μέχρι αήθεις υποκλοπές ερωτικών πράξεων τηλεαστέρων, ο πάλαι ποτέ αυτοχαρακτηρισμένος «αριστερός», συνεχίζει ακάθεκτος να ασκεί το λειτούργημα της ρουφιανιάς. Το τελευταίο μάλιστα διάστημα, έχει επιδοθεί σε συνεχή καταγραφή των κοινωνικών δράσεων, μέσω ακροβολισμένων σε ταράτσες συνεργατών του. Ειδικά τις μέρες του Δεκέμβρη, κάμερες κατέγραφαν πορείες και διαδηλώσεις, αναμεταδίδοντας ζωντανή εικόνα από τα Προπύλαια, το Σύνταγμα, το Πολυτεχνείο μέχρι το Υπουργείο Εργασίας και τον Πειραιά (πορείες για την Κωνσταντίνα Κούνεβα) μέσω της ιστοσελίδας του. Πάγια τακτική των χειριστών των καμερών το ζουμάρισμα σε πρόσωπα διαδηλωτών. Η ρουφιανιά στο απόγειο της.

Γνωρίζουμε καλά ότι ο Τριανταφυλλόπουλος και ο κάθε ρουφιανολάγνος της συνομοταξίας του, δρουν σε ένα κοινωνικό πεδίο, που έχει διαβρωθεί απ΄ το θέαμα και λειτουργεί με βάση τις αναπαραστάσεις και όχι την πραγματική ζωή. Την ίδια στιγμή που η τηλεοπτική κάμερα εμφανίζεται ως λυτρωτής των “αδυνάτων” με μεσσιανικά χαρακτηριστικά απέναντι στην αυθαιρεσία του κράτους και των μηχανισμών του, το αίσθημα της ατέρμονης παρακολούθησης και η λογική της “κλειδαρότρυπας” εσωτερικεύονται και αναπαράγονται με ευκολία. Σε αυτή την κοινωνική συνθήκη, δεν συμβάλουν μόνο οι Τριανταφυλλόπουλοι και οι ιδιοκτήτες των μέσων, που με θεσμική κατοχύρωση διαχειρίζονται την “εικόνα”, αλλά και οι συνάδελφοί μας που αποδέχονται τον ρόλο του κατασκόπου-ρουφιάνου του αφεντικού τους.

Είναι σαφές ότι πέρα από τη βασική μας εναντίωση, που στρέφεται κατά του θεσμικού ρόλου των ΜΜΕ ως ιδεολογικού μηχανισμού στην καπιταλιστική κοινωνία, είμαστε εχθρικοί και επιθετικοί απέναντι σε λογικές «συναδέλφων», που πλήρως υποταγμένοι στις επιταγές των αφεντικών τους επιμένουν να δικαιώνουν το σύνθημα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Είναι έτσι κι αλλιώς ενάντια στη λογική μας η ουδέτερη καταγραφή κοινωνικών διεργασιών, πολλώ δε μάλλον η καταγραφή τους προς όφελος της αστυνομίας.

Ως «Ανοιχτή συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στον χώρο των ΜΜΕ», μεταφέρουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι όσο οι εχθροί μας θα μας ρουφιανεύουν κρυμμένοι σε ταράτσες, εμείς θα προτάσσουμε την προστασία της αξιοπρέπειάς μας και τις συλλογικές απαντήσεις στην κοινωνία του ελέγχου και της επιτήρησης.

Καμιά ανοχή σε «μεγάλους» και «μικρούς» ρουφιάνους!

Νέα από τα "μαγαζιά"

Το περιοδικό Vita του ΔΟΛ μετρά ήδη 3 ανθρώπους λιγότερους και πιθανώς σύντομα 4. Ο λόγος για την πρώην διευθύντρια του διαφημιστικού, που πήρε πρόωρη σύνταξη λόγω ασθένειας, και παρέμενε στο περιοδικό, με «συμβολικά» ποσά σε μπλοκ τρίτου. Σειρά πήραν η φωτογράφος και η εργαζόμενη στη μορφοποίηση κειμένου, και οι δύο στο μισθολόγιο του περιοδικού για περισσότερα από 10 χρόνια. Εκκρεμούν και άλλοι από ότι φαίνεται.

Εμείς επιμένουμε ότι όσο τα αφεντικά τα πιάνει κρίση απολύσεων (αλήθεια ποια κρίση μπορεί να επικαλεστεί ο οικονομικός μεγιστάνας Λαμπράκης), τόσο ο αυτοοργανωμένος αγώνας των εργαζομένων γίνεται αναγκαίος και επιτακτικός.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ-ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΠΟΣΠΕΡΤ)

2009-02-12

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ-ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

Καταγγέλλουμε την παράνομη ενέργεια της οριακής πλειοψηφίας του απερχόμενου Προεδρείου της ΠΟΣΠΕΡΤ αποτελούμενη από τις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ.


Επικαλούμενοι προφορική κάλυψη και εντολή του Προέδρου της ΕΡΤ κ. Παναγόπουλου έκλεισαν πραξικοπηματικά την κεντρική πύλη του κτιρίου της Κατεχάκη πραγματοποιώντας ελέγχους σε όλους τους εργαζόμενους της ΕΡΤ προκειμένου να αποκλείσουν τη συμμετοχή των νόμιμα εκλεγμένων αντιπροσώπων στο 24ο Συνέδριο της ΠΟΣΠΕΡΤ για να ανατρέψουν με βίαιο τρόπο το αρνητικό για αυτούς συσχετισμό δύναμης στο συνέδριο.

Στην προσπάθειά τους αυτή μίσθωσαν και ιδιωτικές εταιρείες security που προφανώς πληρώνονται από χρήματα της ΕΡΤ, δηλαδή από χρήματα που ελληνικού λαού. Αυτή είναι η κατάντια του κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού που γαντζωμένος στις καρέκλες του κάνει τις πλάτες για την προώθηση των αντεργατικών νομοσχεδίων, των ελαστικών σχέσεων εργασίας, της λιτότητας και ανεργίας που προωθούν και προωθούσαν όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις με τις εντολές της Ε.Ε. Στο πλαίσιο αυτό δεν διστάζουν να τρομοκρατήσουν, να συκοφαντήσουν και να καταργήσουν κάθε είδους εργασιακού αλλά και συνδικαλιστικού δικαιώματος. Καταγγέλλουμε το προεδρείο της Γ.Σ.Ε.Ε. που δεν παίρνει σαφή θέση και δεν καταδικάζει αυτό το απίστευτης μεθόδευσης πραξικόπημα.

Καλούμε τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στην ΕΡΤ να βγάλουν συμπεράσματα και να καταδικάσουν αυτές τις πολιτικές και αυτούς που τις υπερασπίζονται.

Καλούμε την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους συνολικά να σταθούν αλληλέγγυοι και να υπερασπιστούν την ελευθερία της συνδικαλιστικής έκφρασης και δράσης.

Καλούμε τα κόμματα, τα συνδικάτα και όλους τους φορείς του συνδικαλιστικού κινήματος να πάρουν σαφή θέση και να καταδικάσουν αποφασιστικά αυτές τις πρακτικές.

Αθήνα, 12 Φεβρουαρίου 2009

Οι σύνεδροι της πλειοψηφίας του 24ου Συνεδρίου που εκφράζεται από τις παρατάξεις:
Αγωνιστική ΠΟΣΠΕΡΤ
Συμμαχία ΠΟΣΠΕΡΤ
Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία ΠΟΣΠΕΡΤ

Αναδημοσίευση από http://www.etita.gr/portal/

Μία καθυστερημένη αλλά οφειλόμενη απάντηση στο Χατζάρα

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Από τον Γιάννη Κωστάκη

«Εξέστι Χατζάρα ασχημονείν» θα μπορούσε να είναι η απάντηση στα φαιδρά που έγραφε για μένα το …συνδικαλιστικό πουλέν του Τσαλαπάτη(και υπάλληλος του υπουργείου Τύπου και Πληροφοριών), αλλά επειδή αυτό μπορεί να το εκλάβει ως αδυναμία ας πω δύο λόγια ακόμα. Στις 17/1 σε ένα από τα blogs του, στο «Δελτίο των 11» ο Πιπάκος Χατζάρας (εκ του Σπύρος->Πίπης->Πιπάκος) μου αποδίδει το παρακάτω κείμενο:

«Στο μέγαρο της Ε.Σ.Η.Ε.Α. οι πτυχιούχοι που αμείβονται με 500 ευρώ ως επισφαλείς εργαζόμενοι άκουσαν προσεκτικά τον λόγο της καθαρίστριας που παίρνει τα ίδια ως ενοικιαζόμενη εργαζόμενη, με σκοπό να σπουδάσει τα παιδιά της. Για 6 μέρες στην απελευθερωμένη ΕΣΗΕΑ συναντήθηκαν δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, μοντέρ, γραφίστες, οπερατέρ, σκηνοθέτες, ηχολήπτες, τεχνικοί που προχώρησαν σε δράσεις ενάντια στους εργοδότες των ΜΜΕ και σε διαμόρφωση πληροφοριακού υλικού για κινηματική χρήση. Ένας πολυδιασπασμένος κλάδος χιλιάδων εργαζομένων, στα μάτια της κοινωνίας ταυτίζεται με μια ελίτ ρουφιάνων μεγαλοδημοσιογράφων. Στο δημοσιογραφικό ρουφιανιλίκι αντιπαρατέθηκε η κάλυψη πορειών από τους ίδιους τους αγωνιζόμενους. Αυτή η κατάληψη λήγει αντιλαμβανόμενη ότι τα ρήγματα που έχει προκαλέσει είναι πολλαπλά και τα αποτελέσματά τους θα είναι ορατά στο άμεσο μέλλον
(Γιάννης ΚΩΣΤΑΚΗΣ το (ανεπίσημο) Γραφείο Τύπου της «κατάληψης»)»

Πιπάκο μου, σαν …επαγγελματίας δημοσιογράφος θα έπρεπε κατ’ αρχήν να ξέρεις ότι - δυστυχώς για μένα - οι καταληψίες δεν μου έκαναν την τιμή να μου αναθέσουν έστω και άτυπα το Γραφείο Τύπου τους, που έτσι κι αλλιώς, εξ όσων γνωρίζω δεν είχαν. Αν πάντως μου έκαναν την πρόταση να είσαι βέβαιος ότι θα την αποδεχόμουν. Ρε Πιπάκο από πού κι ως που λες ότι το προαναφερόμενο κείμενο είναι δικό μου; Δεν μας λες ποιοι είναι οι πληροφοριοδότες σου, που σε παρέσυραν σε άλλη μια δημοσιογραφική γκάφα;

Γιάννης ΚΩΣΤΑΚΗΣ (απολυμένος από τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ)

11/02/2009

Υ.Γ. Για την απόλυσή μου έχεις άποψη, ή ταυτίζεσαι με τον Τσαλαπάτη που κάνει πλάτες στον Ράμμο (εκπρόσωπο του ΚΚΕ στην ΕΣΗΕΑ που ισχυρίζεται λίγο ως πολύ ότι ο Ριζοσπάστης έχει το ηθικό ανάστημα να απολύει) με αποτέλεσμα ακόμα να μην έχει συζητηθεί αυτή η υπόθεση στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ;

Μία καθυστερημένη αλλά οφειλόμενη απάντηση στο Χατζάρα

Από τον Γιάννη Κωστάκη

«Εξέστι Χατζάρα ασχημονείν» θα μπορούσε να είναι η απάντηση στα φαιδρά που έγραφε για μένα το …συνδικαλιστικό πουλέν του Τσαλαπάτη(και υπάλληλος του υπουργείου Τύπου και Πληροφοριών), αλλά επειδή αυτό μπορεί να το εκλάβει ως αδυναμία ας πω δύο λόγια ακόμα. Στις 17/1 σε ένα από τα blogs του, στο «Δελτίο των 11» ο Πιπάκος Χατζάρας (εκ του Σπύρος->Πίπης->Πιπάκος) μου αποδίδει το παρακάτω κείμενο:


«Στο μέγαρο της Ε.Σ.Η.Ε.Α. οι πτυχιούχοι που αμείβονται με 500 ευρώ ως επισφαλείς εργαζόμενοι άκουσαν προσεκτικά τον λόγο της καθαρίστριας που παίρνει τα ίδια ως ενοικιαζόμενη εργαζόμενη, με σκοπό να σπουδάσει τα παιδιά της. Για 6 μέρες στην απελευθερωμένη ΕΣΗΕΑ συναντήθηκαν δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, μοντέρ, γραφίστες, οπερατέρ, σκηνοθέτες, ηχολήπτες, τεχνικοί που προχώρησαν σε δράσεις ενάντια στους εργοδότες των ΜΜΕ και σε διαμόρφωση πληροφοριακού υλικού για κινηματική χρήση. Ένας πολυδιασπασμένος κλάδος χιλιάδων εργαζομένων, στα μάτια της κοινωνίας ταυτίζεται με μια ελίτ ρουφιάνων μεγαλοδημοσιογράφων. Στο δημοσιογραφικό ρουφιανιλίκι αντιπαρατέθηκε η κάλυψη πορειών από τους ίδιους τους αγωνιζόμενους. Αυτή η κατάληψη λήγει αντιλαμβανόμενη ότι τα ρήγματα που έχει προκαλέσει είναι πολλαπλά και τα αποτελέσματά τους θα είναι ορατά στο άμεσο μέλλον
(Γιάννης ΚΩΣΤΑΚΗΣ το (ανεπίσημο) Γραφείο Τύπου της «κατάληψης»)
»

Πιπάκο μου, σαν …επαγγελματίας δημοσιογράφος θα έπρεπε κατ’ αρχήν να ξέρεις ότι - δυστυχώς για μένα - οι καταληψίες δεν μου έκαναν την τιμή να μου αναθέσουν έστω και άτυπα το Γραφείο Τύπου τους, που έτσι κι αλλιώς, εξ όσων γνωρίζω δεν είχαν. Αν πάντως μου έκαναν την πρόταση να είσαι βέβαιος ότι θα την αποδεχόμουν. Ρε Πιπάκο από πού κι ως που λες ότι το προαναφερόμενο κείμενο είναι δικό μου; Δεν μας λες ποιοι είναι οι πληροφοριοδότες σου, που σε παρέσυραν σε άλλη μια δημοσιογραφική γκάφα;

Γιάννης ΚΩΣΤΑΚΗΣ (απολυμένος από τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ)

11/02/2009

Υ.Γ. Για την απόλυσή μου έχεις άποψη, ή ταυτίζεσαι με τον Τσαλαπάτη που κάνει πλάτες στον Ράμμο (εκπρόσωπο του ΚΚΕ στην ΕΣΗΕΑ που ισχυρίζεται λίγο ως πολύ ότι ο Ριζοσπάστης έχει το ηθικό ανάστημα να απολύει) με αποτέλεσμα ακόμα να μην έχει συζητηθεί αυτή η υπόθεση στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ;

Νέα από τα "μαγαζιά"

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

1.Ανακλήθηκαν οι 3 από τις 4 απολύσεις συντακτών στο ΔΟΛ σύμφωνα με το apolyseisstamedia.blogspot.com. Άμεση ήταν η επέμβαση του προέδρου της ΕΣΠΗΤ, Γιάννη Πλαχούρη και της ΠΟΕΣΥ, Βασίλη Μουλόπουλου.


2.Το τελικό συμπέρασμα του κειμένου της Συσπείρωσης για την "εθελούσια" στον ALPHA μοιάζει τόσο απειλητικό μα ταυτόχρονα τόσο απελπιστικά μακρινό. Αναφέρει "να μην πάει κανένας εργαζόμενος στον Alpha, καμιάς ειδικότητας, καμιάς ηλικίας να βγάλει μόνος του τα ματάκια του.Αν ο όμιλος Alpha επιθυμεί να διώξει ανθρώπους ας μας πει ποιούς ακριβώς, και μετά θα διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να το κάνει ανώδυνα γιατί θα αντιμετωπίσει τους εργαζόμενους και τα σωματεία τους (ΕΣΗΕΑ, ΕΠΗΕΑ, ΕΤΕΡ, ΕΤΙΤΑ, ΕΤΙΤΒΕ)."

3. Αυτό, παρεμπιπτόντως, περιμένουν ακόμη οι δημοσιογράφοι του Ελεύθερου Τύπου εδώ και μια εβδομάδα, να τους ανακοινώσει η ΕΣΗΕΑ την απόφασή της για κινητοποιήσεις ώστε να μην περάσουν ανώδυνα οι 30 απολύσεις που έχουν γίνει μέχρι τώρα στην εφημερίδα.

4. Επιστολή στο Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ έστειλαν δημοσιογράφοι εργαζόμενοι σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και portals στην οποία τονίζουν μεταξύ άλλων "επειτα από χρόνια αναμονής, οι δημοσιογράφοι-εργαζόμενοι στο Διαδίκτυο (ενημερωτικά ψηφιακά ΜΜΕ) θεωρούμε ότι έφτασε η ώρα να διεκδικήσουμε πιο δυναμικά τα εργασιακά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα.Eίμαστε πεπεισμένοι ότι ο δρόμος της διεκδίκησης αυτής περνάει μέσα από το σωματείο μας, το οποίο όμως, παρά τις επίπονες προσπάθειές μας τα... τελευταία χρόνια, αποφευγει να θέσει το πρόβλημα σε προτεραιότητα."

Και συνεχίζουν, "συνεπώς, η αναγνώριση της εργασίας μας ως δημοσιογραφικής, είναι πέρα από δίκαιη και αναγκαία, προκειμένου να βελτιωθούν οι συνθήκες δουλειάς (να εφαρμοστούν οι Συλλογικές Συμβάσεις της ΕΣΗΕΑ και να ασφαλιστούμε στα Ταμεία του Τύπου, ΤΣΠΕΑΘ, ΕΔΟΕΑΠ), καθώς και να μπουν κανόνες στον τρόπο λειτουργίας των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων στην Ελλάδα."

Εμείς τους ευχόμαστε καλή τύχη στον δύσκολο δρόμο που διάλεξαν να "χτυπησούν στου κουφού την πόρτα". Εδώ και χρόνια η ΕΣΗΕΑ δεν έχει ασχοληθεί ούτε με τους φοιτητές των τμημάτων ΜΜΕ και Εικοινωνίας, ούτε με τα παιδιά που κάνουν δήθεν πρακτικές εργασίες ενός και βάλε έτους, ούτε με αυτούς που δουλεύουν με μαύρα ή μπλοκάκι και είναι πλέον η πλειοψηφία των εργαζόμενων, ούτε φυσικά με τα portals και τα ειδησεογραφικά sites. Τώρα θα το κάνει που δεν ασχολείται ούτε καν με τα μέλη της.

Φωτορεπορταζ από την Εξεγερμένη Λαϊκή Σκηνή (συνέχεια)

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009







Φωτορεπορταζ από την Εξεγερμένη Λαική Σκηνή



«Αν δεν μπορείς να χορέψεις, δεν μπορείς να κάνεις επανάσταση» λέει ένα παλιό σύνθημα το οποίο βάλθηκαν να το κάνουν πράξη οι κοπέλες και τα αγόρια που εργάζονται στο χώρο της τέχνης και που για 8 μέρες (31/01-07/02) απελευθέρωσαν άλλο ένα κτίριο από την αλλοτρίωση των εμπορευματικών σχέσεων προσφέροντας το στην κοινότητα της ζωής και της εξέγερσης.




Επρόκειτο κατά γενική ομολογία για την πιο ζωντανή, παιχνιδιάρικη και πολύχρωμη κατάληψη που έχει πραγματοποιηθεί. Ο Γκυ Ντεμπόρ κρεμάμενος σε ένα μεγάλο πανό στις σκάλες της εισόδου έδινε αμέσως το στίγμα των ανατρεπτικών καταστάσεων που συντελούνταν στο προορισμένο για «αριστοκρατική» χρήση κτίριο. Πολλοί από τους καταληψίες από την άλλη, γνωρίζοντας πολύ καλά το ρυτιδιασμένο πρόσωπο της ελληνικής βιομηχανίας του θεάματος, ήταν από την πρώτη στιγμή απαξιωτικοί ως προς την συμβολική αξία του κτιρίου. Θεωρούσαν ότι ούτε η σκηνή, ούτε η ηχητική της ήταν αντάξια των διεθνών στάνταρντς για να ανέβει μια παράσταση όπερας. Έτσι κι αλλιώς «από τύχη και μόνο δεν κάηκε τον Δεκέμβρη» σιγόνταραν κάποιοι άλλοι…

Το θέμα τελικά δεν ήταν το κτίριο αλλά η χρήση του από τους ανθρώπους που το λειτουργούν. Η βασική μεταστροφή ήταν σίγουρα η ανοιχτή πόρτα, η ελεύθερη είσοδος χωρίς να χρειάζεται να ψάχνεις για 50ευρω στην τσέπη. Η Ελληνική Λυρική Σκηνή μετατράπηκε σε Εξεγερμένη Λαϊκή Σκηνή. Η καθημερινή γενική συνέλευση αυτοοργάνωνε την διαχείριση του κτιρίου, συντόνιζε τις δεκάδες προτάσεις που ακούγονταν σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα εκδηλώσεων για την επόμενη μέρα, και κυρίως συζητούσε γύρω από την έννοια της τέχνης, την χρήση της στην καπιταλιστική κοινωνία και την σχέση της με την τέχνη της ζωής, του δρόμου της εξέγερσης. Στις συνελεύσεις συμμετείχαν εκατοντάδες άτομα και σχεδόν όλοι/ες θελαν να μιλήσουν! Ασφαλώς αυτό σε ορισμένα ζητήματα δυσχέραινε την εξαγωγή συλλογικού συμπεράσματος, αλλά ήταν ήσσονος σημασίας μπροστά στην κοινή συμφωνία ότι «να μάθουμε να μιλάμε και να ακούμε τον άλλον, αυτό είναι επαναστατικό».

Το μεγάλο πανό στη είσοδο περιέγραφε με λίγες λέξεις τον χαρακτήρα της κατάληψης. «Τέχνη μας η ζωή, θέατρο μας ο δρόμος». Έτσι η σκηνή της Λυρικής γέμισε από ζωή. Όσοι κατείχαν την απαραίτητη τεχνογνωσία παρέδιδαν μαθήματα στους «άτεχνους», μαθήματα χορού, κινησιολογίας, πολεμικών τεχνών, αυτοσχεδιασμών, «πώς να αγγίζεις τον μπάτσο» κι άλλα πολλά αν μη τι άλλο διδακτικά ή έστω χαλαρωτικά (π.χ. μασάζ). Επίσης η σκηνή της Λυρικής φιλοξένησε διαλέξεις γύρω από την ιστορία της τέχνης και προβολές αντίστοιχης θεματικής, όπως και κουβέντες για την αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της εξέγερσης και την Κούνεβα.

Όμως το κυρίως έργο διαδραματίστηκε στον δρόμο. Το σήμα δόθηκε από το δεύτερο κιόλας βράδυ, όταν μια ομάδα μουσικών σκέφτηκε να δοκιμάσει την ακουστική της Ακαδημίας στο κλαρίνο και τα ταμπούρλα. Αμέσως ο κεντρικός δρόμος γέμισε εκατοντάδες φωνές που τραγουδούσαν και σώματα που χόρευαν, φτιάχτηκαν οδοφράγματα με τα κυριλέ διαχωριστικά της Λυρικής, ενώ η διμοιρία των ΜΑΤ στο κλασσικό σημείο λίγο πιο περά αδυνατούσε να απαντήσει στην επίθεση χαράς και δημιουργικότητας που δεχόταν. Την Κυριακή το μεσημέρι δόθηκε η κορυφαία παράσταση μπαλέτου που έχει παιχτεί ποτέ στο κτίριο. Τα ηχεία έπαιζαν κλασσική μουσική και οι μπαλαρίνες ξεχύνονταν ανά διαστήματα στον δρόμο, δίνοντας μια μοναδική χορευτική ερμηνεία μπροστά σε ακινητοποιημένα λεωφορεία και αυτοκίνητα. Στα μουσικά διαλείμματα, οι μπαλαρίνες κάθονταν χαμογελαστές στα κάγκελα του Αβραμόπουλου, οι οδηγοί περνούσαν κοιτώντας με το βλέμμα κάποιου που μόλις είδε… εξωγήινους μπροστά του και η κίνηση στην μητρόπολη ξαναδιακοπτόταν για να γίνει μέρος της κίνησης των χορευτριών. Τέχνη όμως δεν είναι μόνο το μπαλέτο, είναι και το ποδόσφαιρο, το βόλεϊ, τα μήλα, τα «αγαλματάκια ακούνητα» κι άλλα παιχνίδια-τελετές στην κοινή πατρίδα όλων μας, όλων όσων είτε γνώρισαν ή δεν γνώρισαν αλάνες, έμαθαν από μικροί να παίζουν στους δρόμους.

Αυτές κι άλλες πολλές «παραστάσεις» δίνονταν καθημερινά στην Εξεγερμένη Λυρική Σκηνή, παραστάσεις που δεν μπορούσες να καταλάβεις ποιοι ήταν οι δράστες και ποιοι οι θεατές. Η αυλαία έπεσε το Σάββατο 07/01 με μια «μουσική» πορεία από την Λυρική μέχρι το πάρκο Κύπρου και Πατησίων στην οποία συμμετείχαν γύρω στα 350 άτομα. Η πορεία στο πέρασμα της χρωμάτισε με στένσιλ τους τοίχους της Πατησίων και έδωσε άλλη μια μοναδική παράσταση εξεγερμένου μπαλέτου στο Πάρκο. Η Λυρική επέστρεψε στους νόμιμους ιδιοκτήτες της και στην κανονικότητα που πρότασσε την ομαλή διεξαγωγή της όπερας «Ζιζέλ», ενός έργου που προτάσσει την ταξική συμφιλίωση μέσω του έρωτα μιας χωριατοπούλας με έναν αριστοκράτη. Ταξική συμφιλίωση που δυστυχώς αποδέχτηκαν κι οι εργαζόμενοι καλλιτέχνες για το συγκεκριμένο έργο, ζητώντας μαζί με τους εργοδότες τους την λήξη της κατάληψης…

Ομάδα αντιρεπόρτερ

Υ.Γ. Τα ΜΜΕ επέδειξαν την ίδια αμηχανία ως προς την κάλυψη της κατάληψης που είχαν επιδείξει και στην περίπτωση της κατάληψης της ΕΣΗΕΑ. Μην μπορώντας να διαστρεβλώσουν ή να ενσωματώσουν κινήσεις που προβάλλουν ξεκάθαρα επιθετικά χαρακτηριστικά ως προς την ίδια την έννοια του θεάματος και της εργασίας που απαιτείται για να παραχθεί, προτίμησαν στην πλειοψηφία τους να αποσιωπήσουν την κατάληψη. Εξαίρεση αποτέλεσε η «Πανδώρα» του Λαμπράκη που με ένα ελεεινό κείμενο ανακάλυψε πίσω από τους καταληψίες (ποιον άλλον;) τον ΣΥΡΙΖΑ, και απορούσε «Τι φταίει η Λυρική;» για όλα τα αιματηρά ιστορικά γεγονότα που παρατίθενται σε κείμενο της κατάληψης μαζί με τις όπερες που ανέβηκαν το ίδιο διάστημα, όταν το ίδιο ακριβώς το κείμενο είχε ως σκοπό να καταδείξει την αιματηρή συνενοχή της αστικής τέχνης και την απάθεια της για τις ταξικές συγκρούσεις. Άξιος ο μισθός της…
Ο Γ. Τριάντης της Ελευθεροτυπίας από την άλλη επιδόθηκε σε μια πιο «αγωνιστική» διαστρέβλωση της κατάληψης. Στο κάλεσμα της κατάληψης να συμμετέχουν σε αυτήν κι άλλοι εργαζόμενοι πέρα από τους ανθρώπους της τέχνης, ο δημοσιογράφος κατάφερε να δει αναπαραγωγή των ρόλων καλλιτέχνη-θεατή κι όχι το ακριβώς αντίστροφο, που είδαμε όλοι. Τέλος, στο κάλεσμα της κατάληψης προς τους εργαζομένους της Λυρικής να δουν την γενικότερη εργασιακή επισφάλεια που επικρατεί στον συγκεκριμένο χώρο, με αφορμή την αγωνία τους ότι δεν θα πληρωθούν λόγω της κατάληψης, ο κ. Τριάντης είδε μια αφ’ υψηλού θεώρηση των εργαζομένων, κι όχι τον διάλογο ανάμεσα σε δυο εργασιακά υποκείμενα που έτσι κι αλλιώς (είτε έχει κατάληψη, είτε όχι) ζουν μέσα στην εργασιακή ανασφάλεια. Τουλάχιστον ο δημοσιογράφος ήταν ειλικρινής ως προς τον τίτλο που διάλεξε: «Το δόκανο της αμηχανίας»…

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP